Իմ ամերիկյան պատմությունը, ինչպես սովորաբար լինում է, սկսվեց Նյու Յորքի օդանավակայանից, որտեղ մենք՝ երեք ընկերուհիներս, պատրաստ մեր կյանքի լավագույն ամռանը, ժամանեցինք մայիսի վերջին։

(Ծանոթացեք՝ ակնոցներով Քրիստինան, Ես (Վիոլետան) եւ Վերոնիկան)

Մինչ մեր ապագա աշխատավայր հասնելը պետք էր մոտ 6 ժամ ճանապարհ գնալ։ Այդ պատճառով մենք նախապես պայմանավորվել էինք ռուսախոս գործակալության հետ՝ մեկ այլ քաղաք տեղափոխվելու համար։ Օդանավակայան մեր հետեւից եկավ մի փոքրիկ ավտոբուս, որի մեջ, հին ռուսական ավանդույթի համաձայն, լցրեցին երկու անգամ ավելի շատ ուսանողներ, քան այն իրականում տեղավորում էր, եւ այսպիսի «սարդինայի պահածոյի» պես մենք շարժվեցինք ճանապարհ։

Մեր վարորդը ռուս էմիգրանտ էր։ Նա այն մարդկանցից էր, ով ութսունականների սկզբին ԽՍՀՄ-ից եկել էր Նահանգներ՝ ավելի լավ կյանքի եւ պեպսի-կոլայի հետեւից։ Այդ ամբողջ ընթացքում նա ղեկը ձեռքից բաց չէր թողել եւ հիմա դուրս էր եկել վաստակած ամերիկյան թոշակի։ Նրա խոսքով՝ էմիգրանտների մեջ լավ են ապրում միայն երեխաները եւ թոշակառուները, պետությունը հենց այս երկու կատեգորիաների մասին է ամենաշատը հոգ տանում։ Այդ պատճառով Ամերիկայում բոլորը ձիու պես աշխատում են մինչեւ թոշակի անցնելը, որպեսզի թոշակի անցնելուն պես վերջապես ապրեն։ Մեկնել Կարիբյան ծով՝ նավարկության, ցատկել պարաշյուտով, զբաղվել ավտոմրցարշավով։ Լրջորեն։ Այստեղ թոշակառուները ոչ պակաս են զվարճանում, քան երիտասարդները։ Վարորդն այստեղ ապրում է արդեն գրեթե 30 տարի, բայց մինչ օրս չի ազատվել բնորոշ ռուսական շեշտադրումից։ Նա պատկանում է Ամերիկայի այն ռուսների կատեգորիային, որոնց մասին այնքան շատ էր գրել Դովլաթովը։ Նրանք սիրում են Ռուսաստանի մասին խոսել համեմատական համատեքստում՝ առիթով եւ անառիթ, ամեն երկրորդ բառի հետ կարոտում են, բայց հետ վերադառնալ չեն ուզում։ Ի վերջո, վերադառնալու պատճառ էլ չկա։

Մենք գնում էինք Օուշեն Սիթի փոքրիկ քաղաք՝ օվկիանոսի ափին։ Այնտեղ ես պետք է անցկացնեի 4 ամիս՝ սեզոնային աշխատանքով։

(Ocean City, Boardwalk, լուսանկարիչ՝ Chris Parypa)

(«Gold Coast Mall» առեւտրի կենտրոն)

(Boardwalk-ը ներսից, լուսանկարիչ՝ Chris Parypa)

(Օուշեն Սիթի։ Տեսարան մեր աշխատավայրից)

Մինչ վարորդը պատմություններ էր հյուսում ԱՄՆ-ում ռուս էմիգրանտի կյանքից, ես չէի կտրվում պատուհանից եւ զննում էի միահարկ Ամերիկան։ Ճանապարհները, ռուսականների համեմատ, պարզապես հեքիաթ են։ Այս երկիրը ստեղծված է ավտոմոբիլիստների, այլ ոչ թե հետիոտների համար։ Իսկ ի՞նչ ասել, եթե երեխաներին փոքր տարիքից սովորեցնում են, որ 16 տարեկանում նրանք արդեն կունենան իրենց առաջին ավտոմեքենան։ Տեղի վարորդական դպրոցներում սովորում են տասներեքամյա դեռահասներ, որոնց ճանապարհային երթեւեկության կանոնները բացատրում են մուլտֆիլմերի եւ խաղերի տեսքով, իսկ գրատախտակի մոտ ճիշտ պատասխանի համար կոնֆետ են տալիս։ Այդ պատճառով էլ նրանց ճանապարհները հարթ են, եւ վարելը շատ անվտանգ է։

Առաջ անցնելով՝ չեմ կարող չկիսվել այն պատմությամբ, թե ինչպես ես եւ իմ ընկերուհիները՝ Վերոնիկան եւ Քրիստինան, վարձակալեցինք մեր կյանքի առաջին ավտոմեքենան՝ ճանապարհորդության համար։

http://worktravel.ru/ExPosts/posts/e4c9c5b7-18ba-41cc-abc1-a5550003876a/?blogpostpage=1