Մեր սկզբնական պլանը ենթադրում էր ավտոճանապարհորդություն Ամերիկայի արեւելքից դեպի արեւմուտք՝ ամբողջ երկրով մինչեւ արեւոտ Կալիֆոռնիա: Բայց նման լուրջ արկածի համար բավարար գումարի եւ ժամանակի բացակայության, եւ գլխավորապես՝ վարելու լուրջ փորձի պակասի պատճառով, մենք հրաժարվեցինք այդ գաղափարից եւ պայմանավորվեցինք սկզբի համար մեկնել Ֆլորիդա, որտեղ, մեր հաշվարկներով, պետք է վարեինք 14 ժամ:
(Ուղեւորության պլան)
(Մեր նախաճաշը երկար ճանապարհորդությունից առաջ)
Ես եւ Վերոնիկան ունեինք ռուսական վարորդական իրավունքներ, թեեւ ես ընդամենը մեկ ամիս էի վարել աջ ղեկով մեքենա (ողջույն Հեռավոր Արեւելքին!), իսկ Վերոնիկան վարորդի փափագած քարտը ստանալուց հետո ընդհանրապես չէր վարել: Այդ պատճառով մեր բոլոր ընկերները փրփրած բերանով խորհուրդ էին տալիս մեզ հետաձգել ավտոճանապարհորդության գաղափարը եւ ինքնաթիռի տոմս գնել, որը, նրանց խոսքով՝ «մեզ կհասցնի ողջ-առողջ!»: Բայց մենք՝ ռուս կանայք, որոնք սովոր չենք վախենալ ոչ այրվող խրճիթներից, ոչ էլ վազող ձիերից, հեշտությամբ ինտերնետով վարձակալեցինք մի փոքրիկ սեդան եւ գնացինք գործակալություն այն վերցնելու:
Սկզբում մենք չէինք կարողանում գտնել մեր մեքենան կայանատեղիում՝ հարյուրավոր այլ մեքենաների մեջ, բայց կես ժամ թափառելուց եւ հնարավոր տարբերակների ազդանշանները ստուգելուց հետո մենք հայտնաբերեցինք մեր փոքրիկ Nissan Altima-ն: Երջանիկ մենք նստեցինք մեքենան, Վերոնիկան՝ ղեկին, իսկ ես՝ պատվավոր շտուրմանի տեղում:
(Վարորդ No 1 - շիկահեր Վերոնիկա)
Եվ ինչպիսին էր իմ զարմանքը, երբ մեր նորաթուխ վարորդը զարմացած հարցնում է՝ ցույց տալով ավտոմատ փոխանցումատուփը. «Իսկ ի՞նչ տառեր են սրանք: R D P?» Ես պայթեցի ծիծաղից եւ լացից. «Ինչպե՞ս մենք կանցնենք հազար հինգ հարյուր կիլոմետր, եթե դու չգիտես, թե դա ինչ է»։ Հանգստություն, պարզապես Վերոնիկան սովորել էր մեխանիկայով: Ես արագ նրան բացատրեցի, թե «ինչ տառեր են դրանք», եւ մենք շարժվեցինք ճանապարհ:
(Կանգառ բենզալցակայանում. հաշվում ենք գումարը սուրճի եւ բուլկու համար)
Մենք մեքենան վարում էինք հերթով. մի քանի ժամ ղեկին Վերոնիկան էր, հետո նրան փոխարինում էի ես, եւ հակառակը: Առաջին իսկ օրը մեզ կանգնեցրեց ոստիկանը, որովհետեւ մեքենան ընթանում էր անջատված լույսերով: Այդ պահին ղեկին ես էի, թեեւ վարձակալության կանոններով, փաստացի, ինձ այնտեղ գտնվել չէր կարելի: Վարել թույլատրվում էր միայն Վերոնիկային, որի անունով մենք վարձակալել էինք մեքենան:
