Դուբլինը հիանալի քաղաք է, որը գրավեց իմ սիրտը ոչ պակաս, քան Լոնդոնը: Այն յուրօրինակ է, նման չէ այլ մայրաքաղաքների, գունագեղ է, փոքր եւ շատ հոգեհարազատ: Հարկ է նշել եղանակի անկայունությունը, այն օրվա ընթացքում բազմիցս փոխվում է, բայց դա ամենեւին չի փչացնում վառ տպավորությունը: Դուբլինը, հավանաբար, կարելի է ամբողջությամբ ոտքով շրջել մեկ օրում՝ այնքան փոքր է, բայց քաղաքի կենտրոնը հատուկ ուշադրության է արժանի: Սա փաբերի եւ ակումբների կենտրոնն է, ամեն երեկո զբոսաշրջիկների եւ տեղացիների աղմկոտ բազմությունը տեղափոխվում է մեկ խմելու հաստատությունից մյուսը, փողոցներում լիքն են երաժիշտներ եւ այլ բազմազան փողոցային արտիստներ :)

Այստեղ՝ Դուբլինում, գտնվում է Guinness գարեջրի գործարանը, որտեղ արտադրում են լեգենդար իռլանդական գարեջուր, կարելի է մասնակցել էքսկուրսիայի եւ դառնալ ըմպելիքի ստեղծման գործընթացի ականատեսը:

Բայց քաղաքի զվարճալի միջոցառումներից ավելի ինձ ապշեցրեց շրջակա բնությունը, Իռլանդիան կանաչ դաշտերի, խաղաղ արածող ոչխարների հոտերի, գեղատեսիլ լեռների, թափանցիկ լճերի եւ քաղաքակրթությունից կարծես թե չշոշափված վայրերի առատությամբ հիանալի երկիր է: Դուբլինում անցկացրած իմ երեք օրերից մեկում ես գնացի հենց այդպիսի մի վայր՝ Գլենդալոխ: Այն գտնվում է քաղաքից մոտ մեկ ժամվա հեռավորության վրա, պարզապես ապշեցնում է իր գեղեցկությամբ: Մենք այնտեղ անցկացրեցինք ամբողջ օրը՝ անդադար ուսումնասիրելով այդպիսի հրապուրիչ տեղանքը: Երեկոյան վերադառնալով քաղաք՝ չնայած հոգնածությանը, որոշվեց գնալ Temple Bar թաղամաս՝ քաղաքի կենտրոն, որտեղ միշտ տիրում է զվարճանքի եւ անհոգ շփման մթնոլորտ: Ես վաղուց չէի հանդիպել այնպիսի բաց եւ բարեհոգի մարդկանց, ինչպիսիք Դուբլինում են:

Այս անգամ ես, ցավոք, չհասցրեցի գնալ օվկիանոս՝ Cliffs of Moher ժայռերը տեսնելու, հաջորդ անգամ այս վայրը պարտադիր կետ կլինի իմ երթուղում: