Ինքնաթիռի շասսին պոկվում է թռիչքուղուց։ Հետեւում են փաստաթղթերի հետ կապված քաշքշուկները, բանկի հերթերը, դեսպանատանը ունեցած հուզմունքը, ճամփորդությունը ողջ Ղազախստանով (քանի որ Ակտոբեից Աստանա դուրս գալը եւ Ակտոբե վերադառնալը չափազանց պարզ կլիներ, ավելի լավ է մի փոքր շրջանցում անել, ասենք՝ Ալմաթիի միջով, բայց դա արդեն մի փոքր այլ պատմություն է), իրերը հավաքելը (այսինքն՝ հանդերձավորել հավատարիմ, իր տեսակի համար շատ բան տեսած ուսապարկը), մորը վալերիանայով հանգստացնելը եւ հորը սեփական ադեկվատության եւ ինքնուրույնության մեջ համոզելը, ժամկետից շուտ քննությունները... Իսկ ի՞նչ կա առջեւում։ Արձակուրդ Ամերիկայում, եթե ոչ յուրաքանչյուր երկրորդի, ապա գոնե կեսի երազանքը))

Ինքնաթիռում 12 ժամ անցկացնելը ամենահեշտ զբաղմունքը չէ։ Չէ՞ որ պետք է անհանգիստ ինքդ քեզ ստիպել նստել մեկ աթոռին՝ փոխելով դիրքերը ինքնաթիռում գտնվող մշակութային մարդուց մինչեւ ծալովի սեղանի վրա քնած հագուստի եւ վերմակի փաթեթի (այո, նման բարձրության վրա լինում է զով)։ Եվ երբ բոլոր գրքերը կարդացված են (2), բոլոր ֆիլմերը դիտված են (3), բոլոր խաղերը խաղացված են, մարմինդ դարձել է դոնդողի նման, իսկ ուսդ հարմարվել է լինել խռմփացնող ընկերոջ համար բարձ, արդեն դժվար է հավատալ, որ ինչ-որ տեղ այնտեղ հող կա։

Վայրէջք։ Բարեւ, Ամերիկա։ Գլխումս ավտոմատ կերպով սկսում է երգել Ալիսիա Քիզի ձայնը՝ Ֆրենկ Սինատրայի հետ մրցելով։ Սա Նյու Յորքն է։ Այո, առայժմ միայն տերմինալը։ Բայց բավարարվածության աննկարագրելի զգացում, կարծես դու Ատլանտյան օվկիանոսը թռել ես ոչ թե ինքնաթիռով, այլ ռեակտիվ ուսապարկով։ Երկար հերթ անձնագրային հսկողության մոտ։ Դու միամտորեն կարծում ես, որ սա վերջին անգամն է, երբ ռուսերեն խոսքը հնչում է այսքան քանակությամբ շուրջդ։ Ժպտացող սահմանապահը քաղաքավարի խնդրում է մատները հերթով դնել սկաների վրա՝ մատնահետքեր վերցնելու համար։ Կամ սովոր լինելով աշխատել ոչ միշտ անգլերենին տիրապետող օտարերկրացիների հետ, կամ նկատելով դեմքիս վրա հիմարության հետ սահմանակից լակոտային հրճվանքը, նա չսկսեց ինձ շատ տանջել եւ արագ ուղարկեց ուղեբեռը փնտրելու։ Շնորհակալություն հայտնելով բոլոր աստվածներին այն բանի համար, որ ես ամեն ինչ, ինչ հարկավոր է, տեղավորել եմ փոքր պայուսակի մեջ եւ կարող եմ հանգիստ շարժվել թեթեւ, նկատում եմ ընկերուհուս հսկայական ճամպրուկը։ Երազել էի։ Օդանավակայանից մեզ սպասում էր ճանապարհ դեպի Ատլանտիկ Սիթի, Նյու Ջերսի։ Երթուղին մենք գծել էինք դեռ Ղազախստանում, ճանապարհն անցավ առանց արկածների, դե միայն մի քանի լուսանկարներով)) Միակ խնդիրը եղավ այն պահը, երբ ավտոկայանից փորձելով զանգահարել գործատուին, մենք փորձում էինք ավտոմատի մեջ մտցնել 50 ցենտ։ Ճիշտ է, եվրոպական։ Երկար չարչարվեցինք, վրդովվեցինք, հայհոյելով տեխնիկան, բայց հետո, իհարկե, սրտանց ծիծաղեցինք սեփական հիմարության վրա։ Եվ ահա մենք արդեն նստած ենք Ատլանտիկ Սիթիի դատարկ կայարանում, մեզ հետ նույնպիսի ուսանողներ են, բայց ինչ-որ տեղից Ռուսաստանից։ Գալիս է մեր գործատուն։

