Վերջին օրերին ինձ ամենահաճախ տրվող հարցը.

Ազիզ, ինչո՞ւ վերադարձար հենց նույն տեղը։

Սա դժվար է բացատրել նրանց, ովքեր դեռ չեն գտել իրենց տեղը։ Ես գտել եմ։ Այն նահանգը, որը սիրահարվել եմ իմ ողջ սրտով ու հոգով, եւ որտեղ ինձ սպասում են ընկերներս ու մենեջերները։ Այստեղ ես ունեմ լավ աշխատանք, ինչպես նաեւ կացարան, որի հարցում 100% վստահ եմ։

Ես արդեն լսել եմ ընկերներիս տարբեր պատմությունները, թե ինչպես նրանց դուր չի գալիս իրենց աշխատանքը, հանրակացարանը կամ քաղաքը տարբեր պատճառներով, իսկ ինձ ամեն ինչ գոհացնում է։ Այդ պատճառով ռիսկի դիմել եւ այն այլ բանով փոխել չէի ցանկանում։

Բացի այդ, ես գիտեի, որ այս տարի այստեղ անպայման վերադառնալու են իմ շատ մտերիմ ընկերները, որոնց ես կարոտել էի ամբողջ տարվա ընթացքում։ Մենք շարունակում էինք կապ պահպանել Էժենիի (ով կարդացել է առաջին բլոգը, կհասկանա) եւ Միխաելայի հետ՝ սա մեր ընկերության եռանկյունին է, ում հետ ես ամենամտերիմն էի, ինչպես նաեւ շատ այլ մարդկանց հետ։

Եվ հաշվի առնելով, թե որքան էի կարոտել հանրակացարանը, ես նույնիսկ չէի մտածում այլ տեղ գնալու մասին։ Ես երազում էի միայն վերադառնալ իմ հարազատ Ապգար։

Այսպիսով, գարնանը մոտ ես հավաքեցի ուժերս եւ որոշեցի վերադառնալ նոստալգիայի գիրկը։

Այս տարի ես ճանապարհը նախապես էի պլանավորել՝ տոմսերը գնելով դեռ Տաշքենդում գտնվելիս։ Հենց ստացա J-1 Visa-ն, անմիջապես ամրագրեցի Տաշքենդից Նյու Յորք, այնտեղից էլ Լոս Անջելես տոմսերը։ Լոս Անջելեսից գնացքով մեկնեցի Պորտլենդ, իսկ հետո՝ Մոնտանա։ Այսպիսին էին իմ պլանները։ Անցյալ տարի ամեն ինչ ինքնաբուխ էր, ինչի պատճառով շատ բան փլուզվեց, եւ ստիպված եղա մի փոքր տանջվել։ Այս անգամ ես ավելի կազմակերպված էի։

Եվ ահա ես նորից նկարում եմ իմ ամերիկյան երազանքը՝ նստած աշխարհի ամենադանդաղ օդանավակայաններից մեկի սպասասրահում, որն արդեն բավականին նյարդայնացրել է ինձ վերջին ժամերին։ Մանրուքներ։ Երաժշտություն, նոր նոթատետր եւ նկարներ հերթական արկածներով լի ամռան մասին։ Բանն այն է, որ առանց դրանց այստեղ հնարավոր չէ։

Այսպես սկսվում է իմ նոր արկածի նոր գլուխը։