Վերջապես մենք այստեղ ենք՝ քաղաքում, որտեղ պետք է անցկացնեինք գրեթե ամբողջ ամառը։ Առաջին տպավորությունը, ինչպես հայտնի է, անջնջելի է, չէ՞։ Դե, արմավենիները, արեւը եւ մեզ դիմավորողների լայն ժպիտներն իրենց գործն արեցին։ Առաջին րոպեներին պարզ չէր՝ ի՞նչ անել հիմա։ Հանկարծ ոչ մի տեղից մոտենում է մի տղա, վստահորեն թռուցիկներ տալիս մեր ձեռքը եւ սկսում շտապողական խոսել։ Ահա թե ինչին էին մեզ պատրաստել։ «No, thank you. We don't need any assistance», - կտրուկ ասում եմ ես։ Եվ պատրաստվելով թռուցիկը նետել, ես դրա վրա տեսնում եմ InterExchange գրությունը։ Տեսնելով, որ տղան արդեն մի քանի ուսանողի տանում է դեպի մեքենան, մենք վազեցինք նրա մոտ՝ ներողություն խնդրելով, որ սխալ ենք հասկացել։

Նպատակակետը՝ գրասենյակ։ Ավարտելով I-94-ի եւ այլ անհրաժեշտ փաստաթղթերի հետ կապված գործերը, ուղեբեռը գրասենյակում թողնելով՝ մենք հեծանիվներ գնեցինք եւ գնացինք բնակարանների վարձակալության հայտարարություններով։ Օ՜, որտեղ ասես, որ չենք եղել՝ աֆրոամերիկացիների թաղամասում, ուկրաինացի կամավորների մոտ, որոնց դռներին եւ պատուհաններին համապատասխան դրոշներ էին, թմրամոլների մոտ։ Անսովոր ծանրաբեռնվածությունից եւ շոգից խելագարի պես հոգնած՝ կանգ առանք մի մոթելում, որտեղ հարեւանները միայն Work & Travel-ի ուսանողներն էին։ Եվ ամենակարեւորը՝ 3 րոպե քայլելու հեռավորության վրա Ատլանտյան օվկիանոսն էր!!! Պայուսակները թողնելով՝ վազեցինք լողափ։ Օվկիանոսի ջուրը աղի էր, բայց ակնհայտորեն օգտակար (ինչը նկատելի է դառնում մեկ-երկու շաբաթ անց)։ Ոչ ոք չէր լողում՝ բոլորը ալիքներն էին որսում :) Զբոսաշրջիկների առատության պատճառով արեւայրուք ընդունելու պիկ ժամերին լողափում տեղ գրեթե չկա։ Ամրագրե՞լ։ Ոչ, դիմավորեք արեւածագը լողափում :) Տունդարձի ճանապարհին մենք հանդիպեցինք 8-9 տարեկան երեք տղայի։ Ոչ մի ուշագրավ բան, կմտածեք դուք, եւ մենք էլ այդպես մտածեցինք։ Հանկարծ մենք լսեցինք 1-ին դասարանը հազիվ ավարտած փոքրիկներից սուլոց եւ «Chinese, chinese! Look at this!» արտահայտությունը։ Այդ օրվանից աշխատավայրում եւ առօրյա կյանքում մենք ստիպված էինք բազմիցս բացատրել, որ Ղազախստանը Չինաստան չէ եւ այլն։

Առաջին աշխատանքային օրը։ Եվ ինչո՞ւ են ամեն ինչ այսքան հսկայական հեռավորությունների վրա։ Աշխատավայր հասնելու համար հեծանիվներով 40 րոպե գնացինք կիզիչ արեւի տակ։ Ներկայանալով՝ մենք ստացանք շապիկներ եւ ցուցումներ... ԲԱՍԵՐՆԵ՞Ր (սեղան մաքրողներ)։ Offer-ում՝ հոսթես։ Խոստացված 4,5$ + թեյավճար հոսթեսի համարի փոխարեն մեզ որոշեցին վճարել 4,5$ առանց թեյավճարի բասերի պաշտոնի համար։ Համազգեստ՝ էքստրա մինի շորտեր եւ դեկոլտեով վառ կարմիր շապիկ։ Մենք դրան չէինք համաձայնել։ Հաջորդ օրը աշխատանքից ազատվելով՝ չգիտեինք, թե ինչ անել։ Տան մոտակայքում 20 թաղամաս շրջելով՝ մենք աշխատանք գտանք պիցցերիայում՝ հրաշալի մենեջեր Տանյայի մոտ։ Նրա ցուցումով ուղիղ գնացինք Bank of America քարտեր պատրաստելու։ Որքան էլ ծիծաղելի է, ես գնացել էի առանց փաստաթղթերս վերցնելու՝ ստիպված եղա վերադառնալ։ Հետո շտապելով գնացինք SSC-ի համար մեկ այլ քաղաք՝ Քոնվեյ, ոչինչ չասելով InterExchange-ից ազատվելու մասին (վախենում էինք, որ SSC չենք ստանա)։ Ի դեպ, հետագայում մենք դրա համար շատ զղջացինք։

