Իսկ հիմա ուզում եմ անցնել «Work&Travel» ծրագրի երկրորդ բառին։ Այդ ճամփորդությունները... Ամերիկա կատարած այս ուղեւորության ընթացքում մենք եղել ենք նրա 6 նահանգներում։ Ոմանք գուցե ասեն, որ քիչ է (մանավանդ որ մենք չենք եղել ԱՄՆ-ի արեւմտյան մասում), բայց մեր առաջին փորձի համար դա մի բան էր։ Բայց ամեն ինչի մասին հերթով։
Սկզբի համար արժե նշել հենց այն քաղաքը, որտեղ մենք ապրել ենք 3 ամիս։ Rehoboth Beach-ը փոքր, բայց շատ հաճելի առողջարանային քաղաք է Ամերիկայի արեւելյան ափին։ Այստեղ ամերիկացիները գալիս են իրենց արձակուրդն անցկացնելու՝ լողափին պառկելու, օվկիանոսում լողալու եւ տեղի խանութներում գնումներ կատարելու (մեր նահանգը շահավետորեն տարբերվում էր մյուսներից ապրանքների հարկերի բացակայությամբ)։ Այդ պատճառով ամռանը այստեղ կյանքը եռում է՝ բարերն ու ռեստորանները աշխատում են մինչեւ ուշ գիշեր, փողոցներում միշտ շատ մարդիկ կան, իսկ լողափում ցերեկը ասեղ գցելու տեղ չկա։ Այդ պատճառով էլ այստեղ պահանջված են բոլոր ժամանած օտարերկրյա ուսանողները՝ որպես սպասարկող անձնակազմ։ Բայց աշխատանքի մասին ես արդեն պատմել եմ, իսկ այս քաղաքի հանդեպ առաջացած սիրո մասին՝ դեռ ոչ։ Այս եռուզեռի եւ մշտական զբաղվածության մեջ մենք ինչ-որ կերպ երկար ժամանակ աչքաթող էինք անում մեր բնակության վայրի ողջ հմայքը։ Եթե ուշադրություն չդարձնեք անընդհատ միմյանց փոխարինող զբոսաշրջիկների հսկայական հոսքին, Rehoboth Beach-ը Ամերիկայի հիանալի հարմարավետ քաղաքներից մեկն է, որտեղ բոլորը ճանաչում են միմյանց։ Սա հատկապես նկատելի է ձմռանը, երբ այլեւս այցելուներ չկան (դրա մասին ես, իհարկե, գիտեմ միայն պատմություններից)։
Եվ, իհարկե, օվկիանոսի մոտիկությունը քաղաքի գլխավոր տեսարժան վայրն է։ Երբ մեր ամառը Rehoboth-ում մոտենում էր ավարտին, ընկերուհուս հետ որոշեցինք, որ գոնե մեկ անգամ պետք է արեւածագը դիմավորել՝ ալիքների մոտ նստած։ Հետո ինչքան ափսոսացինք, որ ավելի շուտ չէինք մտածել այդ մասին (թեեւ, ճիշտն ասած, աշխատանքային նման ռեժիմով եւ քնի մշտական պակասով մենք չէինք էլ կարողանա դա հաճախ անել)։ Այն, ինչ մենք տեսանք, երկար կմնա մեր հիշողության մեջ... Մենք ափին միայնակ չէինք՝ գեղեցկության նման սիրահարներ շատ կային։ Ոմանք պարզապես նստած էին լողափին՝ խորասուզված իրենց մտքերի մեջ, ոմանք խաղում էին իրենց երեխաների հետ, ոմանք շանն էին զբոսնեցնում, իսկ ոմանք պարզապես զբոսնում էին կամ, ինչպես մենք, լուսանկարում էին բնության այս հրաշքը։ Այդ պատճառով իմ խորհուրդը ձեզ. եթե հնարավորություն ունեք ապրել օվկիանոսի մոտ, բաց մի թողեք այդ հնարավորությունը եւ հնարավորինս շատ ժամանակ անցկացրեք նրա ափին (ափը հատկապես գեղեցիկ է ուշ կամ, ընդհակառակը, վաղ ժամերին, երբ ազատված է արեւայրուք ընդունել ցանկացողների հսկայական հոսքից)։
