Վերջին օրը արդեն հարազատ եւ ամենասիրելի Մյորթլ-Բիչում։ Քայլում եմ նորաթուխ iPhone-ով, տեսախցիկով նկարում եմ այն ամենը, ինչ տեսնում եմ շուրջս՝ ատրակցիոնի անիվը, աշխատանքից տուն տանող ճանապարհս։ Դե, ցտեսություն, Մյորթլ-Բիչ, կարոտելու եմ։

Ամբողջ գիշեր փորձում էի հավաքել իրերս։ Ինչքա՜ն դժվար է ճամպրուկի մեջ տեղավորել բոլոր նոր գնումներս։ Չգիտեմ՝ կա՞ն արդյոք ինձ պես մարդիկ, որոնք Ամերիկայից ՎԱՐԱԳՈՒՅՐՆԵՐ են տանում։ Բայց դրանք ինձ դուր եկան, իդեալական կտեղավորվեն Ռուսաստանում իմ սենյակի ինտերիերում, եւ թքած, որ ճամպրուկը չի փակվում։ Հսկայական պլատֆորմով կոշիկները այդպես էլ չտեղավորվեցին ուղեբեռում, դե ինչ, կթռչեմ աստղի պես՝ ամբողջ շքեղությամբ։

Առավոտյան ժամը 4-ին ներս է մտնում Սարդորը. «Ի՞նչ է, բոլո՞րը քնած են։ Տանյա՛, արի գնանք արեւածագը դիմավորելու»։

Իհարկե, գնացինք։ Վերջին արեւածագը Մյորթլ-Բիչի օվկիանոսի ափին։ Սարդորը լուսանկարում էր ինձ արեւածագի երկնքի եւ օվկիանոսի ալիքների ֆոնին, եւ մենք շամպայն էինք խմում իմ մեկնելու կապակցությամբ։ Առավոտյան ժամը 8-ին գնացինք մեր տուն, ես պետք է մինչեւ վերջ հավաքեի իրերս, իսկ Սարդորը պառկեց քնելու։ Երկու ժամ անց ես հազիվ արթնացրեցի նրան, որպեսզի նա ինձ տանի օդանավակայան, ինչպես խոստացել էր։

Անցա գրանցումը, սպասում եմ նստեցմանը եւ չեմ հասկանում, թե որտե՞ղ են մյուս ուղեւորները... Մոտեցա այն կնոջը, որը կանգնած է դարպասի մոտ, որտեղ ես պետք է անցնեմ դեպի ինքնաթիռ, որպեսզի հարցնեմ, թե ինչ է պատահել, ինչին ստանում եմ պատասխան.

-Փոքրիկս, ձեր ինքնաթիռը երկու րոպեից կթռչի։ Նստեցումն ավարտված է։

-ԻՆՉՊԵ՞Ս։

-Նայեք ձեր տոմսին։ Թռիչքը ժամը 11.00-ին է։

Եվ այստեղ ես հասկանում եմ, որ իմ անուշադրությունը, անպատասխանատվությունը նոր են հասել առավելագույն մակարդակի։ Արցունքներով, ինքս ինձ վրա նեղացած՝ հետ եմ քարշ գալիս գրանցման կետ՝ ուղեբեռս վերցնելու համար։ Օդանավակայանի աշխատակիցները մեծահոգաբար, թեեւ դժգոհ տեսքով, բացարձակապես անվճար տոմս տվեցին դեպի Բալթիմոր հաջորդ օրվա համար, միաժամանակ ասելով. «Միայն թե չուշանաք»։

Շնորհակալություն ձեզ, սիրելիներս)))

Զանգում եմ Կոլյային, ասելու, որ վաղն եմ թռչելու։ Չգիտեմ՝ ինչպես նա զսպեց հույզերը։ Երեւի շատ բարի է, որ չի գոռացել ինձ վրա։

Սա իմ լրացուցիչ վերջին օրն էր Մյորթլ-Բիչում, ես ամբողջ օրը արեւայրուք ընդունեցի, լողացի օվկիանոսում, զբոսնեցի։

