«Ո՞րն է ամենակենսունակ մակաբույծը: Բակտերիա՞ն, վիրո՞ւսը: Գաղափարը: Այն կենսունակ է եւ չափազանց վարակիչ: Եթե գաղափարը տիրում է ուղեղին, ապա դրանից ազատվելը գրեթե անհնար է: Ես նկատի ունեմ ձեւավորված, լիովին գիտակցված գաղափարը»: ©
Ծրագրին մասնակցելու գաղափարը ձեւավորվեց բացարձակապես պատահականորեն: 2014 թվականի ապրիլն էր, համալսարանի մասնաշենքով զբոսնելիս ես մի ակնթարթով նկատեցի «Work and Travel USA» արտահայտությունը բուկլետի վրա: Ավելի ուշադիր նայելով՝ տեսա կայքի հղումը, որտեղ ծրագրի մասին ամբողջական տեղեկատվություն կար: Դասի ժամանակ ես մտա համացանց եւ սկսեցի կարդալ այդ ծրագրի մասին հնարավոր բոլոր տեղեկությունները (վատ ռուս ուսանող): Հենց այդ պահին ԱՄՆ մեկնելու գաղափարը տիրեց իմ ուղեղին: Ես դրանով վարակեցի ընկերոջս: Եվ ահա երկու հավակնոտ ընկերներ պատրաստվեցին նվաճել Ամերիկան: Հասկանալով, որ մենք արդեն չենք հասցնում մասնակցել 2014-ի սեզոնին, մենք որոշեցինք փորձել հաջորդ տարի եւ անհամբերությամբ սպասում էինք նոր սեզոնի սկզբին:
Ամբողջ ամառ ես դիտում էի տարբեր ուսանողների տեսանյութեր, ովքեր արդեն եղել էին Ամերիկայում, նրանց տպավորությունները եւ արձագանքները: Ամեն օր ես ավելի ու ավելի էի ցանկանում ինքս ապրել այն բոլոր զգացողությունները, որոնք փոխանցում էին տղաները իրենց պատմություններում: Նաեւ հստակ հասկանում էի, որ պետք է բարելավել անգլերենի մակարդակը: Գնելով ինքնուսույց՝ ես 3 հրաշալի ամիս անցկացրեցի այդ գրքի հետ: Ես շատ նոր գիտելիքներ ստացա (London is the capital of Great Britain) եւ համոզվեցի այն մտքի մեջ, որ լավագույն կրթությունը ինքնակրթությունն է:
Եկավ հոկտեմբերը: Հավաքագրումը բաց էր, եւ մենք գնացինք գործակալություն՝ ամբողջ տեղեկատվությունը ստանալու համար: Իմ բոլոր ընկերներն ու մտերիմները «կողմ» էին այս ուղեւորությանը, բացի տատիկիցս: «Ի՞նչ է պետք քեզ այդ Ամերիկան», - կրկնում էր նա ամեն անգամ, սակայն ավելի ուշ հաշտվեց եւ ամեն կերպ աջակցում էր ինձ: Անցնելով արժույթի փոխանակման բոլոր դժվարությունները, երբ փոխարժեքը ամեն օր գերազանցում էր հոգեբանական նշաձողերը, ծրագրի վճարումը եւ պոտենցիալ գործատուի պատասխանին սպասելու տանջալից սպասումը, ես վերջապես ստացա աշխատանքի ընդունման համաձայնագիրը (Job offer) եւ պատրաստ էի մեկնել դեսպանատուն:
Ճակատագիրը այնպես դասավորվեց, որ ընկերոջս հետ մենք գնում էինք տարբեր վայրեր (վատ է): Ինձ սպասում էր Վիսկոնսին Դելս փոքրիկ քաղաքը եւ աշխատանքը Ամերիկայի ամենահայտնի սրճարանների ցանցերից մեկում՝ «Dunkin’ Donuts»-ում (հնչում է հիանալի):
Իմ հարցազրույցը նշանակված էր մայիսի 13-ին: Ես անհամբերությամբ սպասում էի այդ օրվան, հաջողության կանխազգացում ունեի: Ժամանելով Եկատերինբուրգ՝ ես վստահորեն մտա դեսպանատուն, իմ J-1 Visa-ն անմիջապես հաստատեցին եւ տեղում տվեցին անձնագիրս՝ կնիքով եւ հաջող ամառ մաղթելով (դու ստում ես!): Օքեյ, այնուամենայնիվ, ամեն ինչ հրաշալի անցավ, իմ վիզան հաստատվեց, եւ մնում էր միայն հավաքել իրերը, կարգավորել համալսարանի բոլոր հարցերը եւ մեկնել ամենահեռու եւ ամենահետաքրքիր ճանապարհորդությանը:
