Հենց սկզբից այս քաղաքը ընդամենը տարանցիկ կետ էր Վաշինգտոնի եւ Բոստոնի միջեւ։ Ընդհանրապես, չէի ուզում գալ այստեղ (եւ մինչ օրս կարծում եմ, որ պետք էր մնալ Վաշինգտոնում եւս 1 օր եւ տեսնել բոլոր թանգարանները), բայց առավոտյան ավտոբուսին արդեն չհասցրեցի, իսկ Ֆիլադելֆիա-Բոստոն տոմսը ոչ ոք չէր չեղարկել, ուստի ստիպված եղա Դեյվիդի հետ մեքենայով գնալ։

Խորհուրդ. Եթե ճանապարհորդում եք մեքենայով, ավելի ուշադիր եղեք։ Մայրուղու վրա անհրաժեշտ շրջադարձը բաց թողնելը նշանակում է կորցնել մոտ մեկ ժամ ժամանակ՝ հետ վերադառնալու եւ նորից մտնելու համար։

Ուսումնասիրելով քարտեզը եւ հայհոյելով բոլոր այն բառերով, որ գիտենք, մենք փորձում էինք շրջանցել Tolls-ը (դրանք ճանապարհների վրա գտնվող կետեր են, որտեղ պետք է վճարել, որպեսզի շարունակես ճանապարհը)։ Երեկոյան ժամը հինգ ու կեսին հասանք քաղաք (իհարկե, բոլոր թանգարանները փակվել էին ժամը 5-ին)։

Ֆիլադելֆիայում կարելի է տեսնել ուղիղ 2 բան՝ Ազատության զանգը եւ Անկախության սրահը։ Դե լավ, նաեւ LOVE արձանը։ Զանգը տեսանք, սրահը՝ միայն դրսից, ներսում ինչ-որ աշխատանքներ էին ընթանում եւ թույլ չէին տալիս մտնել։

Քանի որ հայտնվել էինք այս քաղաքում, պետք է փորձել «Ֆիլադելֆիա չիզ սթեյք», մտածեցի ես։ Ինչպե՞ս եք կարծում, որքա՞ն ժամանակ է պետք, որպեսզի 2 չափահաս մարդ Ֆիլադելֆիայում գտնի «Ֆիլադելֆիա չիզ սթեյք»։ Ճիշտ պատասխանը՝ 1 ժամ 20 րոպե)

Հենց որ կերանք, սկսվեց հորդառատ անձրեւ, եւ մենք որոշեցինք վերադառնալ մեքենա։ Եվ հանկարծ, առանց որեւէ նախազգուշացման, 1700 բացարձակ մերկ մարդ հեծանիվներով որոշեցին անցնել քաղաքի գլխավոր փողոցներով։ Այսպիսի բաներ։

1 գիշերվա համար կացարան փնտրելը իմաստ չուներ, ուստի մենք քնեցինք գեղեցիկ ավտոկայանատեղիում։ Շատ անսովոր փորձ)

Ֆիլադելֆիան այն քաղաքն է, որտեղ նկարահանվել է հայտնի «Ռոքի Բալբոա» ֆիլմը։ Դեյվիդը զբաղվել է բռնցքամարտով, դա նրա սիրելի ֆիլմն է, ուստի մենք գնացինք հենց այն աստիճանների մոտ, որոնցով բարձրանում էր Ռոքին, եւ որտեղից բացվում է քաղաքի հիասքանչ տեսարանը։

Ուտելով ինչ-որ վնասակար սնունդ՝ մենք հասանք ավտոբուսի կայարան եւ հրաժեշտ տվեցինք։ Այս քաղաքից նման բան չէի սպասում, բայց զվարճալի էր)

Առջեւում Բոստոնն էր։