Այն օրերին, երբ ես օրվա միայն կեսն էի ազատ լինում, մենք ընկերուհիներիս հետ սովորաբար գնում էինք լողափ կամ այցելում զբոսաշրջիկների համար կազմակերպված միջոցառումներ՝ «Ավիա-շոու», «Միսս Ամերիկա» եւ այլն, բայց ամեն ինչ կարող էր շատ ավելի հետաքրքիր լինել, եթե ես 21 տարեկան լինեի, քանի որ կարող էի այցելել քաղաքի ամենահայտնի խաղատները, բայց այդ պահին ես ընդամենը 20 տարեկան էի։ Քանի որ ես աշխատում էի երկու աշխատավայրում, ճամփորդության ժամանակացույցը շատ դժվար էր կազմել, եւ հենց որ հերթական ազատ օրերը համընկնում էին, մենք ընկերուհիներիս հետ ձգտում էինք անմիջապես ինչ-որ տեղ մեկնել՝ կամ հարեւան Ocean City, կամ Նյու Յորք, կամ Ֆիլադելֆիա։ Վերջինս հավերժ կմնա իմ սրտում, այդ քաղաքում կան բազմաթիվ թանգարաններ, որոնցով կարելի է անվերջ քայլել՝ դիտելով հայտնի նկարիչների կտավները, միայն Արվեստի թանգարանն ինչ արժե!!! Չնայած երկնաքերերին եւ տրանսպորտի անվերջ հոսքին՝ քաղաքում մթնոլորտը հանգիստ է, փողոցներում մարդիկ խաղում են մեծ շախմատ եւ շաշկի՝ տեղաշարժելով դրանք ամբողջ մարմնով, նաեւ քաղաքում կան շատ համալսարաններ եւ պատմական հուշարձաններ։
Օգոստոսի կեսերին ես սկսեցի «ծուլանալ» եւ ազատվեցի երկրորդ աշխատանքից՝ ավելի շատ ճամփորդելու եւ արեւայրուք ընդունելու համար։ Այնպես ստացվեց, որ ծանոթիս ընկերները ապրում եւ աշխատում էին Կոնեկտիկուտում, եւ նա առաջարկեց ինձ մի քանի օրով գնալ այնտեղ։ Իհարկե, ես համաձայնեցի, մանավանդ որ ինձ միշտ հետաքրքիր էր երթուղի կազմելը։ Մենք որոշեցինք գնացքով գնալ Նյու Յորքի միջով, դրա համար մենք պետք է հասնեինք Grand Central, բարեբախտաբար, այն գտնվում է ավտոկայանից մի քանի թաղամաս հեռավորության վրա, եւ մենք արագ գտանք այն (ԵԹԵ ԴՈՒՔ ԼԻՆԵՔ GRAND CENTRAL-ՈՒՄ, ԱՆՊԱՅՄԱՆ ՆԱՅԵՔ ԱՌԱՍՏԱՂԻՆ, այնտեղ պատկերված է աստղային երկինք՝ կենդանակերպի նշաններով)։ Հասնելով բուն քաղաք՝ Clinton, ես մի փոքր հիասթափվեցի, այն ինձ շատ ձանձրալի թվաց, եւ ջուրն էլ ավելի սառն էր, քանի որ նահանգը ավելի հյուսիսում էր գտնվում։
Վերադառնալուց եւ եւս մեկ շաբաթ աշխատելուց հետո մենք ընկերներով պատրաստվեցինք գնալ ՆԻԱԳԱՐԱՅԻ ՋՐՎԵԺ, շրջագայությունը կազմակերպում էր մի ռուս տղա՝ միկրոավտոբուսով, մենք այնտեղ հասանք մոտ 8 ժամում, բայց այդ ամբողջ ընթացքում մենք չէինք կարողանում նորմալ քնել, քանի որ շատ նեղ էր։ Եվ ահա մենք ժամանեցինք, վճարեցինք մուտքի համար, պետք է նշել, որ մուտքավճարը ներառում է նաեւ թանգարան, ակվարիում անվճար այցելություն եւ ամենակարեւորը՝ ԿԱՐԵԼԻ Է ԼՈՂԱԼ ԼՈՂԱՆԱՎՈՎ!!!! Հենց որ մենք տեսանք Կանադայի եւ Նիագարայի ջրվեժի այդ հիանալի տեսարանը, մեր ամբողջ հոգնածությունը խորտակվեց Մարիանյան իջվածքում!!! Իմ բառապաշարը չի բավականացնի նկարագրելու այն