Քանի որ քաղաքը (Pigeon Forge) գտնվում էր «անտառներում», իսկ հասարակական տրանսպորտը գործում էր միայն մի քանի հարակից քաղաքների միջեւ, որոնք ավտոկայաններ չունեին, ես մոտակա նահանգներ ճանապարհորդելու հնարավորություն չունեի։ Այնուամենայնիվ, ես երբեք չեմ ձանձրացել: Այնտեղ զբոսաշրջիկների համար շատ զվարճանքներ էին կազմակերպված, դրանց գովազդային թռուցիկների մի մասը մենք պահում էինք մեր խանութում, ուստի որպես խանութի աշխատակիցներ՝ մենք կարող էինք նախնական գրանցմամբ անվճար այցելել այդ ատրակցիոնները, կամ վճարում էինք դրանց մի չնչին մասը՝ 10-20%, նաեւ շատերին կարող էինք մեզ հետ ընկերներ տանել։ Հենց այդպես ես օդապարիկով թռա, գնացի Wonderland (իսկ այնտեղ պառկեցի 2,5 հազար մեխերի վրա, մտքի ուժով գնդակներ տեղաշարժեցի, բեյսբոլ խաղացի, պարանների վրայով քայլեցի, պարեցի դուրս եկող աստիճաններով հարթակի վրա՝ չգիտեմ, թե ինչպես դա ճիշտ բացատրեմ, մարդու չափ օդապարիկներ փչեցի եւ այլն), գնացի տեղի կենդանաբանական այգի, քշեցի ճոպանուղով եւ «բոբսլեյի ուղեգծով»։

Իմ ազատ ժամանակ ես նաեւ այցելում էի բոլոր հնարավոր ռեստորանները, որոնցից ուզում եմ առանձնացնել բոլորին հայտնի Bubba Gump-ը, այնտեղ անընդհատ ֆիլմի վերաբերյալ հարցումներ են անցկացվում, իսկ սեղանին դրված են զվարճալի ցուցանակներ՝ «Run Forrest or Stop Forrest» գրությամբ, որը դու շրջում ես՝ կախված նրանից, թե ուզում ես, որ մատուցողը մոտենա քեզ, թե ոչ։ Ինձ նաեւ շատ դուր եկավ Red Lobster-ում, իհարկե այնտեղ մի փոքր թանկ է, բայց դա անհամեմատ ավելի էժան է, քան Ռուսաստանում նույն լոբստերների, միդիաների, ծովախեցգետինների եւ այլ ուտեստները փորձելը, եւ այնտեղ շատ համեղ են պատրաստում, միակ խնդիրը «ստեղծում են» ծովախեցգետնի ոտքերը, քանի որ երբ փորձում ես դրանք կոտրել հատուկ աքցաններով, միսն ու հյութը ցողում են բոլոր կողմերից, եւ դա ցրվում է կողքեր՝ կախված գործադրված ջանքերից։ Հիմնական տեսարժան վայրերից են հայտնի քանթրի-երգչուհի Դոլլի Պարթոնի ակվապարկը եւ զվարճանքի այգին, պետք է ասել, որ դրանցից շատերին ես քշել եմ փակ աչքերով եւ բոլոր ուժերով բռնվելով բազրիքներից։ Մեծ ժողովրդականություն է վայելում տեղի ավտո-շոուն՝ Road Run-ը, դրա վրա, որպես կանոն, վաճառում են հին եւ անսովոր ավտոմեքենաներ։