Աշխատավարձ։ Առաջին հերթին՝ շոփինգ։ Մեր սենյակակցի հետ երեքով, զինված google maps-ով, շտապեցինք TJ Maxx (բրենդային իրերի հրաշալի խանութների ցանց՝ հաճելի գներով)։ Հասանք ուղիղ 8 րոպեում։ Այնտեղ մնալով՝ դուրս եկանք վերջինը՝ երեկոյան 10:15-ին։ Երջանիկ գնացինք տուն։ Բայց 20 րոպե անց հայտնվեցինք հսկայական մայրուղու վրա, որի երկու կողմերում անտառ էր։ Որտե՞ղ ենք մենք։ Քարտեզի համաձայն՝ ուղղությունը ճիշտ է, բայց ինչո՞ւ է երթուղին այլ։ Ինչո՞ւ ենք մենք ՄԵԿ ԱՅԼ ՔԱՂԱՔՈՒՄ։ Դրա մասին վկայում էին «Welcome to ...» ցուցանակները։ Այդպես մենք եղանք եւս 2 քաղաքում՝ չհասկանալով, թե ինչ անել հիմա։ Մեքենաները մատների վրա կարելի է հաշվել, հետիոտներ չկան։ Մայրուղի, մայրուղի, մայրուղի... գիշերվա 1:30։ Սոված, ճանապարհից եւ հեծանիվներից հյուծված՝ մենք տեսանք MacDonald's։ Մեզ ներս չթողեցին։ Պատուհանից ասացին, որ պատվերներ ընդունում են միայն մեքենայով վարորդներից։ Ավելի վատ խտրականություն ես չէի տեսել։ Բայց կարողանալով պաշտպանել մեր իրավունքները՝ մենք հասանք նրան, որ մենեջերը դժգոհությամբ սպասարկեց մեզ։ Ուժ հավաքելով՝ ես որոշեցի նորից մուտքագրել տան հասցեն, եւ մենք ճանապարհ ընկանք։ Ավտոբուսում մենք քննարկում էինք քաղաք տանող ճանապարհի որոշ հաստատություններ։ Դա մեզ փրկեց։ Մենք գնում էինք հակառակ ուղղությամբ։ Հիշելով դա՝ ես վերստուգեցի հասցեն՝ վստահ լինելով, որ google-ը չի կարող սխալվել։ Եվ պարզվեց, որ սխալը ZIP-code-ի մեջ էր։ Հիշեք, որ այն պետք է անպայման մուտքագրել։ Չէ՞ որ այնտեղ կան նույնանուն հարմարավետ փողոցներ (15st ave, 16st ave, kings hwy)։ Եվ նմանատիպ, նույնիսկ նույնական խաչմերուկներ կարող են լինել միանգամից մի քանի քաղաքում։ Հասկանալով, թե ինչն է բանը՝ մենք տուն հասանք գիշերվա 3-ին՝ հաղթական դեմքերով :)

