Հավանաբար, յուրաքանչյուր ոք, ով եղել է Ամերիկայում, անմիջապես հիշում է առաջին օրը։ Ոչ թե երկար թռիչքը, ոչ, այլ այն պահը, երբ դուրս ես գալիս ինքնաթիռից, անցնում բոլոր հնարավոր ստուգումները եւ դուրս գալիս օդանավակայանից։ Հասկանում ես, որ Ամերիկայում ես, շուրջդ տաքսիստները գոռում են անգլերեն, ռուսերեն, իսպաներեն եւ աստված գիտի էլ ինչ լեզուներով։ Ոչինչ չես հասկանում՝ միայն հարցեր. ո՞ւր գնալ, ինչպե՞ս վճարել մետրոյի համար, ի՞նչ է գրված այստեղ, ի՞նչ է նա ասում, եւ բազմաթիվ այլ անընդհատ ծագող հարցեր։ Այժմ ես կցանկանայի ավելի մանրամասն կանգ առնել իմ Ամերիկայի հինգ վառ պահերի վրա, թեեւ, իհարկե, գրեթե չորս ամսվա ընթացքում դրանք շատ ավելին էին։

Այսպիսով, No1. Պարաշյուտով ցատկ։ Դե, այստեղ միայն հույզեր են։ Մենք ցատկեցինք Newport քաղաքում՝ հատուկ գնացինք այնտեղ, որպեսզի ցատկը լինի ափին (տեսարանն ավելի գեղեցիկ է)։ Ամեն ինչ ավելի քան ամերիկյան ստացվեց՝ արագ, հստակ, առանց ավելորդ մանրամասների եւ պայմանականությունների։ Մենք ժամանեցինք, դիտեցինք 5-րոպեանոց ուսուցողական տեսանյութը, հագանք հանդերձանքը, նստեցինք ինքնաթիռ, թռանք։ Ոչ մի ավելորդ բացատրություն, հագուստ փոխել, նախապատրաստություն՝ մեկ ժամ անց մենք արդեն ազատ էինք։ Ցատկը տեւեց 5 րոպե, ոչ ավել, բայց ինչպիսի հինգ րոպեներ էին դրանք։ Սկզբում ես քաջանում էի եւ ասում, որ չեմ վախենում, բայց երբ նստեցինք ինքնաթիռ եւ դուռը փակվեց, հասկացա, որ իզուր էի քաջանում։ Այժմ, երբ փորձում եմ հիշել ինքնաթիռից դուրս ցատկելու պահը, չեմ կարողանում դա անել։ Սկզբում ազատ անկում էր, հետո հրահանգիչը բացեց պարաշյուտը, եւ մոտավորապես այդ պահից սկսեցի ինչ-որ բան գիտակցել եւ հիանալ տեսարանով։ Իսկ հիանալու բան այնտեղ իսկապես կար, իզուր չէինք գնացել ափ։

No2. Six Flags ատրակցիոնների այգի։ Այստեղ ստացված հույզերը ոչ պակաս էին, քան պարաշյուտով ցատկից։ Ամբողջ այգին կարելի է պայմանականորեն բաժանել երկու մասի՝ ջրային սլայդներ (կոպիտ ասած՝ ակվապարկ), որոնք աշխատում են մինչեւ երեկոյան 6-ը, եւ «չոր» սլայդներ։ Քանի դեռ ցերեկ էր եւ տաք, մենք փորձեցինք սահել հնարավորինս շատ ջրային սլայդներով։ Չնայած աշխատանքային օր էր, սլայդների հերթերը միեւնույն է կային։ Ամենասարսափելին ինձ թվաց այն սլայդը, որտեղ պետք է կանգնել ապակեպատ խցիկում եւ սպասել, թե երբ ոտքերիդ տակից հատակը կվերանա, եւ դու կթռչես ներքեւ։ Դա բավականին նյարդային էր։ Մնացած բոլոր ջրային սլայդները պարզապես զվարճալի էին՝ բարձր, փակ, ոլորապտույտ, հարթ՝ յուրաքանչյուր ճաշակի համար։ Իսկ ահա «չոր» սլայդները ստիպեցին բոլորին գոռալ, ճչալ եւ զգալ վախի այդ հաճելի ծակծկող զգացումը։ Ե՛վ գլխիվայր, եւ՛ բարձրությունից, եւ՛ թունելների միջով, եւ այս ամենը հսկայական արագությամբ եւ միշտ անսպասելի։ Անհավանական վայր։