Ինչպես էլ լինի, ԱՄՆ-ն մեծ հնարավորությունների, մեծ հեռավորությունների, մեծ մեքենաների եւ համապատասխան մարդկանց երկիր է։ Մենք պայմանագիր կնքեցինք խոշոր ընկերության հետ, որը զբաղվում է ամբողջ երկրում քեմփինգի կազմակերպմամբ։ Լավ աշխատավարձ, անվճար կացարան, օվերթայմների առկայություն, մեկ թերություն՝ մենք ապրում էինք անտառում՝ ճամբարի տարածքում։ Մեկ ժամից էլ քիչ, եւ մենք տեղում ենք։ Շուրջը գեղեցկագույն անտառ է, սեփական (գրեթե) լիճ, մարզասրահ, լողավազան եւ հարմարավետ փոքրիկ թրեյլերներ։ Քաղաքից ոչ փոքր հեռավորության պատճառով առաջացած որոշակի հիասթափությունը մի փոքր մեղմվում է այն լուրով, որ օվկիանոսը ճամբարից քսան րոպե հեռավորության վրա է։ Ցավալի է, ոչ ոք չհստակեցրեց, որ դա մեքենայով է։

Մեզ տալիս են հեծանիվներ։ Գրեթե յուրաքանչյուր J-1 ուսանողի լավագույն ընկերները։ Կամ վատագույն թշնամին։ Նայած թե ինչպես նայես։ Երկաթե ձիու ընտրությունը տեղի ունեցավ ընկերուհուս թաթարական խորամանկության եւ իմ գերմանական դատապարտվածության միջոցով։ Մնացած երկուսից ընտրելով՝ նա խլեց իրեն ներկայանալի լեռնային հեծանիվ, որը հպարտորեն փայլում էր արեւի տակ։ Ինձ՝ մի մարդու, որը վերջին անգամ հեծանիվի վրա նստել էր 15 տարեկանում, հասավ փորձառու (դատելով ժանգից) բարակ անիվներով ագրեգատ՝ ցանկացած Բարբի զգեստի գույնի, ինչպես պարզվեց ավելի ուշ՝ օգոստոսին, նաեւ շրջված ղեկով։ Բայց պետք է հիշել, որ այստեղ մարդկանց պես է, չես գուշակի, թե ինչ է թաքնված գեղեցիկ արտաքինի հետեւում։ Եվ այսպես ես թռչում էի երկանիվ Ֆորմուլա-1-ի բոլիդի պես, իսկ ընկերուհուս հեծանիվը ավելի արագ կգնար, եթե այն հետեւից հրեին։

