1. Ցանկացած տարիքի, սեռի եւ մաշկի գույնի ամերիկացիները շատ առատաձեռն են հաճոյախոսությունների հարցում: Չկար մի օր, որ անծանոթ մարդը ինձ մի լավ բան չասեր. յոթ տարեկան աղջկան դուր եկավ իմ լողազգեստը, օդանավակայանի մոտ գտնվող կնոջը՝ իմ աչքերը, Walmart-ում տղամարդուն՝ իմ զամբյուղի առողջարար մթերքները: Իսկ տղաներն ու տղամարդիկ առավել եւս լուռ չեն մնա, եթե ինչ-որ բան նրանց գրավեց)) Ամենազվարճալի հաճոյախոսությունը եղել է մի աղջկանից, որը լապտերներով լուսավորված ճանապարհով ընդառաջ էր գալիս. «Ձեր ոտքերը հեռվից այնքան գեղեցիկ են փայլում»: Երանի Ռուսաստանում էլ այդպես ընդունված լիներ: Անձամբ ես հաճախ եմ ուզում բարձրաձայն ասել, եթե մարդու մեջ ինչ-որ բան ինձ շատ է դուր գալիս, բայց չեմ կարող, հանկարծ չհասկանան...

2. Նրանք նստում են հատակին, որտեղ էլ որ լինեն: Մտնում են խանութ եւ նստում հատակին՝ ստորին դարակի խաղալիքներով խաղալու համար: Ոչ, սա միայն փոքր երեխաները չեն, ծնողներն էլ նրանց կողքին հետույքով նստում են հատակին: Փողոցում, Greyhound-ի կայարանում՝ որտեղ ուզում ես, նրանք նստում են հատակին, եւ դա նորմալ է:

3. Ամերիկացիները շատ շփվող են: Մինչ ես 20 րոպե աշխատանքից տուն եմ գնում, անպայման ինչ-որ տղա փորձում է ծանոթանալ ինձ հետ, հազիվ եմ ազատվում նրանից, մեկ էլ մյուսն է հայտնվում: Ընդ որում, նրանց չի շփոթեցնում, որ ես քայլում եմ, հեռախոսով խոսում կամ ականջակալներով երաժշտություն լսում եւ նրանց չեմ լսում՝ նրանք միեւնույն է հասնում են նրան, որ ես ուշադրություն դարձնեմ իրենց: Համառ տղաներ են, այնուամենայնիվ:

Մի անգամ եղել է, որ ես հեռախոսով խոսում էի պուրակում, կողքով անցնում էր սեւամորթ դեռահասների մի խումբ, նրանք կանգ առան ինձանից հինգ մետր հեռավորության վրա, հետո մի աղջիկ մոտեցավ եւ սկսեց հարցնել, թե որտեղից եմ, ինչ լեզվով եմ խոսում, քանի տարեկան եմ եւ ինչ է անունս: Ստիպված էի կտրվել հեռախոսից եւ պատասխանել նրան: Ի հավելումն, նա նաեւ ասաց. «Օ՜, ի դեպ, ես ռուս ընկերուհի ունեմ: Կարո՞ղ եմ գրկել ձեզ»: Իհարկե, խնդիր չկա: Ռուսաստանում դա դժվար է պատկերացնել, համաձա՞յն եք:

4. Այն, թե ինչպես են ամերիկացիները պարում ակումբներում, ցնցում է հետխորհրդային երկրների բոլոր աղջիկներին: Դա կնկարագրեմ երեք բառով՝ սեքս հագուստով:

5. Սեւամորթ երիտասարդների մոտ ոչ մի բարդույթ չկա!!! Նրանք դիմահարդարվում են ինչպես բրազիլական կառնավալի համար, հագնում են ցանկացած հագուստ ցանկացած կազմվածքի վրա: Նրանց չի հուզում, որ ազդրերի ծավալը 150 սմ է, եթե ուզում են հագնել մատիտ-կիսաշրջազգեստ կամ ընձառյուծի նախշով լեգինսներ: Նրանք չեն անհանգստանում, որ որովայնը հեռու է հարթ լինելուց, եթե ուզում են հագնել բաց պորտով տոպ: Որտեղի՞ց են նրանք գտնում «նիհարների համար» նախատեսված հագուստը, բայց այդպիսի հսկայական չափսերով: Ես կարծում եմ, որ նրանք ավելի ազատ են շրջապատի մարդկանց կարծիքից, եւ դա հիանալի է:

Տղաներն էլ իրենց հերթին զվարճացնում են տաբատները հետույքի մեջտեղի մակարդակին կրելու իրենց սովորությամբ, որպեսզի երեւա ներքնազգեստը: Մի տղայի տաբատը ժամանակին իջել էր մինչեւ ծնկները, նա հանգիստ բարձրացրեց այն նախկին տեղը եւ գնաց առաջ՝ ամբողջությամբ հիփ-հոփ ոճով)):

Պատմությանս ավարտին ուզում եմ ասել, որ այս ամառը երբեք չի ջնջվի հիշողությունիցս, այն իր պայծառությամբ ստվերեց իմ կյանքի շատ ավելի վաղ տեղի ունեցած կարեւոր իրադարձությունները: Հայրենիք վերադառնալուց հետո առաջին ամիսներին մենք բոլորս խելագարվում էինք մեր 2014-ի ամառվա կարոտից: Որքան էլ որ դժվարություններ եւ բարդություններ լինեին, դրանք գունաթափվեցին այնտեղ տիրող անզուսպ զվարճանքի, դրայվի եւ էյֆորիայի ֆոնին: Սա կյանքի գրքի առանձին գլուխ է՝ «Անկրկնելի եւ անմոռանալի երեք ամիս Նահանգներում» վերնագրով:

Հուսով եմ, որ իմ բլոգը ինչ-որ մեկի համար օգտակար կլինի) Ուրախ կլինեմ օգնել եւ պատասխանել հարցերին) Մաղթում եմ հաջողություն, ընկերնե՛ր!!!