Ֆոլի-Բիչ ժամանելուս հաջորդ իսկ օրը սկսվեցին իմ աշխատանքային առօրյան լողափնյա հագուստի եւ հուշանվերների խանութում: Իմ մենեջերը Օլյան էր՝ 23 տարեկան մի աղջիկ, որը 3 տարի առաջ Work and Travel USA ծրագրից հետո աշխատանքային վիզայով մնացել էր այնտեղ: Աշխատանքը կայանում էր նրանում, որ ողջունեի գնորդներին, տեղեկացնեի նրանց, որ մեր բոլոր շապիկները «Գնիր մեկը, երկրորդը ստացիր կես գնով» ակցիայով են, եւ օգնեի նրանց գտնել այն, ինչ իրենց պետք է:

Սկզբում լեզվական արգելքը շատ էր խանգարում, եւ գնորդների հետ շփումը ինձնից անհավանական ջանքեր էր պահանջում: Եվ այնուամենայնիվ, աստիճանաբար ես հաջողությունների էի հասնում: Որքան լավ էր ստացվում, այնքան Օլյան ավելի շատ նոր պարտականություններ էր ավելացնում ինձ վրա եւ ավելի շատ դժգոհություն արտահայտում: Եվ թեեւ ավելի ու ավելի դժվար էր դառնում, ես ինձ հանգստացնում էի նրանով, որ Ամերիկայում հենց այդ ռիթմով են մարդիկ աշխատում, տրվում են աշխատանքին հարյուր տոկոսով:

Մարդկանց անհրաժեշտ իրեր ընտրելուն օգնելու իմ պարտականությունը վերածվեց ապրանքը հրելու, պարտադրելու պարտականության, երբեմն գնորդները չէին դիմանում այդ ճնշմանը եւ շատ գրգռված պատասխանում էին. «ԵՍ ՊԱՐԶԱՊԵՍ ՆԱՅՈՒՄ ԵՄ!» (այսինքն՝ հեռու մնացեք ինձնից):

Խանութի կանոնները հայտարարում էին, որ աշխատանքի ժամանակ չի կարելի չաշխատել. եթե խանութում գնորդներ չկան, ապա դու կամ փոշուց մաքրում ես բոլոր դարակները, կամ դասավորում ես ամբողջ ապրանքը, կամ էլի ինչ-որ բան ես անում:

Լինում էին այնքան անմարդաշատ օրեր, որ ես մաքրում էի նույնիսկ արդեն մաքուր դարակները, միայն թե ոչ ոք ինձ չմեղադրի ոչինչ չանելու մեջ: Աշխատանքի ժամանակ նստել չի կարելի, դա սկզբունքորեն նախատեսված չէ: Միայն եթե կքանստես, որպեսզի ուղղես ստորին դարակների շապիկները: Ամբողջ օրը ոտքի վրա եմ, առանց նստելու, 8-ժամյա աշխատանքային օրվա վերջում ծնկներս սարսափելի ցավում էին: Իսկ եթե դեռ մարդ էլ չկար, ժամանակը կարծես տեղից չէր շարժվում, եւ օրը անվերջ էր թվում:

Ժամանակն անցնում էր, աշխատանքը ինձ միայն թախիծ եւ հիասթափություն էր պատճառում. դե չեմ հասկանում, ինչու՞ այդքան կպչել գնորդներին, որ նրանք ինձնից նույնիսկ փախչեն: Եվ Օլյան, որն առանց այն էլ շատ մեծամիտ էր պահում իրեն, իմ ծննդյան օրվա առթիվ թույլ տվեց իրեն մի քանի կծու մեկնաբանություններ անել իմ հասցեին հենց աղջիկների ներկայությամբ: Շատ վիրավորական էր: Ներսում ամեն ինչ եռում էր: Ուղիղ մեկ շաբաթ անց ես լքեցի այդ աշխատանքը եւ ուղեւորվեցի Մյորթլ-Բիչ՝ առանց որեւէ հստակ պլանի, կարելի է ասել՝ ոչ մի տեղ:

