Elementary (2013թ.)՝ Մեր ավտոբուսը ժամանեց նշված ժամից մոտ 1,5 ժամ ուշ, մոտավորապես երեկոյան ժամը 8-ին։ Կարդալով այն մասին, որ շատ ուսանողներ տաքսի են վերցնում եւ խնդրում իրենց հետ միասին բնակարան փնտրել կամ տանել ամենաէժան հյուրանոց, մենք որոշեցինք նույն կերպ վարվել (այլ տարբերակ չունեինք, քանի որ նախապես չէինք պատրաստվել, իսկ տաքսիստներն էլ քաղաքն ավելի լավ գիտեն)։ Եվ ահա մենք տաքսի ենք նստում, բացատրում իրավիճակը, նա ասում է, որ նման բան իր հետ առաջին անգամ է պատահում, բայց այնուամենայնիվ կփորձի օգնել մեզ (բառերի մնացած մասը չհասկացանք, քանի որ նա շատ ուժեղ շեշտադրում ուներ, նա Հնդկաստանից էր)։ Բնակարանի որոնումները, մեղմ ասած, տարօրինակ էին անցնում, նա պարզապես մեքենայից բղավում էր անցորդներին՝ արդյոք նրանք վարձակալության համար բնակարան ունե՞ն, ընդ որում՝ ամերիկացիների կեսն էլ նրան չէր հասկանում։ Եվ այստեղ մենք որոշեցինք, որ գործը պետք է վերցնել մեր ձեռքը, այսինքն՝ նրանց հետ ինքներս շփվել։ Ցավոք, բնակարան գտնել չկարողացանք, եւ ամերիկացիների մեծ մասը պարզապես ուզում էր իմանալ, թե ինչպես ենք մենք համարձակվել նման ուղեւորության, բայց այնուամենայնիվ ձեռք բերեցինք մեկ օգտակար ծանոթություն. պարզվեց՝ անցորդներից մեկը սրճարան ուներ, եւ այնտեղ ամռանը հաճախ ուսանողներ էին աշխատում, ուստի նա մեզ թողեց իր հեռախոսահամարը եւ ասաց զանգահարել, եթե մեզ երկրորդ աշխատանք պետք լինի։ 1,5 ժամ որոնումներից հետո նա մեզ տարավ Rodeway inn (սա էժան եւ հարմարավետ հյուրանոցների տարածված ցանց է), այն արժեր շաբաթական մոտ 250 դոլար, երկուսի համար միանգամայն ընդունելի գին։ Հաջորդ օրը որոշեցինք նվիրել քաղաքին ծանոթանալուն, որպեսզի ավելի լավ կողմնորոշվենք, միաժամանակ պետք էր բնակարան փնտրել եւ SIM-քարտ գնել, եւ, իհարկե, պետք էր գնալ եւ տեսնել ՕԿԵԱՆԸ!!!!