Ժամանեցի Բալթիմոր, Կոլյան ինձ դիմավորեց ծաղիկներով՝ կաբրիոլետով։ Օ՜, դա շատ քաղցր է։

Նա ինձ ցույց տվեց ամբողջ Բալթիմորը։ Հմայիչ քաղաք՝ գեղեցիկ կենտրոնով։

Ես մեքենայով անցա 22 նահանգներով՝ մի ափից մյուսը, մի «հրաշալի երիտասարդի» հետ, ինչպես նա ինքն իրեն համեստորեն անվանում է, այցելեցի Բալթիմոր, Վաշինգտոն, Ֆիլադելֆիա, Ատլանտիկ-Սիթի (Նյու Ջերսի), Կոլումբուս, Չիկագո, Ինդիանապոլիս, Յելոուսթոունի ազգային պարկ եւ Պորտլենդ, որտեղից ինքնաթիռով 8 ժամ թռա մինչեւ վերջին կետը՝ Նյու Յորք։

Սկզբունքորեն չեմ ուզում ձեզ հոգնեցնել իմ հույզերի եւ տպավորությունների երկար նկարագրությամբ՝ տեսածիս վերաբերյալ. ավելի լավ է մեկ անգամ տեսնել, քան հարյուր անգամ լսել դրա մասին։ Վստահ եմ, դուք կունենաք ձեր սեփական առաջին տպավորությունները, նույնիսկ ավելի լավը, քան իմը։ Միայն երկու բառ կասեմ յուրաքանչյուր քաղաքի մասին եւ կկցեմ լուսանկարները։ Դե այո, ինձ մոտ հազարավոր լուսանկարներ են մնացել։)))

Վաշինգտոն՝ նահանգների վեհաշուք մայրաքաղաքը՝ Կապիտոլիումով, Սպիտակ տնով եւ հուշահամալիրներով։

Ֆիլադելֆիա՝ քաղաք, որի մեջ ես սիրահարվեցի։ Հարմարավետ, միեւնույն ժամանակ՝ ժամանակակից։ Ամեն ինչ շնչում է առողջ ապրելակերպով, բոլորը վազում են եւ ժպտում։

Ատլանտիկ-Սիթի՝ անվերջ շքեղ խաղատների քաղաք։ Երեւի երկրորդ քաղաքը Լաս Վեգասից հետո, ուր մարդիկ գալիս են մի կույտ փող թողնելու։

Կոլումբուս՝ Օհայո նահանգի մայրաքաղաքը՝ գեղեցիկ առափնյա գծով եւ տարբեր տեսարժան վայրերով։

Չիկագո՝ քամիների քաղաք։ Ինձ համար ամենահիշարժանը Ուիլիս Թաուեր բարձրանալն էր՝ 442 մետր բարձրությամբ աշտարակ, գետնից վերեւ ապակե ելուստներով։ Ես հազիվ համարձակվեցի կանգնել ապակու վրա։

Յելոուսթոունի ազգային պարկ՝ ինչ-որ անհավանական բան։ Այսպիսի գեղեցիկ բնություն ես երբեք չէի տեսել։ Ես մեծ տպավորության տակ եմ։ Ինչ ասես որ այնտեղ չտեսա՝ եւ՛ լեռներ, եւ՛ գեյզերներ, եւ՛ ջրվեժներ, եւ՛ կիրճ։ Կենդանական աշխարհից հանդիպեցինք բիզոնների, եղջերուների, լեռնային այծերի, բուրունդուկների, սկյուռների, արծիվների։ Սուպեր։

Պորտլենդ՝ հիանալի քաղաք, որը գտնվում է միանգամից երկու նահանգում (Օրեգոն եւ Վաշինգտոն) եւ Ուիլամետ գետով բաժանվում է երկու մասի՝ Իսթ-Սայդ եւ Վեսթ-Սայդ։

Նյու Յորք՝ մեծ խնձոր, Աշխարհի մայրաքաղաք։ Անվերջ երկնաքերեր, բազմաթիվ մարդիկ, կյանքը եռում է։ Ես ապշած եմ Քրայսլեր Բիլդինգի նրբագեղությամբ, հիանալի ճարտարապետական ստեղծագործություն է։