Օգոստոսի վերջին մոտ, ես սկսեցի փնտրել մարդկանց, ովքեր սեպտեմբերի կեսերին կթռչեին Արեւմտյան ափ, բայց նրանցից շատերը շատ ավելի շուտ էին մեկնում (ուկրաինացիների մոտ վիզան ընդհանրապես բաց էր միայն մինչեւ օգոստոսի 31-ը), ես չէի ուզում բաց թողնել հնարավորությունը, ուստի որոշեցի թռչել մենակ եւ պատվիրեցի 5-օրյա տուր (կայքում՝ http://www.tours4fun.com/, ընդ որում գործում է զեղչերի ճկուն համակարգ՝ կախված մասնակիցների քանակից), որի մեջ մտնում էին՝ Լաս Վեգաս, Սանտա Բարբարա, Սան Ֆրանցիսկո, Մեծ Կանյոն, Սիլիկոնային հովիտ, Լոս Անջելես, Յոսեմիթի ազգային պարկ, դանիական գյուղ՝ Սոլվանգ, եւ այցելություն Սթենֆորդի համալսարան։ Նույնիսկ չնայած նրան, որ ես գնացի մենակ, դրա համար ավելի շատ գումար տվեցի, ես ոչ մի անգամ չկասկածեցի իմ որոշման ճշտության մեջ, ի վերջո ընկերներ ես գտա ճանապարհորդության ընթացքում, իսկ ուղեւորությունից ստացած հույզերը գերազանցեցին իմ բոլոր սպասելիքները՝

1. Լաս Վեգասում ինձ տեղավորեցին քաղաքի լավագույն հյուրանոցներից մեկում՝ Stratosphere-ում, այն հայտնի է նրանով, որ դրա գագաթին՝ մոտավորապես 300 մետր բարձրության վրա, գտնվում են աշխարհի ամենասարսափելի ատրակցիոններից մի քանիսը՝ «Big shot, Insanity the Ride and XSCREAM», վերջինս լիովին արդարացնում է իր անունը, ես երբեք չէի մտածի, որ կարող եմ այդքան ուժեղ գոռալ... Քաղաքում ամենից շատ հիշվեցին Fremont st-ը (սա Վեգասի փակ փողոց է, որի առաստաղների վրա 3D շոուներ են կազմակերպում, իսկ բուն փողոցում յուրաքանչյուր 100 մետրի վրա տեղադրված են բեմեր, որոնց վրա ելույթ են ունենում երաժիշտներ՝ կատարելով տարբեր ոճերի երաժշտություն) եւ, իհարկե, հայտնի հյուրանոցները՝ Bellagio, Caesars Palace, Venetian Resort Hotel Casino, Paris Hotel, դրանցից յուրաքանչյուրը եզակի է եւ, իմ կարծիքով, արվեստի գործ է։

2. Հաջորդ օրը մենք ուղեւորվեցինք Մեծ Կանյոն, դա պարզապես ապշեցուցիչ էր!!! Դժվար է հավատալ, որ բնությունը կարող էր ստեղծել նման բան եւ որ ժամանակին այնտեղ օվկիանոս է եղել։ Վերադարձի ճանապարհին մենք այցելեցինք Հուվերի ամբարտակը, բայց այն ինձ գրեթե չհիշվեց, որովհետեւ մտքերս դեռ միայն Մեծ Կանյոնի մասին էին։

3. Լոս Անջելեսը ԱՄՆ-ի իմ ամենասիրելի եւ գեղեցիկ քաղաքներից մեկն է, ափսոս, որ մենք այնտեղ էինք միայն երեկոյան եւ կարողացանք այցելել միայն հիմնական տեսարժան վայրերը (Beverly hills, Walt Disney Concert Hall եւ այլն), անցնելով յուրաքանչյուր փողոցով՝ մեզ պատմում էին, թե կոնկրետ որ ֆիլմերն են այնտեղ նկարահանվել, իհարկե, այդ պահին դու ակամա քեզ պատկերացնում ես գլխավոր հերոսների տեղում։ Հիշում եմ, անցնելով քաղաքի կենտրոնի բարձրահարկերի կողքով, ես նկատեցի մի բարձր, գեղեցիկ շենք եւ մտածեցի, թե ինչ հրաշալի տեսարան պետք է բացվի այնտեղից, մեկ րոպե անց էքսկուրսավարը հայտարարում է. «Սա ԲԱՆՏ Է!!!» (քաղաքի կենտրոնում, շքեղ տեսարանով, այդ պահին ես մտածեցի, որ դա վայրի անարդարություն է)։ Մեր ճանապարհորդության հաջորդ կետերը Սանտա Բարբարան եւ Սոլվանգն էին, դրանք փոքր առողջարանային քաղաքներ են, առաջինը տարբերվում է նրանով, որ այնտեղ հանգստանում են միայն ունեւոր մարդիկ, ափին երեւում են շքեղ ձյունաճերմակ զբոսանավեր, իսկ ափին հանգստանում են ոչ միայն զբոսաշրջիկները, այլեւ նկարիչները, որոնք նկարում են տեղի բնապատկերները։ Սոլվանգը փոքր գերմանական գյուղ է, մուտքի մոտ աչքի է զարնվում 19-րդ դարի եվրոպական ոճով կատարված շենքերի ճարտարապետությունը, նաեւ քաղաքում կան բազմաթիվ մատուռներ եւ ջրաղացներ, բնակիչները հիմնականում զբաղվում են ազգային ուտեստների եւ հուշանվերների վաճառքով, ես բացառություն չէի եւ ձեռք բերեցի «I've got German roots» գրությամբ մագնիս։