Պետք է ասել, որ գրեթե ամեն ինչի հետ մենք բավական արագ գլուխ հանեցինք, մանավանդ որ Ատլանտիկ-Սիթին այնքան էլ մեծ քաղաք չէ, այն գտնվում է բավական նեղ կղզու վրա, որտեղ երկայնքով տեղավորվում է մինչեւ 10 փողոց... Միակ խնդիրը, որ առաջացավ այդ օրը, բնակարանի որոնումն էր, որովհետեւ այն փնտրելիս մենք իմացանք քաղաքի բոլոր այն թաղամասերը, որտեղ մեզ չէր կարելի գնալ... այդպիսի թաղամասեր կային 3-ը՝ Լատինաամերիկյան, Չինական եւ Աֆրոամերիկյան, ընդ որում՝ եթե առաջիններում մեզ պարզապես նայում էին «դուք այստեղ ավելորդ եք» հայացքով, ապա վերջինում մեզ հենց այդպես էլ ասացին՝ «ձեզ ավելի լավ է այստեղ չքայլել»... բնականաբար, ակնարկը մենք միանգամից հասկացանք եւ այդ օրվա համար որոշեցինք ավարտել մեր արկածը, մանավանդ որ հաջորդ օրը որոշել էինք գնալ աշխատանքի։ ԿԱՐԵՎՈՐ՝ ՏՂԱՆԵՐ, ԵԹԵ ԿԱ ՆՄԱՆ ՀՆԱՐԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆ, ԱՊԱ ՆԱԽԱՊԵՍ ԻՄԱՑԵՔ ՔԱՂԱՔԻ ԹԱՂԱՄԱՍԵՐԸ, ՀԱՏԿԱՊԵՍ ԵԹԵ ԱՅՆՏԵՂ ԿԱՆ ԱՆԲԱՐԵՆՊԱՍՏ ԹԱՂԱՄԱՍԵՐ։ Շաբաթվա վերջում մենք, այնուամենայնիվ, բնակարան գտանք Craigslist-ի օգնությամբ, զանգահարեցինք հայտարարության մեջ նշված համարին, եւ աղջիկը մեզ ասաց, որ այդ տանն արդեն ապրում է 7 աղջիկ (5 ռուս եւ 2 ռումինուհի), եւ մեկ սենյակ դատարկ է, նաեւ ուրախությամբ ասաց, որ կօգնի մեզ տեղափոխվել (այսինքն՝ կգա մեզ հետեւից մեքենայով, որպեսզի մենք իրերը չքարշենք ամբողջ քաղաքով)։ Իմ տան հետ իմ բախտը անասելի բերեց!!! Բոլոր աղջիկները՝ ՍՈՒՊԵՐ են!!! Մենք մինչեւ հիմա պահպանում ենք ջերմ հարաբերություններ, այցելում ենք միմյանց, եւ բնակարաններն էլ վատը չէին, մենք ունեինք հիանալի խոհանոց, նույնիսկ լվացքատուն, միակ թերությունը՝ մեկ ընդհանուր սանհանգույց, ինքներդ հասկանում եք, որ 9 աղջկա համար դա շատ քիչ է, բարեբախտաբար, աշխատանքի մենք պետք է գնայինք տարբեր ժամանակների։

Այժմ անցնենք աշխատանքի մասին պատմությանը՝ ըստ օֆերի իմ պաշտոնը նկարագրված էր որպես jeneral clerk «Աշան» տիպի խոշոր մթերային խանութում, ես կարծում էի, որ կա՛մ ապրանքները կդասավորեմ դարակներին, կա՛մ կօգնեմ սննդի պատրաստման բաժիններում։ Բայց հենց որ եկա աշխատանքի, իմ բոլոր երազանքները միանգամից փարատվեցին, մենեջերն ասաց, որ այս տարի շատ ուսանողներ են եկել, ուստի այն ամենը, ինչ նա կարող է մեզ առաջարկել՝ նվազագույն ժամերն են (շաբաթական 25) եւ գանձապահի աշխատանքը։ Ինչպիսի սարսափ ապրեցի ես այդ խոսքերից հետո!!! Չէ՞ որ դա մեծ պատասխանատվություն է, բացի այդ պետք է ունենալ լեզվի տիրապետման լավ մակարդակ, նաեւ պետք է անընդհատ արտասանել 33, 3 եւ այլն բառերը, th հնչյունների այս համադրությունը երբեք չի տրվել