«Gazprom - երազանքները կատարվում են» ... Ամերիկայում ©
Մեզանից յուրաքանչյուրն ունի երազանքներ: Եվ յուրաքանչյուր ոք, ով երազում է ինչ-որ բանի մասին, անհամբերությամբ սպասում է այն պահին, երբ երազանքը կդառնա իրականություն: Այնպես ստացվեց, որ իմ երազանքները սկսեցին կատարվել ոչ այլուր, քան ԱՄՆ-ում: Իսկ հիմա՝ ավելի մանրամասն:
Ես միշտ ցանկացել եմ նստել ամերիկյան սարերի (roller coaster) վրա: Իրական ամերիկյան սարերի: Երբ շունչդ կտրվում է, երբ թվում է, թե հիմա դուրս կթռչես նստատեղից, երբ ամենաբարձր կետում բացվում է ամբողջ քաղաքի տեսարանը: Եվ ես արեցի դա:
Որպեսզի անմիջապես հայտնվեինք նստատեղին, մենք ստիպված եղանք մեկ ժամ հերթ կանգնել: Այդ ընթացքում մենք կատակում էինք, հիշում «Նշանակետ» (Final Destination) ֆիլմի հատվածը եւ պարզապես ձանձրանում: Այնուամենայնիվ, սպասումն արժեր դրան: Դա ճիչերով լի երեք անմոռանալի րոպե էր:
Իրականացավ եւս մեկ վաղեմի երազանք: Ես այցելեցի ֆուտբոլային հանդիպման: Զով: Անմոռանալի: Հիանալի թիմերի միջեւ: Դա ՊՍԺ-ի եւ Մանչեսթեր Յունայթեդի միջեւ խաղն էր: (Ո՞վ է դա:) Մենք հաղթահարեցինք Դելսի եւ Չիկագոյի միջեւ եղած հեռավորությունը, որը մեզ հավերժություն թվաց, գրեթե ուշացանք խաղից եւ ծանոթացանք Մեքսիկայից եկած մի հիանալի ընտանիքի հետ, որոնց հետ միասին գնացինք մարզադաշտ: Հենց ներս մտանք, մեզ բառացիորեն պատեց տոնի եւ հավերժական զվարճանքի մթնոլորտը: Մենք տոմսեր չգնեցինք առաջին շարքի համար: Առաջին շարքից շատ հեռու: Թեեւ առաջին շարքից բավականին հեռու, այնուամենայնիվ, այնտեղից բացվում էր դաշտի հիանալի տեսարան: Մենք գոռում էինք, երբ ՊՍԺ-ն գոլ էր խփում, տխրում էինք, երբ Մանչեսթերի խաղացողները վրիպում էին, եւ մեզ համար բացարձակապես կարեւոր չէր, թե ով կհաղթի այսօր: Գլխավորը՝ մենք դա տեսանք մեր սեփական աչքերով:
Ես սիրում եմ կծու ուտելիք: Եվ ես վստահ էի, որ մի օր անպայման կփորձեմ ամենակծու սոուսը: Այնպես ստացվեց, որ դա նույնպես իրականացավ Ֆրանկլինի եւ Ռուզվելտի հայրենիքում: (Հաջողակ մարդ) Մի անգամ Dunkin-ի բոլոր աշխատակիցներին հրավիրեցին մեքսիկական մի ռեստորան՝ Jose’s անունով: Պայմանավորվելով օրվա եւ ժամի մասին՝ նրանք եկան ինձ հետեւից, եւ մենք գնացինք այդ ռեստորան: Ժամանելուն պես ռեստորանի տերը հաճելիորեն զարմացավ հյուրերի քանակից (մենք մոտ 20 հոգի էինք) եւ խնդրեց սպասել, որպեսզի միավորի ազատ սեղանները եւ բոլորիս միասին նստեցնի: Մեկ ժամ սպասելուց հետո մենք վերջապես նստեցինք սեղանի շուրջ, պատվիրեցինք ուտելիք եւ նորից սպասեցինք: Բայց այս անգամ սպասումը հետաքրքիր ստացվեց: Մենք սեղանին նկատեցինք տարբեր սոուսներ: Ասելով, որ միշտ երազել եմ փորձել աշխարհի ամենակծու սոուսը, նրանք առանց երկար մտածելու հարցրին մատուցողին, թե դրանցից որն է ամենակծուն: Մատնանշելով որոշակի շիշ՝ ես անմիջապես շտապեցի փորձել այն: Եվ շատ իզուր: Եթե պրոֆեսոր Էմմետ Բրաունը ինձ տեղափոխեր իր ժամանակի մեքենայով այդ պահին, ես երբեք չէի արտասանի այդ բառերը կրկին: Այնուամենայնիվ, ես փորձեցի: Դա այն անհարմար պահն էր, երբ կարծես չէիր պատրաստվում արցունքներ թափել, բայց օրգանիզմդ որոշում է քո փոխարեն: Անհնար է փոխանցել այդ սոուսի ողջ կծվությունը: Դա նման է 90-ականների լավագույն մարտաֆիլմերը միասին խառնելուն եւ ափսեի մեջ մատուցելուն: (Ի՞նչ ես խոսում:)
Մինչ ես գրում էի այս ամենի մասին, ես բոլորովին մոռացել էի, որ իրականացել է իմ ամենանվիրական երազանքը՝ տեսնել Ամերիկան իմ սեփական աչքերով, լինել ամերիկյան միջավայրում, շփվել ամերիկացիների հետ, զգալ ամերիկյան ազատությունը եւ, վերջապես, հասկանալ ամերիկյան երազանքի իմաստը: Հասկանալ, թե որքանով է այն տարբերվում ֆիլմերի կամ նկարների Ամերիկայից: Իմանալ, թե ինչու են շատերը այդքան ուժգին ձգտում այս երկիր: Բարեբախտաբար, ինձ հաջողվեց տեսնել, լինել, շփվել, զգալ, հասկանալ եւ իմանալ: Եվ այդ ցանկությունների հետեւից հայտնվեց մի նոր, մինչ այժմ անհայտ եւ չափազանց հուզիչ ցանկություն: Ցանկություն՝ կրկնել այս ամենը:
