Վաշինգտոնում անհրաժեշտ ամեն ինչ տեսնելուց հետո մենք երկար չմտածեցինք եւ ուղեւորվեցինք մեր հաջորդ նպատակակետ՝ Ֆիլադելֆիա։

Այսպիսով, քաղաքը՝ Ֆիլադելֆիա, եղանակը՝ միշտ արեւոտ։

Ֆիլադելֆիան մեզ համար դարձավ շոփինգի կենտրոն։ Բանն այն է, որ մենք պատահաբար մտանք մի խանութ, որտեղ բրենդային իրեր էին վաճառում շատ ցածր գնով։ Իսկ իրերը շատ էին։ Շատ։ Եվ ստացվեց այնպես, որ Ֆիլադելֆիայում մեր ժամանակի կեսը ծախսեցինք վերնաշապիկներ, պիջակներ եւ փողկապներ դիտելու վրա։ (Shut up and take my money)։

Քաղցած՝ մենք շտապեցինք գտնել մի տեղ՝ քաղցը հագեցնելու համար։ Եվ գտանք։ Այս սրճարանի էությունը նրանում էր, որ պիցցայի յուրաքանչյուր կտորը վաճառվում էր մեկ դոլարով։ Բայց գլխավոր առանձնահատկությունը նրանում էր, որ բոլոր պատերը փակցված էին ստիկերներով, որոնց վրա գրված էին տարբեր այցելուների տարբեր մտքեր։ Մեզ դա շատ մթնոլորտային եւ գոնե օրիգինալ թվաց։ Մենք անմասն չմնացինք եւ թողեցինք մեր մասին հիշեցում։

Ֆիլադելֆիայում մեզ ընդհանրապես չհաջողվեց տեսնել տեսարժան վայրերը։ Եվ բանը բնավ մեր մեջ չէր, բանը մեր այցելության ժամանակ տեղի ունեցող «Made in America» փառատոնի մեջ էր, որի պատճառով փակել էին ամբողջ քաղաքի կենտրոնը։ Բայց մենք չտխրեցինք, չէ՞ որ կուշտ էինք, իսկ պայուսակում դրված էին բրենդային իրեր, որոնց համար Ռուսաստանում ստիպված կլինեինք անպարկեշտ գումար վճարել։

Հաջորդ օրը մենք պետք է մեկնեինք Նյու Յորք։ Եվ այդ պահին ես, հավանաբար, ամբողջ ամառվա ընթացքում առաջին անգամ ատեցի ԱՄՆ-ի չափման միավորները եւ ժամանակի ձեւաչափը։ Նրանց համար, ովքեր չգիտեն, Ամերիկայում օգտագործվում են բոլորովին այլ, տրամաբանորեն չհիմնավորված չափման միավորներ։ Նաեւ նրանք օգտագործում են 12-ժամյա ժամանակի ձեւաչափ։ Եվ ահա, ես, առավոտյան ժամը 9-ի տոմս գնելու փոխարեն, գնում եմ երեկոյան ժամը 9-ի տոմս։ Իսկ դա նշանակում է, որ մենք եւս մեկ օր ենք անցկացնում Ֆիլադելֆիայում. մի պայման, որը մեզ կտրականապես չէր բավարարում։ Եվ մենք ստիպված եղանք գնել եւս մեկ տոմս եւ ուղեւորվեցինք այնտեղ, որտեղից սկսել էինք։ (Comeback)։

Այսպիսով, քաղաքը՝ Նյու Յորք, տրամադրությունը՝ տխուր։

Նյու Յորք մտնելիս ես հասկանում էի, որ ընդամենը երկու օր է մնացել մինչեւ Ռուսաստան վերադառնալը, եւ այդ միտքը չէր լքում ինձ մինչեւ հենց թռիչքը։ Առաջին հերթին մենք գնացինք այնտեղ, որտեղ կարելի էր հագենալ ռուսական ոգով՝ Բրայթոն Բիչ։ Մեզ առաջին հերթին հետաքրքրում էր, թե ինչ տեղ է դա եւ արդյոք այնտեղ ամեն ինչ այդքան ռուսական է։ Պարզվեց, որ այո, բայց կա մեկ խնդիր։ Ռուսաստանը Բրայթոնում 90-ականների Ռուսաստանն է։ Փոքրիկ Ռուսաստանը մեզ շատ տխուր, ձանձրալի, անհետաքրքիր թվաց։ Մարդիկ դժբախտ էին երեւում, երիտասարդները գրեթե բացակայում էին։ Նայելով այս ամենին՝ ես ցանկացա վերադառնալ Ամերիկա, եւ մենք հենց այդպես էլ արեցինք։ Նյու Յորքում երկրորդ օրը մենք անցկացրինք Բրոդվեյով զբոսնելով։ Տպավորություն էր, որ դու ընդամենը երեկ ես այստեղ ժամանել եւ անցել այս նույն վայրերով, բայց իրականում դա հեռավոր երեք ամիս առաջ էր։ Եվ ամեն անգամ ինձ ավելի ուրախ էր դառնում հիշել այն բոլոր վայրերը, որոնք մենք անցել ենք Նյու Յորքում։ Միգուցե հենց դրանում է կայանում այս քաղաքի կախարդական ուժը՝ որքան շատ ես մտածում նրա մասին, այնքան ավելի շատ ես սիրում այն։

Հենց սկզբում ես ասացի, որ Նյու Յորքը հիասթափեցրեց։ Ոչ, այնուամենայնիվ, Նյու Յորքը հմայեց։ Եվ ինչպե՞ս է նրան դա հաջողվում։

Ճանապարհորդությունը մոտեցավ ավարտին, եւ Նյու Յորք – Մոսկվա չվերթի հրամանատարը ողջունեց մեզ եւ մաղթեց հաջող թռիչք։ Նույնը ավելի ուշ արեց Մոսկվա – Տյումեն ինքնաթիռի հրամանատարը։

Այսպիսով, քաղաքը՝ Տյումեն, զգացողությունը՝ Դե, այսքանը...