Ամերիկան մեծ երկիր է՝ իր աննկարագրելի բնությամբ, հիացմունք առաջացնող երկնաքերերով եւ տպավորիչ շենքերով: Այն իր մեջ միավորել է բազմաթիվ ժողովուրդների եւ ազգերի, ինչով էլ զարմացնում է: Թվում է, թե մեկ երկիր է, բայց յուրաքանչյուր նահանգ առանձին «փոքրիկ երկիր» է՝ յուրահատուկ եւ հետաքրքիր իր տարբերվող գծերով:
Կարծում եմ՝ ինչպես մեզանից յուրաքանչյուրը, ես էլ շատ էի ուզում հայտնվել այնտեղ, բայց լինելով ընտանիքի կրտսեր երեխան՝ շատ երկար համոզում էի ծնողներիս՝ ծրագրին մասնակցելու թույլտվություն ստանալու համար: Այո, իհարկե, թվում է, թե անհնար է թռչել օվկիանոսից այն կողմ եւ երեք ամիս ապրել օտար երկրում, որի մասին մենք այնքան շատ ենք լսել, բայց այդ ամենը իրական է, պետք է ընդամենը մեկ քայլ անել, հավատալ սեփական ուժերին եւ սկսել պատրաստվել:
Ես երկու տարի համոզում էի ծնողներիս եւ երկու տարի անընդմեջ մերժում ստանում, բայց միեւնույն է՝ չէի նահանջում եւ գիտեի, որ միեւնույն է՝ հայտնվելու եմ այնտեղ, եւ վերջապես երեք տարվա համոզումներից հետո ստացա ծնողներիս երկար սպասված համաձայնությունը, եւ անկեղծ ասած՝ չէի հավատում իմ երջանկությանը ;) Բայց հետագայում նրանք ամեն ինչում ինձ աջակցում էին եւ հավատում, որ ինձ մոտ ամեն ինչ կստացվի:
Իհարկե, համաձայնություն ստանալը միայն առաջին քայլն էր, այնուհետեւ հետեւում էին պայմանագրի կնքումը, ծրագրի վճարումը, փաստաթղթերի հավաքումը, job offer-ի որոնումը եւ ամենակարեւորը՝ հյուպատոսությունում հարցազրույցը: Ոչ քիչ ուժեր են ծախսվել եւ ամբողջ տարվա անհանգստություններ, բայց դրանք հաճելի մանրուքներ են, եւ հիմա ժպիտով ես հիշում, թե ինչպես էիր սպասում IEC-ից եւ InterExchange-ից նամակների՝ ամեն օր ստուգելով փոստը, վերընթերցում էիր հյուպատոսի բոլոր հնարավոր հարցերը եւ կարդում նախորդ մասնակիցների այսպիսի գրառումներն ու բլոգները))