ինձ, բայց ամենագլխավոր փորձությունը սպասում էր ինձ առջեւում... Սկզբի համար, 3 օրվա ընթացքում ես պարզապես նստում էի համակարգչի մոտ օրական 3-4 ժամ եւ դիտում ուսուցողական տեսանյութեր (եւ այդ ամենը վճարվում էր որպես աշխատանքային ժամեր, բայց պետք է ասել, որ այդ թրեյնինգներից ես քիչ բան հասկացա, որովհետեւ տերմինաբանությունը այնտեղ, մեղմ ասած, տիեզերական էր, ըմբռնմանը տրվում էր միայն 20%-ը)։ Այնուհետեւ ես կանգնում էի ավագ գանձապահների կողքին եւ սպունգի պես ներծծում յուրաքանչյուր գործողություն, յուրաքանչյուր քայլ... իսկ իմանալ պետք էր շատ բան (տարբեր վարկային քարտեր պահանջում էին իրենց կոդի իմացությունը, ընդ որում՝ պետք էր հիշել, թե ինչ գործողություններ պետք է կատարել չեկերի հետ, իմանալ ապրանքային խմբերի համարը եւ այլն)։ Աշխատանքային շաբաթվա վերջում ես պատրաստեցի A4 ֆորմատի 2 թերթ՝ տարբեր գործողություններով, բայց ինձ համար ամենասարսափելին ապրանքի վերադարձը կամ փոխարինումն էր, նման դեպքերում պետք էր վերցնել խոսափողը, սեղմել «բարձրախոս» կոճակը եւ բղավել ամբողջ դահլիճով՝ «Return on register 5»։ Եվ ահա, պատկերացրեք, ճշմարտության պահը, դահլիճում հնչում է հիանալի երաժշտություն, եւ այստեղ ամեն ինչ փչացնում է ձեր ձայնը՝ սարսափելի շեշտադրմամբ, կանչելով որեւէ մեկի օգնությանը, եւ բախտդ կբերի, եթե դու չես կանգնած թիվ 3 դրամարկղի մոտ, եւ ամբողջ դահլիճը չի լսի ձեր «Return on register FREE» արտասանությունը... Անկեղծ ասած, առաջին 2 շաբաթը իմ աշխատանքը ինձ այնքան էլ դուր չէր գալիս, դժվար էր ամեն ինչ հիշել, բայց ես ունեի շատ լավ կոլեկտիվ՝ նրանք միշտ օգնում էին ինձ, հենց այդ պատճառով ես կարողացա հարմարվել։ 3-4 շաբաթ անց ես արդեն ինձ պրոֆեսիոնալ էի զգում եւ պաշտում էի գիշերային հերթափոխերը, չէ՞ որ հենց այդ ժամանակ մենք ինչ-որ մեկի հետ ընդմիջում էինք վերցնում եւ F1-ի մրցարշավորդների պես սլանում էինք խանութով էլեկտրական սայլակներով, բացի այդ՝ երբեմն ես թեյավճար էի ստանում, ինչը գանձապահի պաշտոնի համար բավական տարօրինակ է։ Եվ ես անկեղծորեն ապշած էի, թե որքան շատ ռուսներ էին ապրում քաղաքում... հիշում եմ մի զվարճալի դեպք, մինչ ես ապրանքները գրանցում էի մի ռուս գնորդի համար, մենք սկսեցինք զրուցել՝ օգտագործելով երբեմն ռուսերեն, երբեմն անգլերեն, եւ ահա նա հեռանում է, եւ ես տեսնում եմ, որ նա մոռանում է հացով փաթեթը, եւ ես բղավում եմ նրան. «ՆԵՐՈՂՈՒԹՅՈՒՆ, ԴՈՒՔ ՄՈՌԱՑԵԼ ԵՔ ՁԵՐ BRED-Ը» (նկատի ունենալով bread բառը), մենք ծիծաղեցինք 5 րոպե... Երկրորդ աշխատանքի ես տեղավորվեցի ժամանումից 2 շաբաթ անց՝ զանգահարելով այն համարին, որը տվել էր ինձ կինը, երբ մենք բնակարան էինք փնտրում։ Աշխատանքը բարդ չէր եւ համեղ էր, բայց ոչ այնքան հետաքրքիր, քանի որ ես աշխատում էի խոհանոցում՝ կտրատելով մրգեր եւ պաղպաղակի վրա լցնելով թոփինգ, եւ գրեթե չէի շփվում գնորդների եւ աշխատողների հետ։ Բացի այդ, դա ուժեղ ազդեց իմ մարմնի վրա, քանի որ իմ կողքերը արագորեն լայնանում էին դեպի հյուսիս եւ արեւելք։

