Մյորթլ-Բիչը օվկիանոսի ափին գտնվող փոքրիկ J-1 պետություն է, հաճելի առողջարանային քաղաք՝ լի հյուրանոցներով, բարերով, ռեստորաններով, ատրակցիոնների այգիներով եւ այլ զվարճանքներով)

Ամռանը ամեն տեղից գալիս են սեզոնային աշխատողներ՝ Ռուսաստանից, Մոլդովայից, Ուկրաինայից, Ղազախստանից, Ուզբեկստանից, Թուրքիայից, Իռլանդիայից, Լեհաստանից... Եթե ուզում եք լեզուն կատարելագործել, Մյորթլը ձեզ համար չէ, իսկ եթե ուզում եք լիարժեք զվարճանալ ձեզ նման ուսանողների հետ՝ սա հենց այն է, ինչ ձեզ հարկավոր է: Աստիճանաբար ես դադարեցի զարմանալ, երբ ակումբներից մեկում միացնում էին «Tanets loktey», «Mama-Lyuba» եւ այլ ռուսական հիթեր: Ամերիկացիները նման երեկույթների գալիս են բացառապես ռուս գեղեցկուհիների հետ ծանոթանալու համար: Այնպես որ, աղջիկներ, ով գիտի՝ գուցե հենց այնտեղ՝ Ամերիկայում, արեւոտ Մյորթլում կամ այլ տեղ գտնեք ձեր երջանկությունը) Անձամբ ինձ ամերիկացի տղաները ողողում էին հաճոյախոսություններով, SMS-ներով, ընթրիքի հրավերներով, մեկն անգամ ամուսնության առաջարկ արեց) Իհարկե, ամեն ինչին հավատալ չի կարելի, նրանք էլ դեռ խոսկաններ են)

Ամերիկայում ես նոր էի դարձել 20 տարեկան, եւ այն օրենքը, որ ալկոհոլ կարելի է օգտագործել 21 տարեկանից, ամռանը յուրահատուկ համ հաղորդեց) Գիշերային հաստատությունների մուտքի մոտ այցելուները ներկայացնում են փաստաթղթեր եւ ստանում կարմիր թեւնոցներ՝ «21-ից բարձր» նշումով, կամ կանաչ՝ «21-ից ցածր» գրությամբ, որոշ ակումբներում էլ ափի հակառակ կողմում մարկերով հաստ խաչ են նկարում) Դե մի՞թե ես չեմ օգտվի ռուսական հնարամտությունից, եթե ուզում եմ տրամադրության համար խմել: Խաչերը հեշտ լվացվում են, իսկ պայուսակումս կա իմ 21-ամյա ընկերներից մեկի ձեռքից նախորդ անգամ զգուշորեն հանված կարմիր թեւնոցը՝ եւ վերջ: Հագնում ենք, խմում ենք, վառում ենք))

Թեեւ, երբ մեր ուսանողական երեկույթին, որտեղ բոլորը խմում էին, ոստիկանություն հայտնվեց, անհանգիստ դարձավ՝ շատերը 21 տարեկան չէին եւ ոչ ոք խնդիրներ չէր ուզում: Բարեբախտաբար, ամեն ինչ հարթ անցավ)

Կոլյայի մեկնելուց հետո ես տեղափոխվեցի օվկիանոսի տեսարանով հյուրանոցից դեպի սեւամորթների թաղամասում գտնվող սովորական անկոկիկ ուսանողական բնակարան՝ հատակին ներքնակներով) Կարելի է ասել՝ կտրուկ վերադարձ երկնքից երկիր: Բայց դա այնքան էլ կարեւոր չէ. ես բարոյապես ոչնչացված էի Կոլյայի հետ բաժանումից, երկու օր լաց էի լինում, ժամերով նստում էի հեռախոսի մոտ: Ես երբեք չէի մտածի, որ երկու շաբաթվա ընթացքում կարելի է այդքան սովորել միմյանց: Իսկ մի անգամ նա ինձ շատ ուրախացրեց՝ առաքման ծառայության միջոցով ծաղիկներ ուղարկելով, շատ հաճելի էր)

