Նյու Յորք վերադարձը տեղի ունեցավ հոկտեմբերի 4-ին՝ ռումինացի աղջիկներից մեկի հետ հարեւան չվերթներով։ Օդանավակայանում որոշեցի ուղեբեռս թողնել մեկ օրով, իսկ ինքս աղջկա հետ միասին գնացի քաղաք՝ հստակ առաքելությամբ՝ նրան հասցնել քաղաքում գտնվող իր նշանակետին, քանի որ ես արդեն եղել էի այստեղ, իսկ նա՝ ոչ։

Նշանակետը Մանհեթենի կենտրոնում գտնվող մի հյուրանոց էր, որտեղ մնացել էին մեր երկու գործընկերները Էդիսից եւ նրանց ընկերը։ Այնտեղ հասնելով՝ թողեցինք իրերը եւ ուղեւորվեցինք դեպի Կոլումբոսի հրապարակ՝ հանդիպելու մեր եւս երկու նախկին գործընկերների։ Այո, ես նորից շրջապատված եմ ռումինացիներով։ Կարծես չեմ էլ հեռացել։ Բուխարեստից, դեպի Բուխարեստ, Բուխարեստով էլ առաջ։ Դե, այստեղ որոշեցինք, որ ես գիշերելու եմ այն գործընկերների մոտ, որոնց հանդիպեցինք Կոլումբոսի մոտ, իսկ նրանք գիշերելու են մորաքրոջ մոտ՝ Բրոնքսում։ Բրոնքսը, որպեսզի իմանաք, Նյու Յորքի ծայրամասն է։ Ամենահեռու մասը։ Բացի այդ, ես ուսապարկս թողել էի ընկերուհիներիս համարում, ստիպված եղա վերադառնալ, իսկ հետո նոր միայն մետրոյով գնալ Բրոնքս։ Այստեղ, հնարավոր է, ես չափազանցրել էի քաղաքի տրանսպորտի մասին կարծիքս, քանի որ շատ երկար էինք հասնում այնտեղ։ Կամ գնացքները չէին գնում, կամ չեղարկվում էին, կամ էլ նման մի բան։

Հետո նրանք գտան, որ մենք կարող ենք հիմա դուրս գալ, ոտքով հասնել մեկ այլ կայարան եւ այնտեղից ուղիղ գծով հասնել հենց առանց փոխանցումների։ Դե լավ, ես նույնիսկ չեմ լսում նրանց, պարզապես լուռ քայլում եմ։ Նայում եմ՝ շուրջս ինչ-որ մութ է։ Մի քանի րոպե անց հասկացա, որ մենք քայլում ենք Հարլեմով։ Նրանց համար, ովքեր չգիտեն՝ Հարլեմը Նյու Յորքում զուտ աֆրոամերիկյան թաղամաս է, եւ գիշերը ժամը մեկին երեք սպիտակամորթ օտարերկրացիներով այստեղ հայտնվելը հաստատ արժե չանել։ Մեզանից մեկը՝ Ռադուն, իր էությամբ ռեփերի պես մի բան է եւ շատ է սիրում նման թեմաներ։ Եվ գիտե՞ք, նա նույնիսկ երջանիկ էր, որ մենք նման թաղամասում ենք։ Շուրջը ոչ մի ոստիկան, մութ, տարօրինակ մարդիկ, իսկ նրան զվարճալի է։ Անկեղծ ասած, մի տեսակ սարսափելի էր։ Նույնիսկ մետրոյի կայարանում կանգնած՝ ես ինձ ապահով չէի զգում, երբ մեր կողքին՝ նստարանի մոտ, ինչ-որ թմրամոլներ էին նստած շրջանով եւ ինչ-որ տարօրինակ բանով էին զբաղված։

Ընդհանուր առմամբ, դուք հասկացաք Խորհուրդ #20-ը, այո՞։

Գումարած ամեն ինչին՝ մեր բախտը շատ «բերեց», եւ մեր գնացքը էքսպրեսով անցավ մեր կայարանի կողքով՝ ինչ-որ վերանորոգման աշխատանքների պատճառով։ Ստիպված եղանք վերադառնալ վերջնակետից։

Տուն հասանք գիշերվա ժամը երկուսին եւ գրեթե անմիջապես քնեցինք։

Հոկտեմբերի 5.

Բանն այն է, որ ես նույնիսկ տուն նորմալ գնալ չեմ կարող :D

Բայց ես հասցրել էի առավոտյան անջատել զարթուցիչներս եւ քնել։ Չվերթս կեսօրվա ժամը 3-ին էր, բայց մեր ավիաընկերությունների դեպքում ավելի լավ է ժամանել 3 ժամ շուտ։ Բացի այդ, ես ուզում էի ճանապարհին մտնել ընկերոջս մոտ։ Իսկ այստեղ արթնացա, անջատեցի զարթուցիչը եւ անմիջապես քնեցի։ Իսկ հետո աչքերս բացում եմ՝ ժամը 10 է։ Հեռախոսը պայթում է անձայն ռեժիմում այն աստիճան, որ մայրիկս զանգահարել էր ինձ միջքաղաքային կապով, իսկ դրանից բացի՝ նաեւ Viber-ով, Facebook-ով, Telegram-ով, SMS-ով եւ այլն։ Ընդհանուր առմամբ, ես ցատկեցի, հագնվեցի եւ թռա հնարավորինս արագ, քանի որ երկար էր ճանապարհը։ Ամենազավեշտալին այն է, որ ճանապարհին պատահաբար վերցրել էի ընկերոջս մորաքրոջ ժամացույցը, որը դրված էր իրերիս կողքին։ Վազեցի հետ՝ վերադարձրի, իսկ հետո՝ մետրո։ Գնացի 2,5 ժամ եւ օդանավակայան հասա 12:30-ին՝ հենց ժամանակին։

Գրանցվեցի, հանձնեցի ուղեբեռը եւ իջա ներքեւ՝ դեպի խանութները։ Վերջին անգամ կերա McDonald's-ում։ Այսքանը, vlastno ասած։ Ժամանակն է տուն։ Սա խելահեղ արկած էր, բայց երեւի թե առայժմ բավական է։ Նույնիսկ մի փոքր տուն էի ուզում։ Հիմա արդեն առջեւում 15-17 ժամվա հետադարձ թռիչքն էր, որն անցավ շատ ավելի արագ, քան սկզբնականները։ Սարսափելի ցավալի էր լքել այս երկիրը, բայց ես գիտեմ, որ անպայման կվերադառնամ։