Անձամբ ես եւ ռումինացիների մի խումբ հոկտեմբերի 1-ի գիշերը լքեցինք Apgar-ը՝ ուղիղ Սան Ֆրանցիսկո մեկնելու համար։
Ճամպրուկների հավաքում։
Այստեղ ամեն ինչ շատ բարդ ստացվեց։ Ոչ միայն գնեցի եւս մեկ փոքր ճամպրուկ, այլեւ միեւնույն է՝ չէի կարողանում իմ ամբողջ իրերը տեղավորել ուղեբեռի մեջ։ Արդեն խուճապի մեջ էի, չգիտեի՝ ինչ անել, մինչեւ լսեցի վակուումային տոպրակների մասին։ Այդ տոպրակները պարզապես փրկեցին իմ կյանքն ու գումարը։ Սա ձեզ խորհուրդ No19. պատվիրեք դրանք Amazon-ից, վերցրեք փոշեկուլը, իրերը դրեք մեջը եւ օդը դուրս քաշեք։ Վուալյա։ Ինչպես էր՝
Ինչպես դարձավ՝
Ոչ վատ իր է, չէ՞։ Իրերը, իհարկե, մի փոքր կկնճռոտվեն, բայց ի՞նչ կարող ես անել։ Ավելի լավ է, քան դեն նետելը կամ փոստով ուղարկելը։
Մեկնում։
Վերջին օրը, իհարկե, ամենատխուրը ստացվեց։ Մենք դրանից մեկ օր առաջ վերջնականապես փակել էինք ռեստորանը սեզոնի համար, իսկ մեկնելուց առաջ վերջին անգամ մաքրում էինք հանրակացարանը։ Եվ, իհարկե, հենց այդ ժամանակ պետք է անձրեւ գար։ Այնպես որ, տրամադրություն չկար, իսկ այստեղ էլ՝ հորդառատ անձրեւ։ Հիշում եմ, թե ինչպես էի քայլում իմ սենտիմենտալությամբ եւ հրաժեշտ տալիս ինձ համար հիշարժան բոլոր վայրերին։ Հատկապես լճին, որտեղ այդքան ժամանակ էի անցկացրել։ Այստեղ սկսում ես գիտակցել, որ տուն վերադառնալիս քո շրջապատի շատ մանրուքներ կառաջացնեն փոքր (չեմ վստահում, որ փոքր) նոստալգիա։ Եվ հիմա սարսափելի է մտածել, որ այդ բոլոր մարդիկ կողքիդ չեն լինելու առնվազն մեկ տարի։ Կամ գուցե երբեք։
Միեւնույն ժամանակ նայում ես դատարկ խոհանոցին՝ փակվելուց հետո։ Այնքան հարազատ եւ ծանոթ։ Այն խոհանոցը, որի ամեն անկյունը արդեն գիտես։ Հիշում ես, թե որ դուռը պետք է ավելի ուժեղ փակել, քանի որ կողպեքը լավը չէ, կամ որտեղ է լավագույն տեղը՝ նախագահությունից չբռնվելու համար նախաճաշելու համար։
Շրջապատի յուրաքանչյուր վայրի եւ յուրաքանչյուր մարդու հետ մենք արդեն ունենք մեր ընդհանուր պատմությունները, որոնք ուզում ես անդադար պատմել հայրենիք վերադառնալուց հետո։ Պատմությունները իսկապես շատ էին։ Եվ դրանցից յուրաքանչյուրը հիմա իմ հոգու կարեւոր մասն է զբաղեցնում։ Ես ձեզ ավելին կասեմ։ Իմ սրտի հսկայական մասը հիմա բաղկացած է հենց այդ մարդկանցից։ Եվ ուրախացնում է, որ, անկախ հեռավորություններից, իմ սրտի այս մասնիկը կտաքացնի իմ հոգին։ Նույն հիշողություններով եւ խելահեղ պատմություններով։
Ամբողջ օրը մենք միասին մաքրում էինք հանրակացարանը, դեն նետում հին աղբը եւ հետեւում, թե ինչպես է այն նորից վերածվում անհոգի երկհարկանի շենքի, որտեղ այլեւս չկա այն կյանքը, որը կար մայիսի վերջից։ Այդ պահին արդեն ուզում էի, որ ավտոբուսը շուտ գա եւ մեզ տանի օդանավակայան, բայց երբ դա տեղի ունեցավ, դա նույնպես սարսափելի տխուր էր։ Իսկ հիմա ես գրում եմ սա եւ գիտակցում, որ շատ եմ կարոտել այդ վայրերը։ Շուտ գար ամառը։
Ես անչափ երախտապարտ եմ այս վայրին։ Այստեղ ես ամենաշատը վերապրեցի եւ երբեմն շատ դժվար էր, բայց ես դիմացա։ Շարունակում եմ կարծել, որ բարոյապես աճել եմ Apgar-ում գտնվելու այս 4 ամիսների ընթացքում, ինչը շատ կարեւոր է ինձ համար։ Աշխատանքի, լեզվի, շփման եւ այլնի այս ամբողջ փորձը։ Չէ՞ որ այս ամենը պետք կգա կյանքում։ Այս ամենը մեծանալու անբաժանելի մասն է։
