Եվ ահա, օրը եկավ։ Սան Ֆրանցիսկոյի օդանավակայան, մենք հանդիպում ենք, առաջին անգամ տեսնում ընկերոջը, մեզ դիմավորում էր նաեւ մեր մյուս ընկերը։ Եվ մենք գնում ենք մեր հյուրանոցը փնտրելու։ Այն գտնվում էր քաղաքի կենտրոնում՝ Ոսկե դարպասների (Golden Gate) մոտակայքում գտնվող այգուց 10 րոպե հեռավորության վրա։ Երեք օր, ոտքերս չզգալով, մենք իջնում եւ բարձրանում էինք, սպասում էինք, թե ինչ կբերի մեզ նոր օրը, սա կախարդական, քամոտ, հմայիչ եւ հիշողության մեջ դաջվող քաղաք է։ Սան Ֆրանցիսկոյից Լոս Անջելես տանող ավտոբուսը մեզ դիմավորեց տաք արեւով, մոտ 7 ժամ ճանապարհ, եւ եղանակը ձեզ հաճելիորեն կզարմացնի շոգ, կիզիչ արեւով։ Հյուրանոցը կրկին կենտրոնում էր, ինչու եմ սրան ուշադրություն դարձնում, շատ կարեւոր է, որ հարմար լինի հասնել տեղի տեսարժան վայրերին։ Եվ առաջին օրը մենք անցկացրինք հայտնի Santa Monica Beach լողափում, մենք այրվեցինք, խելագարվեցինք եւ պարզապես չէինք հավատում, որ Լոս Անջելեսում ենք՝ Հրեշտակների եւ կինոարդյունաբերության քաղաքում։ Հաջորդ ամբողջ օրը մենք անցկացրինք Universal Studio-ում, ինձ թվում է՝ ես այնտեղ լրացրեցի իմ ամբողջ մանկության բացը, այնքան հույզեր... Աաաա... Միլիոն անգամ կկրկնեի այս վայր այցելությունը։ ԼԱ-ում մեր վերջին՝ երրորդ օրը, մենք տեսանք ամեն ինչ, ինչ հնարավոր էր՝ Փառքի ծառուղին, Ուոլթ Դիսնեյի անվան համերգասրահը, որտեղ պատահաբար հայտնվեցինք Cadillac-ի գովազդի նկարահանմանը եւ ոստիկանից «խլեցինք» նրա իրական harley davidson-ը, որը ժպիտով եւ իր ողջ բարյացակամությամբ թույլ տվեց մեզ մինի-ֆոտոսեսիա անել իր մոտոցիկլետի վրա։ Եվ ահա եկավ այդ երեկոն՝ ուղեւորության ամենավառ պահը, մենք գնացինք ԼԱ-ի ամենակինոգենիկ լողափը՝ Venice Beach, ճանապարհը երկար էր՝ մոտ մեկուկես ժամ, եւ ավտոբուսում անելիք չկար, մենք զրուցում էինք բոլորի հետ, եւ իմ ամենաերկար զրույցը ստացվեց մի հաճելի տղամարդու հետ, որի հետ մենք պարզապես խոսում էինք քաղաքի, մարդկանց եւ ընդհանրապես Ամերիկայի մասին։ Եվ Ռուսաստանի մասին էլ նրան շատ հետաքրքիր եւ նույնիսկ զարմանալի բաներ պատմեցի։ Իսկ վերջում ինձ շոկային նորություն էր սպասում, նա դերասան եւ պրոդյուսեր էր մեկ դեմքում, որը պարզապես ավտոբուսով է երթեւեկում եւ ուրախ է դրանից, ուրախ է նայել մարդկանց, ասում է՝ դա օգնում է աշխատանքին։ Դերասան, որը մասնակցել է «Կանաչ մղոն» (The Green Mile) ֆիլմի նկարահանումներին... Եվ ահա ՆԱ՝ Լողափը։ Բոլորի եւ ամեն ինչի նկարահանումներ, մի շարք տեսախցիկներ, սերֆերներ, սքեյթերներ, մթնոլորտը՝ միլիոն... Մենք պարզապես քարացանք... Մինչեւ այն պահը, երբ ալիքը ծածկեց մեր բոլոր իրերը... Երկար եւ զվարճալի մենք մաքրում էինք դրանք ավազից... Եվ գոհ ու երջանիկ գնում էինք հաջորդ տրանսֆերին՝ Լոս Անջելես – Լաս Վեգաս։ Որտեղ մեզ նույնպես սպասում էին հիանալի երեք օր։
Լաս Վեգասը պարզվեց՝ ավելի շոգ է, բայց մեզ դիմավորեց հաճելի անձրեւով, որի ժամանակ մենք առավոտյան կարողացանք մի փոքր քնել, դա անհրաժեշտ էր նոր լիցքավորման համար։ Երեկոյան այնտեղ կյանքը սկսվում է, բնականաբար, մենք ինչ-որ N-րդ գումարներ թողեցինք ավտոմատներում եւ ռուլետկայում։ Առանց դրա հնարավոր չէ հեռանալ այնտեղից, գնացինք աշխարհի լավագույն շոուին՝ Le Reve The Dream, սա ինչ-որ բան է, ես հիացմունքի արցունքներ ունեի այս շոուն դիտելիս։ Եվ հաջորդ ամբողջ օրը մենք անցկացրինք Grand Canyon-ում, մենք պարզապես խոսքը կորցրինք... Երազանքները կատարվում են... Այսպես անցավ իմ ամառը։ Եվ սա հավանաբար այն ամենի մեկ հարյուրերորդ մասն է, ինչ ուզում եմ ասել... Ես երկար կհիշեմ այս ամառը։ Լաս Վեգասում վերջին օրը մենք ավարտեցինք շոփինգով, դե ուր առանց դրա, մենք աղջիկներ ենք... Եվ թռանք ով ուր... Մենք բոլորս տարբեր քաղաքներից էինք, բայց այն, ինչ մենք ապրեցինք, մեզ հավերժ կկապի... Եվ մենք անպայման նորից կհանդիպենք!!!
