Մեքենայով Կալիֆորնիա գնալը... սա մեր երազանքն էր Ամերիկայում հայտնվելու առաջին իսկ օրվանից: Բայց, ցավոք, միայն երազանք: Անկեղծ ասած, ես մինչեւ վերջ չէի հավատում, որ դա իրականանալի է: Այդ Կալիֆորնիան շատ հեռու էր: Բայց ամռան վերջին ամեն ինչ ավելի իրական դարձավ՝ մենք մեքենա ունեինք, ես վարորդական իրավունք ունեի, մի քիչ գումար էինք հավաքել, մեզ լավ էին վճարում + ինձ վերջապես վճարեցին ապահովագրությունը: Թեեւ դրան հասնելը շատ դժվար էր: Ես ինքս, մենակ, օտար երկրում, առանց փաստաբանի, ապահովագրական ընկերությունից «պոկեցի» գումարը: Ամռան գրեթե կեսը «պոկում» էի: Եվ «պոկեցի»! Նրանց ուղարկում էի ամեն տեսակ լուսանկարներ, իմ հաշիվների սկանավորված տարբերակները, նրանց որակը դուր չէր գալիս եւ այլն: Բայց վերջում հրաշք տեղի ունեցավ, եւ նրանք ինձ ուղարկեցին 3500 դոլարի չեկ, ինչը, կարծում եմ, արդեն իսկ լավ ձեռքբերում էր: Իհարկե, ես կարող էի շատ ավելին ստանալ: Բայց ես գոհ էի նաեւ դրանով: Այդ գումարը մեզ թույլ տվեց արդեն լիովին իրատեսորեն խոսել Կալիֆորնիա ուղեւորության մասին:

Եվ մենք սկսեցինք պլանավորել: Սկզբում՝ ով է գնալու. կանգ առանք 4 հոգու տարբերակի վրա՝ ես, եղբայրս, եւ որոշեցինք վերցնել 2 ծանոթ աղջիկների, որպեսզի ավելի ուրախ լինի եւ բենզինի համար գումարը հերիքի)) Հետո՝ երթուղին. քանի որ պետք էր աղջիկներին վերցնել Մերթլ Բիչից (Հարավային Կարոլինա), որոշեցինք անցնել Լուիզիանա, Տեխաս, Նյու Մեքսիկո, Արիզոնա նահանգներով: Հենց այնտեղով էր անցնում Interstate 10 ճանապարհը (Ամերիկայի ամենաարագ ճանապարհները հենց ինտերստեյթներն են): Որոշեցինք գնալ այդ ճանապարհով: Պլանավորում էինք հասնել Կալիֆորնիա՝ ընդամենը երկու կանգառ անելով քնելու համար, այն էլ երկրորդը՝ շատ կարճ ժամանակով: Պլանավորում էինք երեք օրում հասնել Մերթլ Բիչից Լոս Անջելես: Բարդ գործ է, ասեմ ձեզ: Մենք ուզում էինք երկար կանգառ անել Հյուստոնում (Տեխաս), որպեսզի քնենք, հետո լեռներում մի կարճ կանգառ անենք, եւ հետո առանց կանգառների գնանք մինչեւ Լոս Անջելես:

Մենք պլանավորում էինք ապրել couchsurfing.org նախագծի մարդկանց մոտ: Նրանց համար, ովքեր չգիտեն, թե դա ինչ է՝ մի քանի խոսք: Couchsurfing.org-ը համացանցում սոցիալական ցանց է, որտեղ գրանցված են մարդիկ, ովքեր պատրաստ են նոր կապերի եւ ծանոթությունների: Այդ մարդիկ պատրաստ են իրենց տներում ընդունել նախագծի այլ մարդկանց՝ լիովին անվճար, պարզապես նրանց դա դուր է գալիս: Այս նախագծին ես ծանոթ եմ, քանի որ եղբորս հետ Եվրոպայով ավտոստոպով մեր նախորդ ճանապարհորդության ժամանակ մենք ապրում էինք հենց այդպիսի մարդկանց մոտ: Այնպես որ, որոշվեց կացարան փնտրել այնտեղ:

Ամերիկայում couchsurfing.org-ում կացարան գտնելը շատ ավելի հեշտ ստացվեց, քան Եվրոպայում: Մենք առանց խնդիրների գտանք կացարան մեկ գիշերվա համար ինչ-որ տղամարդու մոտ եւ 3 գիշերվա համար Լոս Անջելեսում՝ ինչ-որ երկու աղջիկների մոտ (դա այն ժամանակ մենք այդպես էինք կարծում :))։ Լոս Անջելեսից այն կողմ մենք որոշեցինք չպլանավորել, կամ պլանավորել արդեն ճանապարհին: Անկեղծ ասած, մենք մի քիչ վախենում էինք, որ մեր «կառքի» հետ կարող է ինչ-որ բան պատահել՝ այն մի քիչ հին էր + ամռան ընթացքում մեզ այնուամենայնիվ ստիպված եղանք ինքներս փոխել մի ավելի լուրջ դետալ: Այնպես որ որոշեցինք, որ պլանավորումը բավական է:

Հավաքեցինք ճամպրուկները, ավարտեցինք աշխատանքը, խնդրեցինք մեր Ալեքսին մեզ պարտքով տալ պահեստային անիվ եւ մեծ ճամպրուկ մեքենայի տանիքի համար, որպեսզի փոքրերը դրա մեջ դնենք, եւ գնացինք Մերթլ Բիչ՝ աղջիկների մոտ: Մինչեւ երեկո հանգիստ հասանք այնտեղ: Ընթրեցինք, գարեջուր խմեցինք (դա Ամերիկայում արդեն ավանդույթ էր դարձել) եւ պառկեցինք քնելու, քանի որ առավոտյան ժամը 3-ին (թե՞ գիշերվա) պետք է սկսվեր մեր կյանքի ամենաերկար եւ հուզիչ ճանապարհորդությունը...