Ինչո՞ւ էր այդքան երկար նախաբանը՝ ժամանելուն պես բոլոր փոքր անախորժությունների նկարագրությամբ։ Նրա համար, որ նման իրավիճակներ հետագայում շատ են եղել (օրինակ, երբ մենք հասանք մեր Rehoboth Beach (DE) քաղաք, պայմանավորվածության համաձայն պետք է ապրեինք մի ամերիկյան ընտանիքի մոտ։ Մարդիկ ինքնին լավն էին, բայց այն վայրը, որտեղ նրանք ապրում էին՝ լիակատար հակասանիտարիա էր։ Եվ ես հիմա նկատի չունեմ սենյակում փոքրիկ խառնաշփոթը։ Դա նման էր նրանց տան ներսում աղբանոցի՝ բոլոր համապատասխան կենդանիներով։ Այդ պատճառով մենք առաջին իսկ շաբաթվա ընթացքում հրաժեշտ տվեցինք այդ ընտանիքին եւ նոր բնակարան գտանք)։ Ինչ-որ բան տեղի էր ունենում մեր մեղքով, ինչ-որ իրավիճակներ ընդհանրապես մեզանից կախված չէին։ Բայց ուզում եմ նշել մեկ բան. իդեալական ամառ չստացվեց եւ չէր էլ կարող ստացվել, որովհետեւ այլ երկիր գալով՝ պետք է խոստովանել ինքդ քեզ, որ առանց սխալների ոչինչ չի ստացվի։ Ինչպես եւ կյանքում նոր բան յուրացնելիս, եւ դա շատ-շատ հիանալի է։ Այն, ինչի համար ես առաջին հերթին շնորհակալ եմ այս ամռանը, դա իմ ինքնուրույն կյանքի առաջին փորձն է եւ իմ բոլոր խնդիրները առանց որեւէ մեկի օգնության լուծելը։
Աշխատանք։ Սա Ամերիկայում անցկացրած ժամանակի առանձին եւ մեծ մասն է։ Ես երկուսն ունեի՝ առաջինը՝ job offer-ով, որպես housekeeper (այսինքն՝ հյուրանոցի սպասուհի), եւ երկրորդը՝ հուշանվերների խանութում վաճառողի օգնական։ Չեմ ասի, թե հեշտ էր, բայց ամեն ինչին էլ արագ սովորում ես։ Առաջին 3 շաբաթվա ընթացքում, երբ մենք միայն մեկ աշխատանք ունեինք, երեկոները անցկացնում էինք կամ օվկիանոսի ափին զբոսնելով, կամ պարզապես փողոցներով քայլելով՝ միմյանց բողոքելով, թե որքան դժվար է սպասուհի աշխատելը եւ որ մենք ժամանակ չունենք ուշքի գալու եւ հանգստանալու։ Հիմա դա ժպիտով եմ հիշում։ Որովհետեւ հենց ստացանք մեր Social Security Card-ը (մեր ՀՎՀ-ի նախատիպը), գնացինք երկրորդ աշխատանքի (Պատճառը ավելի շատ ֆինանսական էր։ Ամերիկայում կյանքը բավականին թանկ է, եւ միայն բնակարանի համար մենք ծախսում էինք աշխատավարձի կեսը։ Այդ պատճառով ամռան վերջում ճանապարհորդելու եւ մեզ հետ ինչ-որ բան տանելու ցանկությունը հաղթեց)։ Եվ ահա երբ արժեր երախտագիտությամբ հիշել այդ երեկոները։ Այժմ աշխատանքներից յուրաքանչյուրում մեր յուրաքանչյուր day off-ը (հանգստյան օրը) (այսինքն՝ կես օրը) ընկալվում էր որպես շաբաթվա լավագույն օր՝ կարելի էր այդ ժամանակը ծախսել միայն քեզ վրա։ Այդ տեմպով էլ ապրեցինք ամբողջ ամառ. արթնանում էինք 7-ից հետո, հասնում աշխատանքի, նախաճաշում, առաջին աշխատանքային օրը սկսվում էր 9:30-ին, ավարտվում էր միշտ տարբեր՝ կախված հյուրանոցի ծանրաբեռնվածությունից՝ կարող էր լինել 2-ին, կարող էր եւ 5-ին մոտ, որից հետո պետք էր վազելով տուն հասնել, ցնցուղ ընդունել եւ կարգի բերել ինքդ քեզ, բախտդ կբերի, եթե հասցնես մի բան ուտել, եւ վազում էինք երկրորդ աշխատանքին մինչեւ 5-ը, որտեղ էլ մնում էինք մինչեւ 11-11:30։ Նման ռեժիմը բացարձակապես նորմալ էր ցանկացած փոխանակման ուսանողի համար։ Շատերը նման օրվանից հետո էլ հասցնում էին մտնել որեւէ երեկույթի եւ զվարճանալ մինչեւ լուսաբաց։ Եվ դրանում կար իր հմայքը. գրեթե յուրաքանչյուր ներկա գտնվողին հաջորդ օրը պետք էր վաղ արթնանալ եւ գնալ աշխատանքի, բայց դա չէր խանգարում նրանց լինել այնտեղ եւ հիանալի ժամանակ անցկացնել իրենց ընկերների հետ. դա միավորում էր եւ նման հանգստին իմաստ հաղորդում։ Այդպես մենք ստանում էինք մեր հանգստությունը եւ մոռանում փոխանակման ուսանողի կյանքի բոլոր դժվարությունների մասին։