4. Սան Ֆրանցիսկոյի ուղղությամբ մեզ տարան Marriot hotel՝ գիշերելու, մոտենալիս մեր էքսկուրսավարը մեզ պատմում էր շրջակա տարածքի մասին, ես նրան անուշադիր էի լսում, քանի որ բավականին հոգնել էի մեր ճանապարհորդությունների խելահեղ գրաֆիկից, բայց հանկարծ ականջիս կողքով լսեցի, որ մոտակայքում կա TESLA MOTORS!!!! Ես չէի կարող հավատալ իմ երջանկությանը, չէ՞ որ այսօրվա դրությամբ դա մեքենաների առաջատար եւ ամենահեղինակավոր ապրանքանիշերից մեկն է, իհարկե, ես համոզեցի ընկերներիս գնալ ինձ հետ, չնայած նրան, որ արդեն բավականին ուշ էր՝ ժամը 8-ը (ես վախենում էի, որ նրանք փակ են)։ Դրսից շենքը հիշեցնում էր բունկեր, բայց երբ մենք ներս մտանք, ես վստահ եմ, որ իմ բիբերը ձեւավորվեցին սրտի տեսքով... Եվ այսպես, մենք ժամանեցինք Սան Ֆրանցիսկո՝ քամիների, մառախուղների եւ ամենաանկանխատեսելի եղանակի քաղաք։ Մենք ժամանեցինք վաղ առավոտյան եւ օդի ջերմաստիճանը 8 աստիճան էր, կեսօրին մոտ արդեն այնքան շոգ էր, որ ես հասցրեցի այրվել, բայց գոնե փողոցում մառախուղ չկար։ Մեր առաջին destination-ը Golden Gate Bridge-ն էր!!! Ես անասելի ուրախ էի, չէ՞ որ հենց դրա մասին էի ափսոսում 2013թ.-ին (որ այդպես էլ չկարողացա գնալ SF)։ Բայց ինչպես հաճախ է լինում, որքան շատ բան ես ակնկալում, այնքան ավելի շատ ես հիասթափվում... Կամուրջը ինձ թվաց տիպիկ, պարզապես կարմիր գույնով ներկված, նույնիսկ դրա դիմացի կամուրջը շատ ավելի գեղեցիկ էր եւ մեծ... Այնուհետեւ մենք ուղեւորվեցինք հայտնի 39-րդ նավամատույց, մի փոքր քայլելով դրա վրա եւ տեսնելով ծովային կատուներին՝ ես որոշեցի ժամանակ չվատնել եւ տոմս գնել ծովածոցի կրուիզի համար, մեր ջերմանավը հետեւում էր GGB to Alcatraz երթուղուն, կղզուն մոտենալիս մեզ միացրին հին ձայնագրություն, որում բանտարկյալները եւ բանտի աշխատակիցները պատմում էին այն մասին, թե ինչպես էին նրանք գոյատեւում/ապրում այնտեղ, այդ պահին կրուիզի բոլոր մասնակիցների մարմնով սարսուռ անցավ.... Օրվա մնացած մասը պայծառացրին դիտահարթակի լեռան, Palace of fine Arts, City Hall, Lombard st այցելությունները։