Առաջ անցնելով իմ պատմության մանրամասներից՝ ասեմ հսկայական շնորհակալություն Օլյային: Եթե նա ինձ համար աշխատանքի վայրում բարոյապես անտանելի պայմաններ չստեղծեր, ես ոչ մի տեղ չէի տեղափոխվի եւ բաց կթողնեի ամենահիասքանչը, ինչ եղել է ինձ հետ 2014 թվականի ամռանը: Սա ընդամենը մի փոքրիկ գդալ ձյութ էր իմ ՄԵԾ մեղրի տակառում: Այնպես որ, Օլյա՛, շնորհակալություն:

Աշխատանքից ազատվելու իմ որոշմանը Օլյան արձագանքեց չարախնդորեն եւ մեծամտորեն՝ վերջում ինձ ասելով եւս մի քանի գարշելի բաներ եւ հայտարարեց, որ իմ վիզան կչեղարկվի:

ԵԹԵ ՁԵՐ ԳՈՐԾԱՏՈՒՆ ՊՆԴՈՒՄ Է, ՈՐ ԱՇԽԱՏԱՆՔԻՑ ԱԶԱՏՎԵԼԸ ՎԻԶԱՅԻՆ ԽԱԽՏՈՒՄ Է, ԹՈՒՅԼ ՏՎԵՔ ՆՐԱՆ ԿԱՐԴԱԼ ՊԱՄՖԼԵՏԸ: Այնտեղ սեւով սպիտակի վրա գրված է, որ դուք իրավունք ունեք չգտնվել աշխատանքի վայրում ձեր կամքին հակառակ:

Գլխավորը, որ դուք պետք է անեք՝ ԱՆՄԻՋԱՊԵՍ զանգահարել կամ գրել հովանավորին եւ հայտնել աշխատանքից ազատվելու եւ դրա պատճառների մասին: SEVIS համակարգում ձեր կարգավիճակը «Active»-ից կփոխվի «Seeking Employment»-ի, եւ ձեզ կտրվի երկու շաբաթ ժամանակ նոր աշխատանք փնտրելու համար: Նոր աշխատանքը եւ նոր հասցեն անպայման գրանցեք SEVIS համակարգում, եւ ձեզ կրկին կշնորհվի «Active» կարգավիճակ: Եթե չկարողացաք աշխատանք գտնել երկու շաբաթվա ընթացքում՝ զանգահարեք հովանավորին եւ խորհուրդ հարցրեք, թե որտեղ աշխատանք գտնել, բացատրեք ձեր իրավիճակը, խնդրեք երկարաձգել աշխատանք փնտրող ուսանողի կարգավիճակը:

Այն դեպքում, եթե դուք այդպես էլ չգտաք այլ աշխատանք եւ կապ չեք պահպանում հովանավորի հետ, ձեզ սպառնում է SEVIS-ում ոչ ակտիվ կարգավիճակի շնորհում եւ ձեր Work and Travel ծրագրի ավարտ: Իսկ ձեր էլեկտրոնային փոստին կգա նամակ այն մասին, որ դուք պարտավոր եք լքել ԱՄՆ-ն 30 օրվա ընթացքում՝ վիզային ռեժիմի խախտումներից խուսափելու համար: Չհեռացաք 30 օրվա ընթացքում՝ ձեր վիզային հեղինակությունը փչացած է, հազիվ թե ձեզ երբեւէ նորից վիզա տան դեպի նահանգներ:

Կարծում եմ՝ ես ձեզ համոզեցի, որ հովանավորին պետք է տեղյակ պահել ձեր գործերից, եթե արդեն այդպիսի կանոններ կան))

Եվ ոչ ոքի, ոչ մի դեպքում թույլ մի տվեք ձեզ գլխացավանք պատճառել եւ փչացնել ձեր ամառը, ձեր եզակի Work and Travel պատմությունը: Չեք կարող այլեւս հանդուրժել այդ աշխատանքը՝ ազատվեք եւ փնտրեք մեկ ուրիշը: Դուք ձեր երջանկության ազատ ստեղծողներն եք!!!