Կրկին ստիպված էի կարգավորել J-1 կենցաղը. հագուստը տանում էի լվացքատուն, բավականին էժան՝ 2 դոլարով լվանալ եւ չորացնել ամեն ինչ, գնում էի Walmart՝ մթերքի համար: Walmart-ը առանձին թեմա է: Այստեղ կա ամեն ինչ՝ սնունդ, SIM-քարտեր, կենցաղային տեխնիկա, կոշիկ, հագուստ, շնորհավորական բացիկներ, գրենական պիտույքներ, անհասկանալի տուփերով անվերջ շարքեր, 5-լիտրանոց կաթի շշեր: Ավելի էժան է ամեն ինչ մեծաքանակ գնել՝ ամերիկացիները ամբողջ շաբաթվա համար են գնումներ անում: Ես սիրում եմ առողջ սնունդ, մրգերի եւ բանջարեղենի վրա ես քիչ գումար չէի ծախսում, բայց դրա շնորհիվ ես չգիրացա: Ամբողջ երեք ամսվա ընթացքում ես այդպես էլ չկերա ոչ մի ամերիկյան համբուրգեր, ինձ թույլ էի տալիս միայն պաղպաղակ աշխատավայրում)

Աշխատանքի գնում եւ գալիս էի ոտքով՝ 20 րոպե, եւ անպայման ինչ-որ մեկը առաջարկում էր տանել: Հիմա հասկանում եմ, որ գլխումս քիչ ուղեղ կար, եթե հաճախ նստում էի անծանոթ մարդկանց մեքենան: Փոխարենը իմ ուզբեկ հարեւանները՝ թույն մեքենաների երկրպագուները, ապշում էին. «Երեկ չէ առաջին օրը եկար Chevrolet Camaro-ով, երեկ՝ Cadillac Escalade-ով, այսօր՝ Dodge Challenger-ով: Ինչո՞վ կզարմացնես մեզ վաղը: Նախանձում եմ աղջիկներին, եթե ինձ էլ մեկը տաներ այդպիսի մեքենայով»: Բոլոր սպիտակամորթ ամերիկացիները ասում էին, որ ես ապրում եմ սարսափելի վտանգավոր վայրում: Բայց ես երբեք տուն չեմ վերադարձել գիշերվա 12-ից շուտ եւ ոչ ոք ինձ երբեք չի նեղացրել: Երեւի բախտս բերել է)

Այն, որ ստիպված էի հարմարվել պայմաններին, որոնք նախկինում չէի ունեցել, հարթում էին իմ նոր հարեւանները: Նրանց հետ էլ բախտս բերեց: Նրանք դարձան Նիժնի Նովգորոդից 2 աղջիկ եւ Ուզբեկստանից 4 տղա, որոնցից միայն մեկն էր ուզբեկ, իսկ մյուս երեքը ծագումով՝ չինացի, կորեացի եւ կիսով չափ չինացի, կիսով չափ կորեացի: Ես չէի կարող պատկերացնել, որ մի տան մեջ կարող են ապրել տղաներ, որոնք այդքան տարված են տան մաքրությամբ, եւ աղջիկներ, որոնք դրան բացարձակ անտարբեր են: Ես ընդունեցի տղաների կողմը, ինչի համար նրանք ինձ պարզապես պաշտում էին: Մի քանի շաբաթ անց աղջիկները գնացին տուն, եւ մեզ մոտ տեղափոխվեցին ղազախ Ռիման եւ մոլդովացի Դիման: Նրանց հետ մենք հաճախ տնային հավաքույթներ էինք կազմակերպում՝ նարգիլեով եւ Չենի կոկտեյլներով, միասին գնում էինք ակումբներ, զրուցում մինչեւ առավոտ, վիճում քաղաքականությունից եւ ծիծաղում ամեն ինչի վրա)