հիացմունքի զգացումները, որոնք մենք այնտեղ ապրեցինք!!! Ճիշտ է, առանց զվարճալի պահերի չանցավ, օրինակ՝ այդ վայրում շատ կանադական դրոշներ կան, եւ ինչ-որ պահի դրանք այնքան շատ են դառնում, որ ընկերուհիս հայտարարում է. «Մենք հատել ենք Կանադայի սահմանը, հիմա մեզ կձերբակալեն, եւ մենք մեծ խնդիրներ կունենանք», ես ամեն կերպ փորձում եմ հանգստացնել նրան. «Կանադան մյուս կողմում է, չի կարելի այսպես պարզապես վերցնել եւ հատել սահմանը», բայց նա չի հանգստանում, ի չարս մեզ՝ մենք մի փոքր էլ մոլորվեցինք, եւ շուրջբոլորը ոչ ոք չկար, վերջապես, հրաշքով դուրս գալով այնտեղից՝ ընկերուհուս հանգստացնելու համար ես հարցնում եմ ոստիկանին. «Որտե՞ղ է գտնվում Կանադայի սահմանը», ինչին նա պատասխանում է. «Այն գտնվում է կամրջի վրա, եւ մինչ այդ դեռ պետք է անցնել անձնագրային հսկողություն», այդ պահին ես շրջվում եմ ընկերուհուս կողմը եւ սարկազմով հարցնում. «Դե ի՞նչ, եղա՞ր Կանադայում։ Հիմա էլ պարծենալու բան չես ունենա»։
Աշխատանքային թույլտվությունս ավարտվում էր, եւ մնացել էր 1,5 շաբաթ մինչեւ թռիչքը, ուստի ես որոշեցի գնալ ծնողներիս ընկերների մոտ եւ մնացած ժամանակը անցկացնել նրանց հետ, նրանք ապրում էին Վաշինգտոնի մոտակայքում, ուստի մենք պայմանավորվեցինք հանդիպել Վաշինգտոնում եւ շրջել Ազգային ծառուղու տեղական տեսարժան վայրերով եւ, իհարկե, տեսնել Սպիտակ տունը!!! Մեկ օրում, իհարկե, հնարավոր չէ ամեն ինչ շրջել, մենք թանգարաններ չմտանք (ի գիտություն, դրանք շատ հետաքրքիր են, եւ մեծ մասը անվճար է), եւ այնպես ստացվեց, որ նախօրեին վանդալները նկարազարդել էին Լինքոլնի հուշարձանը, ուստի բոլոր լուսանկարներում կան այն մաքրող աշխատողներ...
Այսպիսով, հաջորդ 1,5 շաբաթը ես անցկացրի հանգստանալով մի փոքրիկ քաղաքում, որտեղ միակ զվարճանքը շոփինգն էր, այնտեղ շատ կային TJ-MAXX եւ MARSHALLS տիպի ստոկային խանութներ, եւ ես չէի կարող անցնել 7 դոլարանոց CK կոշիկների, 15 դոլարանոց MK բլուզների եւ այլնի կողքով։ Տուն վերադառնալիս ես ունեի 24 կգ-անոց 2 ճամպրուկ, 10 կգ ձեռքի ուղեբեռ, առանձին ուսապարկ եւ նոութբուք, եւ այս ամենը ես միայնակ քարշ էի տալիս Վաշինգտոնից մինչեւ JFK!!! Բայց այս մտքերը ինձ չէին անհանգստացնում, ես շատ էի անհանգստանում, որ այդպես էլ չգնացի Արեւմտյան ափ, այդպես էլ չտեսա իմ երազանքը՝ Golden Gate Bridge-ը SF-ում!!! (Հավանաբար, դա մի շարք պատճառներով էր՝ գումարի պակաս, վախ, բացի այդ՝ ընկերներիցս ոչ ոք չէր պատրաստվում գնալ այնտեղ, կամ ես չէի կարող գնալ նրանց հետ այդ ժամանակահատվածում)։ Միայն ուղեբեռը հանձնելուց հետո ես գիտակցեցի, թե ինչ ճանապարհ եմ անցել, ինչ փորձ եմ ձեռք բերել, եւ որ արդեն 20 ժամից ես կտեսնեմ իմ սիրելի եւ հարազատ մարդկանց, որոնց այս ամբողջ ընթացքում շատ էի կարոտել։
