Վերջապես հասնելով մեր քաղաք՝ մենք անմիջապես գնացինք աշխատելու Mexically Rose ռեստորանում, որը դարձավ մեր երկրորդ տունը, քանի որ մեր ժամանակի մեծ մասն անցկացնում էինք հենց այնտեղ։ Աշխատավայրում մեզ դիմավորեց մենեջերը, անմիջապես կերակրեց, ծանոթացրեց աշխատանքային պայմաններին, անձնակազմին եւ օգնեց բնակարան գտնել։ Մի՛ վախեցեք մոլորվելուց կամ ինչ-որ բան չհասկանալուց. Ամերիկայում մարդիկ շատ արձագանքող են եւ ընկերասեր, բոլորը միշտ կօգնեն եւ ամեն ինչ կբացատրեն։ Ամբողջ ամառ մենք ապրում էինք մոթելում՝ չորս աղջիկներով՝ երկու ուկրաինուհի եւ մենք՝ երկու ղազախուհի։ Շատ հետաքրքիր էր, եւ մոթելում կյանքը հիշեցնում էր հանրակացարան, քանի որ մոթելի բոլոր սենյակներում ապրում էին J-1 ուսանողներ աշխարհի տարբեր ծայրերից։

Երկու օր անց մենք սկսեցինք աշխատել, անցավ առաջին շաբաթը, եւ անկեղծ ասած՝ ամեն ինչ այնքան էլ հիանալի չէր, որքան պատկերացնում էի։ Իրականում ձանձրալի էր, մենք դեռ ոչ ոքի հետ չէինք ծանոթացել, աշխատանքի վայրում, իհարկե, հետաքրքիր էր, բայց հետո չգիտեինք՝ ինչով զբաղվել, եւ ի դեպ, անընդհատ քնել էի ուզում։ Կարծում եմ՝ ժամային գոտիների տարբերությունն իրեն զգացնել տվեց) Նստած Ղազախստանում մեր տանը եւ հեռուստացույցով դիտելով ամերիկյան կյանքը՝ մենք մտածում էինք միայն այն մասին, թե ինչպես ենք զբոսնելու Մայամիի լողափում եւ Լոս Անջելեսի աստղերի հայտնի ծառուղում, բայց ոչ այն է) Ուստի կցանկանայի ասել՝ մի՛ սպասեք, որ ամեն ինչ հիանալի կլինի եւ դուք կգաք պատրաստի ամեն ինչի, կլինեն հիասթափություններ եւ գուցե նույնիսկ արցունքներ, եւ դուք կբախվեք փոքր դժվարությունների, բայց ամեն ինչ կանցնի։ Հիշե՛ք՝ Your summer will be what you will make of it (p.s. InterExchange), եւ դա իսկապես այդպես է։

Մոտ մեկ շաբաթ անց ամերիկյան մի ընտանիք մեզ հրավիրեց խորովածի, եւ դրանից հետո ամեն ինչ փոխվեց։ Մենք ծանոթացանք շատ հետաքրքիր մարդկանց հետ, եւ մի պահ մենք իսկապես զգացինք, որ գտնվում ենք ամենաիսկական Ամերիկայում։

Մի փոքր ավելի ուշ մենք երկրորդ աշխատանք գտանք, ազատ ժամանակ այցելում էինք ջրաշխարհներ, թանգարաններ, կենդանաբանական այգի, զվարճանքի այգիներ, գնում էինք ակումբներ եւ հայտնի ամերիկյան երեկույթների, եւ անկեղծ ասեմ, որ այն ամենը, ինչ ցույց են տալիս հեռուստացույցով ամերիկյան երիտասարդության մասին, որոնք զվարճանում են գարեջրային երեկույթներին, իրականում ճիշտ է։ Ես մի փոքր շոկի մեջ էի, երբ առաջին անգամ հայտնվեցի այդպիսի երեկույթներից մեկում։ Այնտեղ ոչ ոքի չի հետաքրքրում, թե ինչ տեսք ունես, ինչպես ես պարում կամ ինչ ես հագել, բոլորը պարզապես խմում են անչափելի քանակությամբ գարեջուր եւ վայելում իրենց երիտասարդությունը։ Երբեք չեմ մոռանա ընկերների հետ լողավազանի մոտ UNO խաղալով անցկացրած այն ամառային երեկոները։ Կամ այն պահերը, երբ մոթելի տիրոջից թաքնվելով՝ գիշերները վազում էինք իրար սենյակներ՝ միասին հավաքվելու, խաղեր խաղալու եւ հետաքրքիր ժամանակ անցկացնելու համար։ Եվ ոչ ոքի չէր հետաքրքրում, որ պետք է առավոտյան ժամը 8-ին արթնանալ եւ գնալ աշխատանքի, երբեմն էլ՝ երկու աշխատանքի անընդմեջ, որովհետեւ այնտեղ հայտնվելով՝ ցանկանում ես ավելի շատ անմոռանալի պահեր անցկացնել եւ ստեղծել քո ամառը։