Մեր քաղաքի մեկ այլ առավելությունը եկեղեցական համայնքն էր, որտեղ տարեց տեղացիները շատ ակտիվ օգնում էին օտարերկրյա ուսանողներին։ Նրանց համար դա բարեգործության պես մի բան էր, եւ նրանք իսկապես շատ բան էին անում մեր կյանքը հեշտացնելու համար։ Նրանք զբաղվում էին տարբեր բաներով՝ երկուշաբթիից հինգշաբթի անցկացնում էին անվճար ընթրիքներ, որտեղ կարելի էր կուշտ ուտել, ուսանողներին տալիս էին հեծանիվներ ամբողջ ամառվա համար (նույնպես անվճար) եւ նաեւ կազմակերպում էին հիանալի օրվա ուղեւորություններ շատ ցածր գներով։ Նրանց շնորհիվ էլ սկսվեցին մեր ճամփորդությունները. մենք այդ կերպ գնացինք Վաշինգտոն, իսկ ավելի ուշ՝ Փենսիլվանիա նահանգ (որտեղ մեզ համար կազմակերպվել էր շքեղ ծրագիր՝ ծանոթություն Ամիշների բնակավայրին, ճաշ թանկարժեք հյուրանոցում, համերգի գնալ եւ հուշահամալիր երկաթուղային կայարան այցելել)։ Այս ամենը մեզ արժենում էր մեկ օր (պարզապես պետք էր երկու աշխատավայրերում էլ խնդրել, որ հանգստյան օրը համընկնի ուղեւորության հետ) եւ բավականին համեստ գումարներ։
Մեկ այլ ուղեւորություն (դեպի Նիագարայի ջրվեժ) կազմակերպվել էր արդեն առանց համայնքի օգնության, բայց օտարերկրյա ուսանողների ակտիվ մասնակցությամբ։ Եվ բացի այդ, մենք ընկերուհուս հետ ինքնուրույն գնացինք մեզ մոտ գտնվող Ocean City՝ Մերիլենդ նահանգի տեղական զբոսաշրջային կենտրոն։ Իսկ այն օրերին, երբ ազատ էր լինում օրվա միայն կեսը, մենք, բնականաբար, անցկացնում էինք առանց որեւէ տեղ գնալու. կամ լողափին էինք հանգստանում, կամ գնում էինք կինո/սրճարաններ/խանութներ (նման կիսատ հանգստյան օրերը մեզ միշտ հատկապես պակասում էին...)։ Այսպիսով, մենք միշտ փորձում էինք մեր ժամանակն օգտագործել առավելագույն օգտակարությամբ, որպեսզի եւ՛ ճամփորդել հասցնեինք, եւ՛ ուժերը վերականգնեինք (ճամփորդությունները, այնուամենայնիվ, չնայած իրենց հաճելի լինելուն, շատ ուժ էին խլում)։
Այդ պատճառով խորհուրդ կտամ նաեւ ձեզ՝ հնարավորության դեպքում հնարավորինս շատ դուրս գալ ձեր սեփական քաղաքից, ընդ որում՝ հենց ամբողջ ամառվա ընթացքում։ Նախ՝ դա միշտ հուզականորեն թուլացնում է եւ օգնում է կտրվել սովորական ամեն ինչից։ Երկրորդ՝ չի պահանջում մեծ ծախսեր (ի տարբերություն, օրինակ, մեկնումից առաջ կատարվող երկար ճամփորդությունների, երբ դուք մեկ-երկու շաբաթ շրջում եք, եւ ձեզ անհրաժեշտ է անընդհատ ծախսել գիշերակացի, ճանապարհի, սննդի, զվարճանքների եւ այլնի վրա)։ Երրորդ՝ ամռան վերջին ձեր այն վայրերի ցանկը, որտեղ կցանկանայիք լինել, զգալիորեն կրճատվում է, ինչը նշանակում է, որ այլ վայրերում դուք կկարողանաք ավելի շատ ժամանակ անցկացնել եւ վայելել։ Այլ ոչ թե շտապելով փորձել տեսնել ամեն ինչ միանգամից։ Եվ, ցավոք, ստացվում է այնպես, որ ծրագիրը Ամերիկայում մեր հիմնական ժամանակը հաշվարկում է միայն մեկ վայրում, իսկ հետո ինչ-որ աննշան ժամանակահատվածում ուսանողները պետք է ճամփորդեն «հնարավորինս շատ»։ Այդ դեպքում ինչո՞ւ չբաշխել ձեր բոլոր տպավորություններն ավելի ռացիոնալ։