Առաջին մի քանի օրն անցավ ներքին ժամացույցը վերակառուցելով, որոնք ակնհայտորեն շփոթված էին եւ խիստ վրդովված արեւի նման համարձակ պահվածքից։ Այստեղից էլ սկսվում են 4 ամիս տեւողությամբ արկածները։ Ի դեպ, ասեմ, որ աշխատանքը բնավ ծանր չէր եւ չէր խանգարում տարբեր անհաջողությունների կատարմանը, եւ տանը նստած՝ հիշելով անցած ամառը, գլխումս գրեթե չեն ծագում աշխատող ինձ պատկերները։ Մեր սիրելի բոսի կողմից հավաքված կոլեկտիվը վայրի խառնուրդ էր։ Մենք 13 աղջիկ էինք, ինչն ինքնին լուրջ փորձություն է ինչպես շրջապատի, այնպես էլ մասնակիցների հոգեկանի համար։ Ադեկվատության աստիճանը բոլորի մոտ տարբեր էր, բայց գրեթե ոչ ոքի մոտ նորմալին մոտ չէր, այնպես որ ձանձրալի չէր։ Կարծում եմ՝ ճամբարի բոլոր բնակիչները հատկապես զղջացին, երբ մեզ աշխատանքի համար գոլֆ-քարեր տվեցին։ Հաշվի առնելով, որ իրավունքներ ունեին կեսից քիչը։ Ամերիկացիները հնարավորություն ունեցան տեսնել հրաշալի վթարներ, կայանման անհավանական եղանակներ, աղետին մոտ մի քանի իրավիճակ (ձեր խոնարհ ծառան, տարվելով արագության զգացումով, գրեթե ծանոթացրեց իր փոքրիկ քարը տպավորիչ Tuareg-ի հետ), անհեթեթ փչացումներ (փոշեկուլի լարը փաթաթել շարժիչի՞ն։ Դիմեք մեզ), եւ իհարկե երաժշտական ուղեկցում մեր կատարմամբ։

Օվկիանոսից այն կողմ գտնվող գործընկերները մեզ հետ չէին ձանձրանում, իսկ երբեմն էլ խուսափում էին իրենց համար մի փոքր աղմկոտ հասարակությունից։ Հատկապես մեզնից հիացած էր լայֆգարդ Ջասթինը՝ բարեհոգի շիկահերը։ Մեզ (այսինքն՝ մեքենայի առկայությամբ) նվիրելով նահանգների գեղեցկություններին եւ տարբեր զվարճանքներին՝ նա հաճույքով ընկղմվում էր ռուսերենի հնչեղ աշխարհի մեջ։ Ճիշտ է, մինչ օրս անհայտ պատճառներով նրան ամենից շատ հետաքրքրում էր ոչ թե հայհոյախոսությունը, այլ էլեկտրատեխնիկայի անվանումները։ Նա, իր հերթին, բաց չէր թողնում մեր սխալ արտասանության վերաբերյալ չարախնդալու պահը։ Իմ անձի վրա երկար ժամանակ ծիծաղում էին՝ հարցնելով, թե մենք ինչ SHEDL (schedule) ունենք, եւ պոմպված MASKLS (muscles)-ի վերաբերյալ։

Ի՞նչը դարձավ ինձ համար կարեւոր իրադարձություններ այնտեղ։ Հավանաբար, մի փոքր ավելին, քան հիմա անմիջապես կհիշեմ, ոչ միայն լավ կամ վատ, այլ երբեմն կախարդական եւ ուսանելի։ Բազմաթիվ ուղեւորությունները եւ մտահղացումները երկիմաստ տպավորություններ էին թողնում։ Անհավանական էր համեմատաբար էժան ճամփորդել քաղաքների միջեւ, բայց երբեմն ստիպված էինք լինում քնել կայարանում։ Ամենուր եւ միշտ մեզ ուղեկցում էր ցուրտը։ Յանկիների մեծացված չափերի պատճառով օդորակիչները ցանկացած տարածքի ամենակարեւոր բաղադրիչն էին։ Եվ դա կտրուկ հակադրություն էր կազմում փողոցի ջերմաստիճանի հետ։ Սկզբում, ներողություն, քրտնիր, հետո սառիր։ Բրրր։