Ամբողջ հունիսն անցավ շատ արագ, մինչ մենք սովորեցինք նոր երկրին եւ նոր միջավայրին, մինչ ձեռքներս վարժվեցին աշխատանքին, եւ մենք արդեն մեզ զգում էինք մեր տանը այս հիանալի քաղաքում։ Վիսկոնսին Դելսը ինձ համար դարձավ իսկական տուն, եւ արդեն ոչ մի տեղ չէի ուզում գնալ, եւ հասկացա, որ սա է իսկական Ամերիկան։

Հուլիսն աննկատ անցավ, հատկապես որ հուլիսը համարվում է ամենածանրաբեռնված շրջանը, եւ գրեթե ամբողջ ժամանակն անցնում էր աշխատանքի վայրում։ Բայց այնտեղ էլ մենք չէինք ձանձրանում, մենք աշխատում էինք որպես խոհարարի օգնականներ մեքսիկական ռեստորանում եւ այդպիսով ծանոթացանք հակադրությունների այս հիանալի երկրի նուրբ ուտեստներին։ Աշխատակազմը պարզապես հիանալի էր, եւ մեր շեֆ-խոհարար Հեկտորը մեծ դեր խաղաց Ամերիկայում իմ կյանքում) Նրան միշտ կարելի էր վստահել, նա մեզ համար եղբոր պես էր, եւ աշխատանքի վայրում մենք հիանալի ժամանակ էինք անցկացնում։ Մենք աշխատում էինք իսպանական երաժշտության ներքո՝ պարելով պատրաստելու ընթացքում, ինչը շատ ուրախալի է, քանի որ աշխատանքի վայրում մթնոլորտը շատ կարեւոր է։ Երբեմն մենք միացնում էինք ղազախական երաժշտություն եւ շատ հպարտ էինք, որ Ամերիկայի ինչ-որ տեղում՝ մեքսիկական ռեստորանում, հնչում են ղազախական երգեր)) Ի դեպ, այնտեղ շատերին դուր եկավ Բերկուտի եւ Աիշայի «Tau Tau Sezim» երգը։

Իսկ օգոստոսին դու արդեն սկսում ես հասկանալ, որ մնացել է ընդամենը մեկ ամիս, եւ դու գուցե այլեւս երբեք չտեսնես այս հիանալի եւ առատաձեռն մարդկանց, չճաշես մեքսիկական ռեստորանում, չուտես քո սիրելի ուտեստը՝ հավով քեսադիլիան, եւ այլեւս սառցախցիկից չգողանաս շոկոլադե փշրանքներով համեղ թխվածքաբլիթներ, եւ դրանից տխրություն է պատում, բայց մյուս կողմից՝ արդեն հասցնում ես կարոտել հարազատներիդ եւ մտերիմներիդ, հայրենիքդ։ Եվ հայտնվում է ինչ-որ անհասկանալի զգացում։ Իրականում ամենակարեւորը այն փաստը չէ, որ դու Ամերիկայում ես, այլ այն մարդիկ, ովքեր կշրջապատեն քեզ, քո շրջապատի մթնոլորտը եւ քո վերաբերմունքը այդ ամենի նկատմամբ։ Եվ հենց այդ շրջապատն էլ իսկապես կստեղծի քո ամառը։