Ես ստիպված էի կայանել եզրաքարի մոտ: Եվ այստեղ Վերոնիկան կատարում է առաջին սխալը՝ արձակում է անվտանգության գոտին, բացում դուռը եւ փորձում դուրս գալ մեքենայից՝ ոստիկանի հետ խոսելու համար: ԱՄՆ օրենքով՝ նման բան անել ոչ մի դեպքում չի կարելի: Վարորդը պետք է ձեռքերը պահի ղեկին, իսկ առջեւի նստատեղի ուղեւորը՝ լինի ամրագոտի կապած: Ես ատամներիս արանքից Վերոնիկային ասում եմ. «Ի՞նչ ես անում: Նստիր տեղդ!»: Նա չի հասկանում, թե ինչն է սխալ արել, չէ՞ որ ռուսական ձեւով մեքենայից դուրս գալը եւ ոստիկանի հետ հավասարի պես խոսելը լիովին նորմալ է: Ես կտրուկ շարժումով նրան նստեցնում եմ տեղը, հասցնում եմ կապել գոտին, բայց այդ ժամանակ մեզ արդեն մոտեցել էր սպան: Նա տեսավ մեր վախեցած աչքերը եւ խնդրեց իմ փաստաթղթերը:
Մինչ ես փորձում էի պահպանել պոկեր ֆեյսը, Վերոնիկան վախից արտաբերեց. «Մենք ոչինչ չենք խախտել: Ինչո՞ւ եք մեզ կանգնեցրել»: Սպան ծանոթացավ մեր փաստաթղթերին եւ հետաքրքրվեց, թե ինչու ղեկին գտնվում է ոչ թե վարձակալը, այլ անչափահաս աղջիկը՝ միաժամանակ ցույց տալով ինձ: Այստեղ գործի անցավ Վերոնիկայի հորինվածքը եւ «Շրեկ» մուլտֆիլմի կատվի աչքերը. «Դե, գիտեք, ինձ վատ զգացի: Դրա համար Վիոլետան նստեց ղեկին: Չէ՞ որ մենք չենք կարող շեղվել երթուղուց!! Բայց ես խոստանում եմ, որ երբ ինձ լավ զգամ, մենք անպայման կփոխվենք»: Ոստիկանը, լսելով բացատրությունը, միայն գլխով արեց, մաղթեց հաջող ճանապարհ եւ բարեհաջող բաց թողեց մեզ: ԱՄՆ-ում օրենքը սովորաբար պահպանում են անվերապահորեն, բայց իրականում ոստիկանները հաճախ ընդառաջ են գնում խախտողներին, եթե տեսնում են դրա համար հիմնավոր պատճառներ:
(Մայամիում, փնտրում ենք ավտոմատ՝ կայանատեղիի համար վճարելու համար)
Մի անգամ մեր ընկեր Ջեմը շտապում էր օդանավակայան, որովհետեւ նրա ընկերուհի Սաշան ուշանում էր իր չվերթից: Ինչ-որ պահի նրան սկսեց հետապնդել ոստիկանությունը: Ջեմը ստիպված էր կանգ առնել, հակառակ դեպքում նրանք կարող էին պարզապես կրակել նրա վրա: Իմանալով, որ իրեն սպառնում է մեծ տուգանք, նա որոշեց ոստիկանին պատմել ամեն ինչ այնպես, ինչպես կա. «ՄԵՆՔ ՈՒՇԱՆՈՒՄ ԵՆՔ ՕԴԱՆԱՎԱԿԱՅԱՆ: Շատ ուժեղ: Մեզ մոտ շատ քիչ ժամանակ է մնացել, եւ բացի այդ, ես, կարծես, թեքվել եմ ոչ այն ճանապարհով»: Իմանալով նման իրավիճակի մասին՝ շերիֆը ժպիտով առաջարկեց օգնել նրանց, եւ ոչ միայն չտուգանեց արագությունը գերազանցելու համար, այլեւ թարթող լույսերով ուղեկցեց մեր ընկերներին մինչեւ օդանավակայան: Այդպես Ջեմը եւ Սաշան հասցրեցին իրենց չվերթին, իսկ մենք, ոգեշնչված նրանց պատմությունից եւ սեփական փորձից, դադարեցինք վախենալ ոստիկանների հետ հանդիպումներից:
(Վերջնակետը՝ Universal Studio այգի, Օռլանդո, Ֆլորիդա)
Արդյունքում, մեր ամբողջ ավտոճանապարհորդության ընթացքում մենք ոչ մի տուգանք չհավաքեցինք, ոչ մի ՃՏՊ-ի մեջ չընկանք եւ նույնիսկ բենզինը հանկարծակի չվերջացավ ճանապարհին: Վատ չէ սկսնակ աղջիկ-վարորդների համար, չէ՞: Բայց այդ արկածը տեղի ունեցավ արդեն սեպտեմբերին, երբ Ամերիկայում մեր գտնվելու ժամկետը մոտենում էր ավարտին: Այդ պատճառով եկեք, ես դեռ պատմեմ այն մասին, թե ինչ է պատահել մեզ հետ այս ամառ:
