27 ժամ ճանապարհ. հենց այսքան է տեւում ավտոբուսը Մայամիից Վաշինգտոն։

36 ժամ առանց քնի. հենց այսքան ժամ պետք է դիմանաք, որպեսզի ոչինչ բաց չթողնեք եւ ձեր իրերը տեղում մնան։

Պատռված ուսապարկ. երբեմն իրերը մաշվում են։

Այս ամենը գունաթափվում է քաղաքի շքեղության ֆոնին։

Դաունթաունը հաճելիորեն զարմացնում է։ Հարավից հետո, որն այնքան էլ դուր չէր եկել, այստեղ ձեզ հարմարավետ եք զգում. փողոցները դառնում են ավելի նեղ, շենքերը՝ ավելի բարձր, իսկ հեծանիվներով մարդկանց թիվը՝ ավելի մեծ։

Հասնելով հոսթել, տեղավորվելով համարում եւ լոգանք ընդունելուց հետո, ես գնացի սուպերմարկետ։ Աչքերս փայլում էին։ Գները ժողովրդավարական էին (բայց միեւնույն է՝ ավելի թանկ, քան Walmart-ում), իսկ ապրանքների քանակն ու բազմազանությունը շատ ուրախացրեց ավտոբուսային ուղեւորությունից հետո, որտեղ սննդից կային միայն վաֆլի, բանան, բրաունի եւ մեկ գալոն ջուր։ Գնելով մրգեր, բրինձ, հյութ, ջուր եւ լոլիկ՝ վերադարձա հոսթել եւ խորը քնեցի։

Խորհուրդ. Սովորաբար, որքան փոքր եւ քիչ հայտնի է խանութը, այնքան ավելի բարձր են գները։ Հսկայական սուպերմարկետներում նույն սնունդը կարող է 1,5-2 անգամ ավելի էժան լինել։

Հաջորդ առավոտ նախաճաշ պատրաստեցի նորվեգացու, 2 գերմանացու, թուրքուհու, շոտլանդացու, չինուհու եւ Տեխասից մի կնոջ ընկերակցությամբ։ Սպասքը տրամադրվում էր հոսթելի կողմից. իսկ մարդիկ, ովքեր դուրս էին գալիս, իրենցից հետո սնունդ էին թողնում «Կարելի է օգտագործել» հատուկ դարակի վրա (որտեղ շատ տեղին էր ընկած Nutella-ի մի բանկա)։ Այն ամբողջ ընթացքում, ինչ ես այնտեղ էի, սառնարանից ոչինչ չի անհետացել։

Շատ հարմար է տեսարժան վայրերը տեսնելը. եթե ապրում եք դաունթաունում, ապա պարզապես ոտքով հասնում եք Ազգային ծառուղի (National Mall), որտեղ գտնվում են հիմնական հուշարձաններն ու կոթողները, իսկ Ազգային ծառուղու շուրջ գտնվում են Վաշինգտոնի համաշխարհային ճանաչում ունեցող բոլոր ազգային թանգարանները եւ բուսաբանական այգին։

Խորհուրդ. Մի խաբվեք Ազգային ծառուղու չափերով։ Ավելի լավ է 2 օր հատկացնել զննմանը, որպեսզի հասցնեք այցելել բոլոր թանգարանները (այնտեղ շատ ու շատ հետաքրքիր է!), քանի որ դրանք, ինչպես բոլոր պետական հիմնարկները, փակվում են ժամը 17:00-ին։

Քայլելով Վաշինգտոնի հուշարձանից դեպի Լինքոլնի հուշահամալիր՝ ես ռուսերեն խոսակցություն լսեցի։ Այնուհետեւ, մի փոքր ականջ դնելով, մոտեցա եւ տեսա 4 աղջիկների եւ մի տղայի, ով ամբողջ ընթացքում լուռ էր (ավելի ուշ իմացա, որ նա լեհ էր)։ Ծանոթացա, պարզվեց, որ նրանցից երկուսը Կազանից էին, իսկ մյուս երկուսը՝ Կիեւից, բայց սովորում էին Լեհաստանում։ Դավիթը՝ հենց այդ լեհը, լավ տղա էր, եւ մենք սկսեցինք զրուցել։ Նրա խոսքով՝ նա մեքենա էր վարձել եւ գնացել նախ Չիկագո, իսկ հետո Չիկագոյից Մայամի, այնտեղից էլ՝ Վաշինգտոն։ Պարզվեց, որ նա էլ է մեկ օր անց մեկնում Ֆիլադելֆիա։ Առաջարկեց գնալ իր հետ։ Ես Վաշինգտոնից Ֆիլադելֆիա տոմսն արդեն գնել էի, բայց միեւնույն է՝ համաձայնեցի։

Խորհուրդ. Եթե ցանկանում եք այցելել Սպիտակ տուն, ապա պետք է նախապես դիմում ներկայացնել դեսպանատան միջոցով։ Հակառակ դեպքում նույնիսկ տարածք չեն թողնի։

Մենք հասցրեցինք տեսնել միայն 1 թանգարան՝ Բնական պատմության թանգարանը (Museum of Natural History)։ Այդ պատճառով պայմանավորվեցինք մեկնել վաղը ճաշին, որպեսզի հասցնենք մտնել գոնե Ազգային պատմության թանգարան (Museum of National History)։ Այդպես էլ արեցինք։

Եղանակը այս 3 օրվա ընթացքում հենց այնպիսին էր, ինչպիսին պետք է. արեւոտ, բայց ոչ այրող, ինչպես հարավում, օրեր եւ հաճելի, ոչ խեղդող, մի փոքր զով երեկոներ։

Իսկ գիտե՞ք, թե ում հանդիպեցի վերջում։ Հենց այն աղջիկներին, որոնց հանդիպել էի Օռլանդոյի հյուրանոցում)

Աշխարհը փոքր է, Վաշինգտոնը՝ հիասքանչ։ #Վաշինգտոն #Ճանապարհորդություն #ԱՄՆ