Մոսկվայից Նյու Յորք թռիչքի 8-րդ ժամն էր, բայց ես չէի հուսահատվում եւ լի էի սպասումներով։ Ես պլանավորում էի, թե ինչպես կանցկացնեմ առաջին երեք օրը Նյու Յորքում, ինչ վայրեր կայցելեմ։ Վստահ էի, որ չեմ հիասթափվի։ Բայց ոչ այն է (No way)։
Նյու Յորքը հիասթափեցրեց։ Հիասթափեցրեց իր կեղտով, հիասթափեցրեց իր հոտով, հիասթափեցրեց անօթեւանների մեծ քանակով։ Հենց դուրս եկանք Port Authority մետրոյի կայարանից, անմիջապես ընկանք այդ ամենի մեջ։ Եվ չեմ կարող ասել, որ շատ հիասթափված էի։ Դա ավելի շուտ այն զգացողությունն էր, որ քեզ միշտ խաբել են։ Քեզ անընդհատ ասում էին, թե ինչքան կախարդական է Նյու Յորքը եւ այլն (Stuff like that), եւ երբ հայտնվում ես այնտեղ, սպասում ես ինչ-որ հատուկ, ինչ-որ անսովոր բանի, բայց ոչ։ Այնուամենայնիվ, Նյու Յորքը հագեցած է ռուսական ոգով, հատկապես ճանապարհները։
Երեկոյան զբոսնելով Թայմս Սքվերում՝ ես դեռ չէի հասկանում, որ այս ամենը իրական է։ Ես չէի հասկանում, որ ինձ սպասվում է անցկացնել երեք ամիս հարազատներից ու մտերիմներից հեռու, հեռու այն ամենից, ինչին սովոր էի։ Այս ամենը գիտակցեցի աշխատավայրիս՝ Վիսկոնսին Դելս հասնելուց հետո։ Ճանապարհը սարսափելի էր։ Ենթադրվում էր, որ ես 21 ժամ կանցկացնեմ ճանապարհին՝ մեկ ավտոբուսային փոխանցումով (Supposed to be)։ Ճամփորդությունը մի փոքր ձգձգվեց։ Երկու ավտոբուսներն էլ փչացան, եւ մենք ընդհանուր առմամբ մոտ ութ ժամ անցկացրինք մեկ այլ ավտոբուսի սպասելով։ Արդյունքում, սպասվող երեկոյան 7-ի (Seven PM) փոխարեն, ես ժամանեցի հաջորդ օրը գիշերվա ժամը 2-ին (Unbelievable)։ Մենեջերս դիմավորեց ինձ, տարավ մոթել, որտեղ ապրելու էի, եւ ասաց, որ վաղը սպասում է ինձ աշխատանքի։
Ես ապրում էի թայլանդցու, թայվանցու եւ յամայկացու հետ (International room)։ Մեր սենյակում հիանալի մթնոլորտ էր, մենք հաճախ շփվում եւ կատակում էինք, սպորտ էինք դիտում եւ զբաղվում, պատմում էինք մեր երկրների մասին եւ զարմանում ուրիշների սովորույթների վրա։ Այնուամենայնիվ, այդ ամենը ավելի ուշ էր, իսկ առայժմ Դելսում գտնվելուս երկրորդ օրն էր, եւ առաջին օրն անցկացրել էի Dunkin'-ում։ Ամեն ինչ լավ անցավ, ես չհասկացա ինձ ասվածի 95%-ը, բայց ժպտում էի եւ նայում ժամացույցին։ Նույնը եղավ երկրորդ օրը... Եվ երրորդը... Եվ չորրորդը... Մի խոսքով, առաջին երկու շաբաթը ես բացարձակապես ոչինչ չէի հասկանում։ Ընդհանրապես։ Ավելի ուշ ինձ պատմում էին, որ զվարճալի էր, երբ ինձ խնդրում էին ինչ-որ բան անել, ես տալիս էի հաստատական պատասխան եւ սպասում, մինչեւ ինձ ակնառու ցույց տան, թե ինչ անել։ (Don't be stupid)։
Dunkin'-ի կոլեկտիվը շատ ընկերասեր էր։ Բացարձակապես բոլորը փորձում էին օգնել ինձ եւ բացատրել, թե ինչպես պատրաստել այս կամ այն սուրճը, որն է տարբերությունը լատտեի եւ կապուչինոյի միջեւ եւ որքան շաքար պետք է ավելացնել՝ կախված բաժակի չափից։ Հանկարծ սուրճ խմելու ցանկություն առաջացավ...
Ես արագ սովորում էի, եւ ինձ գովում էին, ինչը մոտիվացնում էր։ Մարդիկ ուրախացնում էին։ Ամերիկացիները հիանալի ժողովուրդ են։ Ես պաշտում եմ ամերիկացիներին, նրանք այնքան շփվող եւ բարի էին, որ սկզբում ինձ համար անսովոր էր։ Չէ՞ որ Ռուսաստանում ոչ յուրաքանչյուրը կարող է բացարձակ անծանոթ մարդուն ասել, որ նրա շապիկը հիանալի է։ Իսկ այստեղ ասում են։ Միշտ ասում են, երբեք չեն ամաչում, երբեք չեն խուսափում զրույցից։ Նրանք վատ աշխատանք չունեն, եւ նրանք գնահատում են ցանկացած աշխատանք։ (Appreciate it)։ Այդպիսին են ամերիկացիները։ Այդպիսին նրանք մնացին իմ հիշողության մեջ։