5. Հաջորդ օրը մեր պլաններում էին Stanford University-ն եւ Silicon valley-ն։ Սթենֆորդի համալսարանը ԱՄՆ-ի ամենահեղինակավոր եւ թանկ համալսարաններից մեկն է։ Եվ զբաղեցնում է հսկայական տարածք, որի վրա տեղակայված են բազմաթիվ հուշարձաններ, մի քանի մասնաշենքեր, ինչպես նաեւ հսկայական դաշտ, որի վրա ուսանողները դասամիջոցներին ֆրիսբի են խաղում։ Շենքն ինքնին ավելի շատ հիշեցնում է եկեղեցի, քանի որ դրա վրա պատկերված են սրբերի դեմքեր։ Սիլիկոնային հովտում մենք երկար չէինք, եւ տեսանք միայն շենքերի վրա համաշխարհային հայտնի ընկերությունների լոգոները, ներս մտնել մեզ չէր թույլատրվում։ Նախորդ բոլոր destination-ների համեմատ՝ տեղանքը ինձ թվաց մոխրագույն եւ առօրեական, անձամբ ես չհասկացա, թե ինչպես կարելի է նման մթնոլորտում ստեղծել ինչ-որ նոր բան։

6. Եվ այսպես, մենք հասանք իմ տրիպի սիրելի մասին՝ Yosemite National Park, նման գեղեցկություն ես դեռ երբեք չէի տեսել, ամբողջ ճանապարհին, անցնելով զառիթափ ժայռերի, կուսական անտառների վրայով (պարկի տարածքի 90%-ի վրա երբեք մարդու ոտք չի դրվել) ես երազում էի, որ ժամանակը կանգ առնի։ Այնտեղ ես ծանոթացա Լեհաստանից եկած աղջիկների հետ, նրանք ինձ պատմեցին, որ տուր են վերցրել ոչ թե քաղաքներով, այլ ազգային պարկերով եւ սկսեցին ցույց տալ լուսանկարները։ ԻՆՉ ԳԵՂԵՑԿՈՒԹՅՈՒՆ ԷՐ ՍԱ!!! ԱՅՆՈՒԱՄԵՆԱՅՆԻՎ ԱՄԵՆԱԳԵՂԵՑԻԿԸ ՍՏԵՂԾՎԱԾ Է ՈՉ ԹԵ ՄԱՐԴՈՒ ՁԵՌՔՈՎ, ԱՅԼ ԲՆՈՒԹՅԱՆ ԿՈՂՄԻՑ! Ես շատ բան կտայի նրանց տեղում լինելու համար...

ԱՄՆ-ում իմ վերջին օրերը ես որոշեցի անցկացնել Փիթսբուրգում՝ ընկերուհուս մոտ, կամուրջների քաղաքում, այնտեղ դրանք մոտավորապես 445-ն են, ամենից շատ ինձ հիշվեց University of Pittsburgh այցելությունը, ներսից շենքը հիշեցնում է բոլորին հայտնի Հոգվարթսը, նաեւ այնտեղ կան տարբեր դասարաններ՝ ոճավորված ըստ երկրների, դրանցից ամենագեղեցիկները՝ գերմանական, հունական եւ իհարկե ՌՈՒՍԱԿԱՆ դասարանը!!! (ի դեպ, այնտեղ մուտքը լիովին անվճար էր)։ Օրվա մնացած մասը մենք պարզապես զբոսնում էինք քաղաքի կենտրոնում, եւ երեկոյան որոշեցինք գնալ դիտահարթակի լեռան, որից բացվում էր քաղաքի հրաշալի տեսարանը....

Իսկ արդեն մի քանի օր անց ես գնում էի JFK, եւ չէի կարող հավատալ, որ դա տեղի է ունեցել հենց ինձ հետ....