Հարավային Աֆրիկան տիեզերք է։ Ոչ, լուրջ։ Պարզապես հիմա նորաձեւ է այդպես ասել մի բանի մասին, որը քեզ շատ է հուզել։ Աֆրիկան քեզ հուզում է այս բառի բոլոր իմաստներով։
Չեմ ուզում ձանձրացնել բնության նկարագրություններով եւ իմ հառաչանքներով այն մասին, թե որքան հիանալի է այստեղ, քանի որ դու, իմ սիրելի ընթերցող, ինքդ կհասկանաս դա, հենց որ ժամանես այստեղ։ Ես երբեմն անտակտ կլինեմ, խնդրում եմ նախապես ներել ինձ, քանի որ իմ բնույթով ես չափազանց էմոցիոնալ եմ եւ բիպոլյար՝ կամ ուրախ ու երջանիկ, կամ լիակատար ապատիայի մեջ։ Հարավային Աֆրիկան նույնպես բիպոլյար է, բայց այդ մասին ավելի ուշ։ Ես ուզում եմ այս բլոգը հնարավորինս օգտակար դարձնել նրանց համար, ովքեր նոր են պատրաստվում գալ այստեղ։ Դուք կիմանաք այս երկրի եւ այս կախարդական քաղաքի՝ Cape town-ի բոլոր իրողությունները։
Կարճ իմ մասին. անունս Քրիստինա է, 22 տարեկան եմ, Օրենբուրգի մարզի Նովոորսկ փոքրիկ ավանից եմ, բայց սովորել եմ Չելյաբինսկում, անցյալ տարի ստացել եմ լեզվաբանի դիպլոմ Հարավ-Ուրալյան պետական համալսարանում, եւ վերջին 3 տարվա ընթացքում 8 ամիս անցկացրել եմ Ամերիկայում եւ 8 ամիս՝ Իտալիայում։ Աշխատանք, ուսում փոխանակման ծրագրով, ճանապարհորդություններ, ինչ ասես որ չի եղել այս ընթացքում, եւ ահա եկել է ժամանակը մարտահրավեր նետել ինքս ինձ, տեսնել աշխարհը Ամերիկայի եւ Եվրոպայի նման արդեն իսկ անցած ուղիներից դուրս... Կատակում եմ, ես պարզապես եկա իմ սիրելի IEC եւ խնդրեցի ինձ ուղարկել ինչ-որ տեղ, ուզում էի նոր զգացողություններ, արկածներ եւ ադրենալինի հերթական չափաբաժին։ Եվ ահա երկու ամիս անց ես այստեղ եմ։
Ես սկսում եմ այս բլոգը Քեյփում գտնվելուս 1,5 շաբաթ անց, քանի որ միայն հիմա եկավ ոգեշնչումը եւ ժամանակը՝ ինչ-որ բան իմաստավորելու, առաջին եզրակացություններ անելու համար։ Բայց նույնիսկ այստեղ անցկացրած այս կարճ ժամանակահատվածն այնքան հագեցած էր, որ դրա մասին կարելի է անվերջ գրել։
Քեյփթաունը սիրահարեցնում է իրեն առաջին հայացքից։ Յոհանեսբուրգը, օրինակ, չսիրահարեցրեց, քանի որ մենք (ինձ հետ թռչում էր Իրինա անունով մի աղջիկ, նույնպես Չելյաբինսկից, այստեղ հիմա միասին ենք ապրում եւ ընկերանում ենք) նախ թռանք այնտեղ եւ կատարեցինք 1,5 ժամանոց խելահեղ փոխանցում (աղաչում եմ, մի կրկնիր սա, հասցնելը գրեթե անհնար է)։ Ընդ որում, դրանից առաջ Աբու Դաբիում 14 (!!!) ժամանոց փոխանցում կար, եւ մենք ոչ թե պարզապես հոգնած էինք, այլ նման էինք զոմբիների։ Իրինայի ուղեբեռը Քեյփ ժամանեց մեզանից երկու օր անց։ Այստեղ նման բաներ հաճախ են պատահում։ Բարի գալուստ Հարավային Աֆրիկա։
Հաջորդը դու պարզապես պարտավոր ես պահպանել, իմ սիրելի ընթերցող, երբ հայտնվես Յոհանեսբուրգի օդանավակայանում. ՈՉ ՈՔԻ ՄԻ ՏՎԵՔ ՁԵՐ ՆՍՏԵՑՄԱՆ ԿՏՐՈՆԸ (BOARDING PASS), ՆՈՒՅՆԻՍԿ ԵԹԵ ՄԱՐԴԸ ՀԱԳՈՒՍՏՈՎ Է ԵՎ ՀԻՇԵՑՆՈՒՄ Է ՕԴԱՆԱՎԱԿԱՅԱՆԻ ԱՇԽԱՏԱԿՑԻ։ Մեր IEC-ի ղեկավար Քսենյան զարմանալի կին է, նա ուղեւորությանը պատրաստում է այնպես, ինչպես ինձ կյանքում ոչնչի չեն պատրաստել։ Այդ պատճառով ես գիտեի այնպիսի մարդկանց մասին, որոնք վերցնում են ձեր նստեցման կտրոնը, ուղեկցում են ձեզ դեպի նստեցման դարպաս եւ չեն տալիս այն ձեզ, քանի դեռ չեք վճարել։ Սա Աֆրիկան է, փոքրիկս, նրանց համար դու բաց գույնի մաշկ ունեցող զբոսաշրջիկ ես՝ Աֆրիկյան գեղեցկություններից բացված բերանով եւ փողով լի դրամապանակով (նույնիսկ եթե դա այդպես չէ, ինքս եմ այստեղ թռել, գիտեմ)։ Տեղացիները կփորձեն ձեզանից գումար կորզել ցանկացած, հավատացեք՝ ՑԱՆԿԱՑԱԾ հասանելի եւ անհասանելի եղանակներով։ Ինձանից գումար կորզել նրանք չկարողացան, ես կոշտ ռուս մարդ եմ ;D առավել եւս, որ այս օդանավակայանում ձեզ ոչ մի օգնություն պետք չի լինի, եթե պարզապես նայեք, թե ինչ է գրված ցուցանակների վրա։
Քեյփի օդանավակայանում ամեն ինչ այդքան էլ «զվարճալի» չէր, եւ մեզ հանգիստ հասցրեց հոսթել մի քեռի՝ մեր անուններով ցուցանակով։ Եվ հենց այն պահին, երբ մենք ուշ երեկոյան օդանավակայանից գնում էինք քաղաք, ես սիրահարվեցի Քեյփին։ Ռադիոյով ամբողջ ձայնով նվագում էր Sia – Chandelier-ը, եւ մենք առաջին անգամ տեսանք գիշերային Քեյփի լույսերը... Նման պահերը ընդմիշտ դաջվում են քո սրտում։ Նույնիսկ հիմա այս երգը լսելիս մաշկիս վրայով սարսուռ է անցնում, եւ գիշերային Քեյփը աչքերիս առաջ է... I’m gonna liiiiive like tomorrow doesn’t exiiiiiiiiist... Այո, հենց այդպես էլ ապրում են քեյփթաունցիները՝ մեկ հիանալի արեւոտ օրով։