Նման մի ուղեւորության ժամանակ մենք գնացինք իմ պաշտելի OneRepublic-ի համերգին՝ Ռայան Թեդերի գլխավորությամբ։ Ոգեշնչման թեւերի վրա ավտոկայանից մինչեւ մարզադաշտ մենք թռանք՝ չնկատելով շուրջբոլորի տարօրինակությունները։ Ցնցող համերգ, հանդիսատեսի հետ անհավանական շփում, հզոր էներգետիկա։ Հարկավոր է մեկ անգամ լինել նման տեղում, որպեսզի հասկանաս։ Հետադարձ ճանապարհը պակաս հաճելի էր։ Փողոցները հիշեցնում էին ամերիկյան ֆիլմերի գետտոները, շուրջբոլորի մարդիկ նույնպես սովորական վստահություն չէին ներշնչում։ 10 րոպե անց ես հասկանում եմ, որ մենք անցնում ենք բանտի կողքով։ Գիշերը։ Երկու օտարերկրուհի։ Բարձրակրունկներով։ Մեզ մոտենում էին ժամում 7 անգամ տարբեր տարօրինակ տիպեր, իսկ մենք, ինչպես հարկն է մեծահասակներին, արագ վազում էինք մյուս կողմը։ Ավտոբուսը դիմավորեցինք նրա համար անսովոր ուրախությամբ։ Առավոտյան հեծանիվներով ճամբար վերադառնալիս կանգնեցվեցինք ոստիկանության կողմից՝ ճանապարհի կասկածելի չարտոնված նկարահանման համար։ Այդպես մեզ բացատրեցին։ Իրականում դա պարզապես լապտեր էր։ Չէ՞ որ գիշեր էր։ Անտառ։ Ներողություն խնդրելով՝ մեզ բաց թողեցին։ Հաջորդ համերգը նշանավորվեց ավելի վառ իրադարձությամբ։ Linkin Park եւ 30 seconds to Mars համերգից հետո զբոսնելիս, տպավորություններով կիսվելիս, ուկրաինացի ընկերուհիս նկատեց հեծանիվով «անօթեւան»-ի, անհասկանալի հագուստով, խճճված մազերով եւ մորուքով, եւ մեկ վայրկյան անց բոլորին հասնում է, որ դա այնքան էլ անօթեւան չէ։ Նյարդային ճիչ «Ջարեդ՞» կեղծ անգլերեն ակցենտով, եւ Ջարեդ Լետոն արդեն գնում է հակառակ ուղղությամբ։ Բայց դա նրան վատ օգնեց, անսպասելիորեն հայտնված այլ ռուս ուսանողների խմբի հետ համատեղ ջանքերով նա բռնվեց, շոշափվեց եւ, իհարկե, լուսանկարվեց։ Մենակատարի հետ սելֆին հավասարեցվեց սրբության, բոլորը երդվեցին չլվանալ ձեռքերը, որոնցով նրան դիպչել էին։ Փառք Աստծո, վերջինը բոլորը շատ արագ մոռացան։ Մենք նույնպիսի հաջողության էինք հույս ունենում Manchester United-ի խաղից հետո՝ դարանակալելով Ռունիին եւ դարպասապահ Դե Գեային։ Բայց այդ տղաները ավելի զգույշ էին։ Ի դեպ, խաղի ժամանակ Վաշինգտոնը ավելի շատ հիշեցնում էր անգլիական քաղաք, կարծում եմ՝ կարմիր-ոսկեգույն երկրպագուների անվերջ հոսքի եւ Ռունիի բազմաթիվ կլոնների պատճառով։