Երկար սպասված SSC։ Կարելի է երկրորդ աշխատանք փնտրել։ Ուսանողներից հարցուփորձ անելով՝ ես այն ակնթարթորեն գտա՝ տնից 2 րոպե հեռավորության վրա։ Հեծանիվներն այլեւս պետք չէին, եւ մենք դրանք վաճառեցինք 50$-ով։ Հիմա իմ գրաֆիկը խելագար էր՝ առավոտյան 11-ից մինչեւ երեկոյան 5-ը պիցցերիայում՝ pizzamaker, երեկոյան 8-ից մինչեւ առավոտյան 5-ը սրճարանում՝ cashier։ Պլյուսը անվճար ֆաստ-ֆուդն էր երկու տեղում էլ։ Ի դեպ, մենք հարեւանների հետ միշտ միմյանց հյուրասիրում էինք մեր աշխատավայրերի ուտելիքներով։ Այդպես ավելի բազմազան էր ստացվում :) Մեկ շաբաթ անց մենք այնուամենայնիվ հեծանիվ գնեցինք աֆրոամերիկացուց՝ մեր հարեւանի գործընկերոջից, 20$-ով։ Հասկանալի է՝ գողացված։ Մեկ շաբաթ էլ չքշած՝ ընկերուհիս զանգեց աշխատանքից՝ հեծանիվը գողացել են։ Հաջորդ օրը երկրորդ աշխատանքից դուրս գալիս ես բռնեցի գողին մեր հեծանիվով։ Դա նույն աֆրոամերիկացին էր -__- Վրդովմունքս սահման չուներ։ Ապշելով վաճառող-գողի լկտիությունից՝ ես փորձում էի նրան ապացուցել, որ հեծանիվը մերն է (դրա վրա կախված էր մեր կողպեքը, որը ես ապացույցի համար բացել էի)։ Դիտելով դա՝ բոսը դուրս եկավ եւ կանչեց ինձ։ Ներս մտնելով՝ ես լսեցի ճառ այն մասին, որ չարժե գործ ունենալ «նրանց» հետ (բոսը ռասիստ էր, եւ իմ նկատմամբ էլ, ինչպես պարզվեց հետո), իբր հիմա հեծանիվը կվերադարձնես, իսկ վաղը տուն չես վերադառնա... Ստիպված եղա համակերպվել։ (Բայց դա ամենեւին չի նշանակում, որ պետք է բոլորից վախենալ, պարզապես դա մանրուք էր։ Իրականում, նահանգներում ոստիկանները եւ բուժաշխատողները պատասխանատու են եւ ճշտապահ։ Ես դրանում համոզվեցի, երբ ծանոթիս փրկեցին 3 լիտր արյուն կորցնելուց հետո՝ արտադրական վնասվածքի արդյունքում, ժամանելով 2 րոպեի ընթացքում)։ Պիցցերիայում կար մեկ հանգստյան օր, սրճարանում՝ ոչ մեկը, չնայած իմ բոլոր աղաչանքներին։ 2 շաբաթ անց ես քնեցի աշխատանքի ժամանակ։ Դա եռման կետ դարձավ։ Ես պարզապես աշխատանքի չգնացի՝ ասելով, որ ինձ վատ եմ զգում։ Արդյունք՝ բոսի հաղորդագրությունը «ԴՈՒ ԱԶԱՏՎԱԾ ԵՍ»։

Ուրախանալով, որ ժամանակը շատ է, ես գնացի մոլ։ Կատարելով փոքր գնումներ եւ վայելելով զբոսաշրջիկի կյանքը՝ ես հանդիպեցի մի աղջկա, որը սիրալիր մեկնում էր ինձ մազերի դիմակ։ Լինելով պրոմոութեր՝ ես սովորություն դարձրի երբեք չհրաժարվել նրանցից։ Աղջիկը ակնհայտորեն իր գործի վարպետն էր :) Արդեն 5 րոպե անց կոլումբիացին իմ մազերի վրա ցուցադրում էր հիանալի ստայլերի աշխատանքը։ Իմանալով ԱՄՆ իմ այցի նպատակը՝ նա ինձ առաջարկեց իրեն նման աշխատանք՝ անել դեմո եւ վաճառել ստայլերներ, ինչպես նաեւ կոսմետիկա եւ մաշկի խնամքի միջոցներ։ Ես առաջարկեցի ընկերուհուս, եւ ահա՝ բոլորովին նոր պաշտոն՝ վաճառող-խորհրդատու :) Ուսուցումը զվարճալի էր։ Մեր բոսը յուրաքանչյուր աղջկա ուղեկցում էր անսովոր մեկնաբանությամբ։ Օրինակ՝ «Hey, Beyonce, what do you do with your hair?», «Hm, beautiful, excuse me, can I ask you?» եւ այլն։ Բավական ջանքեր պահանջվեցին իմ մեջ հաղթահարելու արեւելյան մենթալիտետը եւ, լինելով աղջիկ, մի կողմ դնելով ամոթխածությունը եւ անհարմարությունը, սովորել զրույց սկսել աղջիկների հետ՝ հետագայում նրանց իմ արտադրանքը վաճառելու համար... Ընդմիջման ժամանակ վազել բուտիկներով՝ արդեն գրեթե անգիր իմանալով, թե երբ կժամանեն նոր հավաքածուները։ Եվ ոչ մի մաքրություն եւ սպասարկում։ Եվ ամենակարեւորը՝ անգլերենի պրակտիկայում հսկայական քայլ առաջ։ Վերլուծելով ամեն ինչ՝ հիմա, առաջ նայելով, կասեմ. «Դա Ամերիկայում իմ գտնվելու ողջ ընթացքում լավագույն աշխատանքն էր» :)