No3. Ավտոմեքենաների վարձույթ։ Ամերիկայի հմայքն այն է, որ հնարավորություն կա վարձակալել տարբեր ավտոմեքենաներ։ Այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է՝ բանկային քարտ է՝ հաշվին 400 դոլարով, եւ վարորդական իրավունք (ռուսականները նույնպես հարմար էին)։ Ամբողջ ամառվա ընթացքում ինձ հաջողվեց վարել մոտ 5-6 տարբեր ավտոմեքենա։ Զով մեքենաներ, զով ճանապարհներ, արագընթաց մայրուղիներ՝ էլ ի՞նչ է պետք երջանկության համար։ Հանգստյան օրերից մեկում ընկերուհուս հետ վերցնելով հերթական մեքենան՝ մենք գնացինք Providance՝ գնումներ կատարելու, այնուհետեւ՝ Newport-ի լողափ։ Այդ օրը մենք ստիպված եղանք բավականին շատ նյարդեր ծախսել։ Անհաջողությունները սկսվեցին այն պահից, երբ չէինք կարողանում հիշել, թե ուր է կորել կայանատեղիի կտրոնը, ինչի պատճառով չէինք կարողանում դուրս գալ խանութի կայանատեղիից։ Մեր հետեւում «դժգոհ» մեքենաներ էին, մենք չէինք կարողանում գտնել տոմսը, փորձում էինք կանչել աջակցության ծառայություն, վերջապես (օ՜, հրաշք) տոմսը գտնվեց։ Փառք Աստծո, վճարեցինք, գնացինք։ Հետո՝ ավելի վատ։ Մենք ընկանք խցանման մեջ, պետք էր դուրս գալ քաղաքից հետ՝ մայրուղի, իսկ նավիգատորը ցույց էր տալիս ինչ-որ անհասկանալի հանգույցներ։ Կորցնելով շատ ժամանակ եւ մի քանի շրջան անելով՝ մենք այնուամենայնիվ դուրս եկանք Newport տանող ճանապարհ։ Այնտեղ հասանք, երեւի, ժամը 4-ին։ Գտանք լողափը, կայանեցինք, վազեցինք լողանալու, հետո՝ զբոսնելու քաղաքով։ Մեքենան որոշեցինք թողնել լողափի կայանատեղիում։

Newport-ը շատ սիրուն եւ գեղեցիկ ափամերձ քաղաք էր։ Փողոցում տարբեր ռեստորաններ, օվկիանոսի գեղեցիկ տեսարաններ, զբոսանավեր, ամեն տեսակ մանր-մունր իրերի խանութներ։ Զբոսնելուց հետո հասկացանք, որ ժամանակն է գնալ մեքենայի մոտ։ Մոտենում ենք եւ տեսնում, որ կայանատեղին փակ է, իսկ բարձրախոսով փնտրում են մեր մեքենայի տիրոջը։ Դե վերջ, մտածում ենք, հիմա մեզ սպասում է մեղրի տակառում ձյութի գդալը։ Բայց ոչ, ամեն ինչ ավելի լավ ստացվեց, քան մտածում էինք. մեզ հանգիստ բացեցին կայանատեղիի դարպասները եւ մաղթեցին լավ երեկո։ Տուն հասանք առանց խցանումների եւ արկածների։ Եվս մեկ հրաշալի օր ավարտվեց։

No4. Նիագարայի ջրվեժ։ Ամերիկայում ես չէի հավատում, որ քայլում եմ այն քաղաքներով, լինում այն վայրերում, որոնք տեսել եմ կինոյում կամ կարդացել գրքերում։ Ո՞վ կհավատար, որ ես երբեւէ կտեսնեմ Նիագարայի ջրվեժը սեփական աչքերով։ Կտեսնեմ բնության այս հրաշքը Կանադայի եւ Ամերիկայի սահմանին։ Ես մինչեւ հիմա չեմ հավատում։

Մենք այնտեղ հասանք առավոտյան։ Արեւոտ, տաք սեպտեմբերյան օր էր։ Քիչ զբոսնելուց եւ ջրվեժը հեռվից դիտելուց հետո մենք գնացինք լաստանավ, որը մոտենում էր Նիագարային հնարավորինս մոտ տարածության։ Կանադայի կողմից նույնպես լաստանավ էր լողում։ Նրանց տարբերությունը նրանում էր, որ ամերիկացի ուղեւորները հագնում էին կապույտ անձրեւանոցներ, իսկ կանադացիները՝ կարմիր։ Եթե հեռվից ջրվեժը թվում էր ինչ-որ վեհաշուք բան, ապա մոտիկից դա իսկապես հոյակապ տեսարան էր։ Երբ շատ մոտեցանք, ապա արեւի լույսի պատճառով, որն անդրադառնում էր ցողերում, դժվար էր ինչ-որ բան տեսնել։ Դա ինչ-որ աղմկոտ, վառ եւ հսկայական բան էր։

Ասում են, որ Կանադայի կողմից տեսարանն ավելի լավն է։ Չգիտեմ, չեմ տեսել՝ ինձ մոտ այս տեսարանից շունչս կտրվեց։ Հոյակապ է։

No5. Կայակ։ Ավարտելով աշխատանքը՝ մենք վարձակալեցինք մեքենա եւ գնացինք Ամերիկայի արեւելյան ափից դեպի արեւմտյան։ Իհարկե, ճանապարհին շատ հետաքրքիր բաներ կային, ամեն ինչ չես պատմի։ Իմ պատմության մեջ հինգերորդ համարը Yellowstone ազգային պարկում կայակով զբոսնելն է։ Պարկն ինքնին հսկայական մի բան է։ Տարբեր լճեր, գեյզերներ, «գունավոր լճակներ»՝ այս ամենը շատ հետաքրքիր եւ գեղեցիկ էր։ Ցավոք, մենք շատ քիչ ժամանակ ունեինք այս պարկը լիարժեք վայելելու համար, բայց, այնուամենայնիվ, տպավորությունները միեւնույն է ավելի քան բավարար են։

Վարձույթից վերցնելով կայակ՝ մենք գնացինք մոտակա լիճ։ Պարզվեց, որ այն կառավարելն այնքան էլ դժվար չէ, հատկապես եթե փորձես թիավարել հավասարաչափ՝ չշփոթվելով հաշվարկի մեջ։ Չնայած նրան, որ կայակը բավականին ճարպիկ է, ինչը լրացուցիչ դժվարություններ էր ստեղծում, մենք ունեցանք հերթական վառ արկածը։

Ահա այսպիսին դարձավ ինձ համար Ամերիկան՝ վառ, արագ, ադրենալինի եւ դրայվի մասնիկով եւ, իհարկե, անմոռանալի։