Մերթլ ինձ անվճար հասցրեց մի հիանալի ռուս տղա՝ Սերյոժան, մենք ծանոթացել ենք Ֆոլլի-Բիչի փողոցում, ամբողջ շաբաթ զվարճանում էինք մեր ռուսական «Տանյա, Ալինա, Կատյա, Սերյոժա» խմբով։

Մերթլ-Բիչում ինձ սպասում էր մեկ այլ Սերյոժա։ Նա «Myrtle Beach» VKontakte խմբում տեսնելով իմ հարցը՝ Մերթլում բնակարան եւ աշխատանք կա՞, գրեց, որ եթե հանկարծ մի քանի օր մնալու տեղ չունենամ, ինքն ու իր ընկեր Կոլյան առանց խնդրի ինձ կապաստանեն։ Նրանք արդեն 5 տարի է՝ ապրում են Ամերիկայում, ընդ որում՝ օրինական, Մերթլ էին եկել հանգստանալու։

Տղաների հետ մենք միանգամից լեզու գտանք, վերցրինք նրանց եւս երկու ծանոթ ուսանողուհիների եւ գնացինք ակումբ, ամբողջ գիշեր պարում էինք։ Իսկ հաջորդ օրը Սերգեյը մեկնեց, բայց Կոլյան մնաց երկու շաբաթով։ Ծանոթության առաջին իսկ երեկոյից մեզ կարծես հոսանքահարեցին, մանրամասների մեջ չեմ խորանա, բայց Մերթլ-Բիչ իմ ժամանման հենց այդ օրվանից մենք զույգ ենք))։

Այդպես էլ նրա հետ հյուրանոցում ապրեցի երկու շաբաթ, մինչեւ նա էլ մեկնեց։ Կոլյան ծանոթության առաջին օրը խոստացավ ինձ, որ կփոխի իմ պատկերացումն Ամերիկայի մասին, երբ ես ասացի, որ ընդհանրապես հիացած չեմ Նահանգներով։ Նա ինձ տանում էր ակումբներ, ռեստորաններ եւ սրճարաններ, զվարճացնում էր ինչպես կարող էր) Նա մոպեդ վարձեց, եւ մենք ցերեկ ու գիշեր սիրահարված ու ուրախ շրջում էինք ամբողջ Մերթլով)։

Չորրորդ օրը ես մի փոքր ուշքի եկա անհոգ կյանքից եւ գնացի աշխատանք փնտրելու։ Պարզապես քայլում էի Օուշեն Բուլվարով, մտնում էի բոլոր սրճարանները եւ հարցնում, արդյոք աշխատողներ պե՞տք են։ Մտա պաղպաղակի մի կրպակ, խանութի տերը հարցրեց. «Իսկ դու որտեղի՞ց ես։ Պենզայից»։

Իմ առջեւ էքստրասենս էր կանգնած։ Ես իսկապես Պենզայից եմ։ Որտեղի՞ց նա կարող էր դա իմանալ։

Պարզվում է՝ ժամանակին նրա մոտ աշխատել է Պենզայից մի աղջիկ, ընդ որում՝ արտաքնապես նման ինձ։ Մենք նրա հետ հաճելի զրուցեցինք, եւ նա միանգամից ինձ աշխատանքի ընդունեց։

Դա իմ երազանքի աշխատանքն էր՝ կանգնել դրամարկղի մոտ, պատվերներ ընդունել, պաղպաղակը գդալով հավաքել, դնել վաֆլե բաժակների մեջ, պատրաստել կաթնային կոկտեյլներ եւ գեղեցիկ աղանդերներ՝ հարած սերուցքով։ Ամենակարեւորն այն է, որ աշխատողներին չէր արգելվում պաղպաղակ ուտել։ Ես այն անընդհատ ուտում էի, փորձեցի 20-ից ավելի տեսակներ, այն շատ համեղ է։ Գլխիս վերեւում ոչ մի մենեջեր չէր կանգնած, իսկ մեկ շաբաթվա թեյավճարները բավականացնում էին բնակարանի վարձը վճարելու համար։ Իմ շեֆը՝ լիբանանցի Հենրին, անընդհատ կատակում էր, զրուցում էր ինձ հետ, հարցնում էր՝ հոգնե՞լ եմ, սուրճ էր լցնում ինձ համար) Ավելի լավ գործատու լինել չի կարող։

Իմ գործընկերուհիները Իռլանդիայից երկու աղջիկներ էին, Ճամայկայից շոկոլադագույն մի կին՝ Նիկոլ անունով, եւ 15-ամյա ամերիկուհի Թորին։

Մերթլ տեղափոխվելուց ի վեր ես սիրահարվեցի, դարձա բացարձակ երջանիկ մարդ, ներծծեցի ամերիկյան պոզիտիվը, բոլոր-բոլորին ժպտալու սովորությունը, իսկ աշխատանքն ինձ թվաց հրեշտակային առաքելության պես, կարծես շոգ օրը պաղպաղակ վաճառելը նույնն է, ինչ մարդկանց երջանկություն նվիրելը)։