Որոշ ժամանակ անց զանգում են InterExchange-ից՝ պահանջելով բացատրել 1-ին աշխատանքից ազատվելը եւ անհապաղ գտնել offer, որը նրանք կհաստատեն։ Այնուամենայնիվ իմացան :( Պիցցերիան հանդիպեց մերժման՝ առանց պատճառը նշելու։ Ամեն օր, ոտքով շոգին, փոթորկի ժամանակ հորդառատ անձրեւի տակ՝ աշխատանքի որոնումներում։ Հունիսի վերջ, տեղեր չկան, կամ offer չի տրամադրվում։ Սկսում են գալ հաղորդագրություններ արտաքսման հնարավորության մասին։ Նյարդեր, վեճեր ընկերուհու հետ, որոնումներ, վախ, ծնողական խրատներ... ջերմաստիճանը 39, կոկորդի ցավ... Ի՞նչ որոնումներ։ SEVIS-ում կարգավիճակը՝ determinate։ Ձեռքերը ցած իջեցնելով՝ ես չէի պատկերացնում, թե ինչպես կնայեմ մայրիկիս աչքերին...

ՈՒՐԱ։ Ընկերուհիս աշխատանք գտավ մեզ երկուսիս համար։ Դա ատրակցիոնների այգի է։ Իսկ ես պաշտում եմ երեխաներին։ Մենեջերը, մտնելով իրավիճակի մեջ, անմիջապես տվեց offer-ներ։ Բայց հասկանալի պատճառներով աշխատանքի ես դուրս եկա ավելի ուշ։ Գարշելի եւ թաց օր։ Հորդառատ անձրեւ էր, ես, չնայելով եղանակի կանխատեսումը, հագել էի շորտեր, շապիկ եւ բալետկաներ, ինչի համար զղջացի։ Մտնելով մենեջերի մոտ՝ ակնկալում էի, որ ինձ տուն կուղարկեն, բայց շատ գեր տիկինը՝ տհաճ լայն ձգված ժպիտով, կամավոր առաջարկեց ինձ համար էքսկուրսիա անցկացնել։ Ջուրը ողողել էր ամեն ինչ։ Ոչ միայն հագուստը, իմ կոշիկները կարելի էր քամել։ Իսկ նա իր անձրեւանոցով եւ կիրզայի կոշիկներով բարձր տրորում էր լճակները եւ պատմում ինձ, թե ինչ հրաշալի այգի ունեն :D Եղանակի վերաբերյալ իմ վրդովմունքին նա պատասխանեց մեկ նախադասությամբ, որը բոլոր աշխատողները, մասնավորապես՝ մենք, ստիպված էինք լսել մինչեւ ամռան վերջ. «Family Kingdom-ը վատ եղանակ չունի»։ Այդ 6 բառի մեջ այնքան հայրենասիրություն կար, որ ես ապշեցի եւ մինչեւ էքսկուրսիայի ավարտը լուռ էի, զարմանալով, թե ինչպես են ամերիկացիները անկեղծորեն հավատում համակարգին եւ ինչպես են անձնուրաց հնազանդվում դրան...

Offer-ը հաստատեցին։ Եվ սկսվեց իմ տաժանակիր աշխատանքը, հենց տաժանակիր, քանի որ իմ բաժինն ընկավ ատրակցիոնը հենց արեւի տակ, առանց որեւէ ծածկի։ Արեւահարո՞ւմ։ Համազգեստի գծերով կարմրած դեմք եւ մարմի՞ն։ Դա ինձ ծանոթ է։ SEVIS-ում կարգավիճակը կրկին Active է։ Ամառը շարունակվում է։ Ի դեպ, սկսեցինք կարոտել մեր ուտելիքը եւ ժամանակ առ ժամանակ համեղ բաներ պատրաստել :) Ամեն շաբաթ փոփոխվող ժամանակացույցը թույլ չէր տալիս պլաններ կազմել, երկրորդ աշխատանք ունենալ, համերգների գնալ (Jay-Z & Beyonce, Eminem & Rihanna, LP, Drake - ամեն ինչ բաց էր թողնվել)։ Վտանգված էր նահանգներում մեր գտնվելը։ Այդ պատճառով փոթորկի եւ շոգի ժամանակ մենք մեր աշխատավայրերում էինք։ Իհարկե, մեր հանգստյան օրերին մենք գնում էինք կինո, հանգստանում լողափում, շոփինգ անում եւ այցելում այս հրաշալի զբոսաշրջային քաղաքի՝ Myrtle beach-ի փոքր տեսարժան վայրերը :) Այն բանի պլյուսը, որ մենք փոխել էինք այդքան շատ աշխատավայրեր, հսկայական թվով ընկերներ եւ ծանոթներ ձեռք բերելն էր, որոնց հետ մենք մինչ օրս կապ ենք պահպանում :)