Բանն այն է, որ չնայած առաջին հայացքից թվում է, թե ամերիկացիները շեշտադրում (ակցենտ) չունեն, բայց նրանք ունեն։ Ավելի ճիշտ՝ նրանք հասկանում են, թե ով է շեշտադրումով խոսում եւ ինչպիսին է այն։ Ավելին, նրանք հասկանում են, թե ով որտեղից է։ Եթե Բրիտանիայում, օրինակ, կարելի է տարբերել շոտլանդացիների, անգլիացիների կամ իռլանդացիների տարբեր հնչերանգները, ապա այստեղ դրանք մոտավորապես նահանգների քանակին են հավասար, քանի որ գրեթե յուրաքանչյուր նահանգ ունի իր բարբառը կամ նման մի բան։ Այդ պատճառով յուրաքանչյուր տեղացի, հանդիպելով ոչ տեղացու, անմիջապես կենթադրի, թե որտեղից է նա։ Իհարկե, օտարերկրացիների դեպքում դա առավել եւս այդպես է։
Սեզոնի սկզբում, մինչեւ մեր բոլոր ռումինացիների ժամանումը, ես ստիպված էի մի քանի հերթափոխ աշխատել պաղպաղակի խանութում, որը, ըստ էության, հաճախորդների հետ շփվելու հիանալի հնարավորություն է։ Ինչպես արդեն ասել եմ, սեզոնի սկիզբը նշանակում է քիչ հաճախորդներ, ուստի հերթեր կամ ընդհանրապես չկային, կամ էլ շատ փոքր էին։ Դրա շնորհիվ ես հանգիստ աշխատում էի մենակ, իսկ ամերիկացիները հասցնում էին շփվել ինձ հետ։ Տիպիկ իրավիճակ՝ պատճենված.
Հաճախորդները, երկար ընտրելով պաղպաղակի համը, հարցնում են այս կամ այն համի առավելությունների մասին եւ իրար են նայում՝ հասկանալով, որ ինձ հետ ինչ-որ բան այն չէ։ Վերջապես տալիս ես նրանց պատվերը, եւ ահա նրանք կանգնած են, շշնջում են իրար հետ՝ նայելով քեզ։ Իսկ հետո ընտանիքի գլուխը անպայման կհարցնի.
-Որտեղի՞ց ես (Where are you from?): (Այո, այստեղ Բրիտանիան չէ, որտեղ ամեն ինչ «Սորի»-ով կամ «Էքսյուզ մի»-ով է։ Այստեղ գտնվելուս սկզբում ես փորձում էի ինչ-որ կերպ քաղաքակիրթ շփվել, բայց ինձ նայում էին որպես հիմարի։ Այստեղ դրանով չեն փայլում։)
-Ուզբեկստան։ (Այս պահին ես սովորաբար սկսում եմ ոգեւորված պատմել, թե ինչ հրաշալի ծրագիր է սա, որ ուսանողներ ամբողջ աշխարհից գալիս են...)
-Պակիստա՞ն։
-Ուզբեկստան...
-Պակիստա՞ն։
-Ուզբեկստան։
-Աաաա...
-(ժպտում եմ)
-Պակիստաաան
-Այո-այո, Պակիստան։ (այստեղ արդեն ոչինչ չի մնում, բացի համաձայնելուց)։
Թեեւ ամերիկացիների հետ շփվելը հաճելի է։ Նրանք միշտ բարյացակամ են օտարերկրյա աշխատողների նկատմամբ, բայց, իհարկե, պետք չէ մոռանալ նաեւ այլ հաճախորդների մասին այդ պահին։ Եվ ի դեպ, գիտակցելով, որ մենք օվկիանոսից այն կողմ ենք եկել աշխատելու, տեղացիները լավ թեյավճար են թողնում։ Այնպես որ, պահպանեք ձեր շեշտադրումը։ Ասում են՝ օգնում է։
Դե, պատահել է նաեւ ռուսների հանդիպել այդ վայրերում։ Դե, իհարկե, այս կայքի շատերի համար դա նորություն չէ, բայց «Գլեյշեր» պարկի համար ռուսները հազվադեպություն են։ Նրանցից մեկին ես հանդիպեցի հենց այդ պաղպաղակի խանութում աշխատելիս։ Նա արդեն շատ տարիներ ամուսնացած է ամերիկացու հետ եւ ապրում է Չիկագոյում, իսկ Մոնտանա նրանք եկել էին ինչ-որ կոնֆերանսի։ Ինչքան զվարճալի էր հետեւել նրա ամուսնու շփոթմունքին, երբ մենք խոսում էինք մայրենի լեզվով։
Մյուս զույգին ես հանդիպեցի արդեն սեզոնի ավարտին մոտ, երբ ռումինացի մատուցողուհիներից մեկը եկավ խոհանոց եւ հարցրեց, թե ռուսերեն ինչպես կլինի «thank you» եւ «come again»։ Դե, շփոթմունքը մի կողմ դնելով՝ ես դուրս եկա դահլիճ՝ այդ սեղանի հաճախորդներին ծանոթանալու։ Այնտեղ ռուս ընկերների զույգ էր։ Մի աղջիկ, որը վաղուց ապրում է Նահանգներում, եւ նրա ընկերը, որը եկել էր Մոսկվայից հյուր։ Մի քանի օր անց այնպես ստացվեց, որ ես ստիպված էի կանգնել սալօջախի մոտ եւ պատրաստել իշխան (ֆորել), որը նախկինում երբեք չէի տապակել։ Բայց այդ պահին ինձնից բացի ոչ ոք չէր կարող դա անել։ Դե, իմանալով տեսությունը՝ ես այն տապակեցի եւ ուղարկեցի դահլիճ, իսկ ավելի ուշ, պատուհանից նայելով, տեսա այդ տղային։ Դուրս եկա նրա մոտ եւ հասկացա, որ հենց այդ իշխանը նրա համար էր։ Գիտե՞ք ինչ։ Նա հիացած էր։ Իմ ինքնագնահատականը այդ պահին գագաթնակետին էր։ Ցավոք, նա այդ օրը մեկնում էր եւ այլեւս չեկավ, բայց ես ուրախ եմ, որ վերջին անգամ նրան կուշտ կերակրեցի՝ հաշվի առնելով, որ նա ինքն էլ է խոհարար։