Լինում էր, որ անսովոր բաներ էին տեղի ունենում նաեւ ամենաանսպասելի իրավիճակներում։ Մի երեկո ես մոնտաժում էի Ղազախստանից ընկերուհուս շնորհավորական տեսանյութը, որը պահանջեց շատ ջանքեր եւ նույնիսկ դարձավ ինձ եւ իմ հեծանիվի Նյու Ջերսի նահանգում հինգ ժամից ավելի կորչելու պատճառ, նստած էի, ոչ ոքի չէի խանգարում, իսկ շուրջս պտտվում էր արական սեռի մի ամաչկոտ ներկայացուցիչ։ Նա երկար պտտվեց շուրջս, եւ վերջում համարձակվելով մոտենալ՝ հարցրեց, թե արդյոք ունեմ Wi-Fi-ի գաղտնաբառը։ Իմ քնքշանքի եւ հիասթափության սահմանը չկար։ Ստանալով գաղտնաբառը՝ տղան զգացմունքներից համբուրեց այտս եւ անհետացավ՝ նվաճելու ինտերնետի տարածությունները։

Ինչպես ցույց տվեց փորձը, ծննդյան օրերի կազմակերպումը ոչ միայն հեշտ չէ, այլեւ հետաքրքիր։ Ստիպված էի հնարել անհավանական պլաններ՝ ընկերուհուս անակնկալ մատուցելու համար։ Սկզբի համար ես նրա հետ գնացի խանութներ, զինվելով իմ ուսապարկով, եւ խորամանկ ու բացարձակապես աննկատ պարզեցի, թե նա ինչ է ուզում նվեր։ Մնում էր ինչ-որ կերպ մնալ մենակ գոնե կես ժամ։ Իմ հանճարեղ մտքին այցելեց անծանոթների հետ ով ավելի շատ սելֆի կանի գրազ գալու առաջարկը։ Ես հասցրեցի գնել ամեն ինչ, լուսանկարվեցի 6 հոգու հետ եւ գնացի հանդիպման վայր։ Նստարանին կասկածելի վիրավորված նստած էր ընկերուհիս։ Ինչպես պարզվեց, նա ոչ մի լուսանկար չէր արել, քանի որ ուզում էր լուսանկարվել «դրեդերով եւ լավ հագնված» տղայի հետ։ Նա եւ նրա ընկերը սկսեցին հետապնդել նրան, նա վախեցավ եւ արագ թաքնվեց։

Շատ տարբեր արկածներ եւ ճամբարից դուրս, եւ նրա տարածքում պատահեցին մեզ հետ։ Բայց մոտենում էր բաժանման ժամանակը, 13-ից միայն 4-ն էին մնում նաեւ սեպտեմբերին։ 3 ամիս համատեղ նստուկեփերի, ուղեւորությունների, սխալների, արկածների նվիրեցին ինձ մարդկանց, որոնց հանդեպ իմ սրտում հատկացված է առանձին ջերմ անկյուն։ Գիտե՞ք, անհավանական հաճելի է իմանալ, որ ինչ-որ տեղ կան նրանք, ովքեր կապված են քեզ հետ, չնայած հեռավորությանը։

Աշխատանքից հետո ես եւ Մոլդովայից մի աղջիկ՝ իր Թենեսիից երկու ընկերուհիների հետ (որոնք անընդհատ ուղղում էին նահանգի շեշտադրումը վերջին վանկի վրա), մեկնեցինք Արեւելյան ափի շրջագայության։ Շրջագայությունը, որն անսպասելի էր ինձ համար, պարզվեց, որ չինական ազգության ներկայացուցիչների համար էր։ Այնպես որ, ես գիտեմ ոչ միայն սովորական Ամերիկայի, այլեւ չինական Ամերիկայի մասին։ Բայց նրանք զվարճալի տղաներ են, բայց չափազանց շատ են սիրում իրենց լուսանկարել։ Նյու Յորք, Ատլանտիկ Սիթի, Ֆիլադելֆիա, Բալթիմոր, Վաշինգտոն, Նիագարա, Օլբանի, Բոստոն (իմ սերը), Հարվարդ, որտեղ բոլորն ասում են, որ իրենք ավելի լավն են, քան Եյլը, եւ Եյլ, որտեղ բոլորը պնդում են, որ իրենք միշտ հաղթում են Հարվարդին։ Իհարկե, երկուսն էլ պարզապես աստվածային են։