Intermediate (2014թ.)՝ Իհարկե, ավտոբուսում 24 ժամ անցկացնելուց հետո ես շատ էի հոգնել, բայց ինձ դեռ սպասվում էր լուծել, թե ինչպես հասնել Knoxville-ից Pigeon Forge։ Իմ նոր ընկերուհին առաջարկեց գնալ նրանց հետ՝ ասելով, որ իր ծանոթը կգա իր հետեւից եւ նա կկարողանա ինձ հասցնել, մանավանդ որ ես նախապես պայմանավորվել էի իմ բնակարանի մասին եւ գիտեի, թե ուր պետք է գնամ։ Մոտենալով քաղաքին՝ հիշում եմ, թե որքան փոքրիկ էր այն ինձ թվում, միայնակ, լեռների եւ անտառների մեջ կորած՝ դա սեր էր։ Եվ այսպես, ինձ սպասվում էր ծանոթությունը իմ սենյակակիցների հետ, նրանք պարզվեցին 2 աղջիկներ, պարզվեց, որ մենք աշխատելու ենք նույն գործատուի մոտ, բայց տարբեր խանութներում (նա ուներ մի քանի հուշանվերների խանութներ, բացի տիպիկ հուշանվերներից, այնտեղ վաճառվում էին տարբեր զվարճալի շապիկներ «Selfie Queen», «I'm allergic to your bull***» եւ այլն գրություններով, շշերի տեսքով հովանոցներ «I'm your bottle of wine» գրությամբ եւ այլն)։ Աշխատանքի գալով՝ գործատուս առաջին հերթին հարցրեց՝ քանի՞ ժամ կուզենայիր աշխատել, ինչին ես պատասխանեցի՝ առավելագույնը, որքան հնարավոր է, ինչին նա պատասխանեց՝ լավ, 60-ը քեզ կհարմարի՞։ Իհարկե, ես համաձայնեցի եւ ոչ մի անգամ չզղջացի իմ որոշման համար, ես իսկապես սիրեցի իմ աշխատանքը, հատկապես սիրում էի հինայով դաջվածքներ անել, բացի այդ՝ դրանց համար հաճախ կարելի էր ստանալ փոքրիկ թեյավճար։ Բացի այդ, ինձ լիովին գոհացնում էր իմ աշխատանքային գրաֆիկը՝ ես աշխատում էի շաբաթական 5 օր, բայց փոխարենը լիարժեք՝ օրական 12-14 ժամ, եւ շաբաթվա ընթացքում ինձ մոտ երբեմն ստացվում էր մինչեւ 70 ժամ, բայց ես գրեթե երբեք չէի հոգնում, եւ ժամանակը ինձ համար արագ էր անցնում, քանի որ ես անընդհատ զբաղված էի՝ օգնելով գնորդներին։

Տեղին հարմարվելուն ինձ շատ օգնեց ուսանողական կենտրոնը, որը կազմակերպվել էր բապտիստական եկեղեցու կողմից, այնտեղ կարելի էր ուտել, լվանալ իրերը, ինչպես նաեւ պարզապես շփվել ուսանողների հետ եւ նոր ծանոթություններ ձեռք բերել։ Ինչպես նաեւ կենտրոնում հաճախ կազմակերպվում էին ուղեւորություններ դեպի լեռներ, շոփինգ եւ այլ զվարճանքներ, եւ այդ ամենը անվճար էր։ Ամբողջ սրտով ուզում եմ առողջություն մաղթել այն մարդկանց, ովքեր աշխատում էին այնտեղ եւ օգնում ուսանողներին։