Շրջագայությունից հետո ես աղջիկների հետ մի քանի օրով մնացի Նյու Յորքում։ Դա հսկայական փորձություն էր։ Նախ, այնքան էլ չէ, որ ես հիացած եմ երազանքների քաղաքով, ինձ համար Ֆիլին, Վաշինգտոնը կամ Բոստոնը շատ ավելի լավն են։ Եվ երկրորդ՝ բնակարանի տերերը, որը մենք ամրագրել էինք, առանց բացատրության մերժեցին մեզ ժամանումից մի քանի օր առաջ, ուստի մենք բնակարանը փնտրում էինք շտապ, եւ ինչ էլ պատահի։ Պատահեց Բրուքլինում։ Սկզբում մեզ սխալ ճանապարհ էին ցույց տվել, եւ 10-15 րոպեի փոխարեն մենք ծախսեցինք մեկ ժամ՝ շրջանցելով 4 թաղամաս։ Բնակարանը գտնելով՝ զանգահարեցինք մեր փրկչին։ Նա եկավ հսկայական, սիրող եւ թքոտ շան հետ։ Բարձրանալով 5-րդ հարկ, քարշ տալով հսկայական ուղեբեռը, շրջապատված Բրուքլինի բնակարանների յուրահատուկ բույրով՝ մենք մտանք բնակարան։ Այդ պահին ես անիծեցի ինտերնետը։ Չի կարելի այդպես ստել։ Այնտեղ բացարձակ աղբանոց էր եւ սկսված վերանորոգում։ Մեր սենյակը քիչ թե շատ վստահություն կներշնչեր, եթե մեզ դիմավորելու դուրս չգար փոքրիկ բեղավոր հարեւանը (պարզաբանում եմ՝ ուտիճ)։ Բայց ընտրություն չկար, առավել եւս, որ տերը անհավանական քաղաքավարի էր մեզ հետ եւ արագ հնարավոր կարգուկանոն հաստատեց։ Հաշտվելով ճակատագրի հետ՝ մենք տեղավորվեցինք առավելագույն հարմարավետությամբ՝ պարբերաբար երջանիկ շանը մահճակալից քշելով։ 3 օրն անցավ մեկ օրվա պես, անվերջ շոփինգ, տոննաներով կերած պաղպաղակ, Մակդոնալդսում նստուկեփեր, տուգանք մետրոյում (այդպես ստացվեց, որ մենք երկուսով սահեցինք մեկ դարպասով, ոչ, մենք մեղավոր չենք) եւ հերթական հրաժեշտը։

Օվկիանոսի վերջին երկու օրերին ես որոշեցի լավ լողալ եւ արեւայրուք ընդունել, ուստի օդանավակայանում մարդիկ երբեմն խուսափում էին ինձնից, երբ ես մոռանում էի իմ սարսափելի թեփոտվող մաշկը քսել կրեմի հաստ շերտով։ Իմ ընտանիքին վայրէջք կատարելիս ես կարոտում էի նրանց, բայց միեւնույն ժամանակ հիանալի հասկանում էի, որ շատ բան կտայի նման ամառվա շարունակության համար։ Շատ տարբեր բաներ կային, շատ տարբեր հույզեր, ես թռչում էի ընկերուհուս հետ, իսկ վերադարձա ծանոթի հետ։ Բայց ես գտա այլ մարդկանց, ովքեր մտածում են ինձ պես, եւ մտածում են արմատապես այլ կերպ, ես եւ սոված էի մնում (աշխատավարձը երբեմն շատ արագ էր զբոսնում), եւ շքեղ ապրում, եւ տխրում, եւ ուրախանում, հիասթափվում, սիրահարվում։ Ամեն ինչ երբեք չի մոռանա օվկիանոսը։ Կարծես նրա մի փոքրիկ կտորը ես վերցրել եմ ինձ հետ։ Ինչ էլ լինի, այս ամառը ինձ նվիրեց հիշողություններ։ Իսկ դա անգին է։