Ինչպես արդեն ասել եմ, ավտոճանապարհորդության գաղափարը տաքացնում էր ինձ, Քրիստինային եւ Վերոնիկային Ամերիկայում մեր ողջ գտնվելու ընթացքում։ Մեքենան վարձակալելուց երկու շաբաթ առաջ մենք ունեինք ճամփորդության հստակ պլան՝ Օուշեն Սիթի – Օռլանդո – Մայամի – Չիկագո – Նյու Յորք։

(ճամփորդության ամբողջական պլանը)

Մենք որոշեցինք խնայել նորմալ նավիգատորի վրա։ Շաբաթական 100 դոլարով այն վարձակալելը անհիմն թանկ թվաց։ Այդ պատճառով մենք ներբեռնեցինք իմ հեռախոսի մեջ առաջին պատահած օֆլայն քարտեզները՝ որոշելով, որ իրենց գլխավոր խնդիրը՝ նավիգացիան, նրանք հաստատ կկարողանան կատարել։ Բայց մեր սպասելիքները չարդարացան, եւ «առաջին պատահած քարտեզները» ցույց էին տալիս մի վայր, որն իրականում մենք վաղուց անցել էինք։ Բայց քանի որ մեր ճամփորդության կարգախոսը դարձավ «ոչինչ չի կարող փչացնել այս ճամփորդությունը» արտահայտությունը, մենք սկսեցինք ավելի հեշտ վերաբերվել սահմանված երթուղուց ցանկացած շեղմանը։

(Մեր երթուղու մեջտեղում ինչ-որ տեղ։ Ես արդեն քնում եմ)

Ամեն ինչ սկսվեց Օուշեն Սիթիում։ Այս քաղաքում երեք ամիս աշխատելուց եւ կանոնավոր շոփինգից հետո երեք աղջիկները կարողացան կուտակել 6 ճամպրուկ իրեր։ Այդ պատճառով մեր ճամփորդությունը սկսվեց տետրիս խաղալով՝ ինչպես վեց քսան կիլոգրամանոց ճամպրուկները տեղավորել սեդան փոքրիկ մեքենայի մեկ բեռնախցիկում։ Հաշվարկելով բոլոր հնարավոր տարբերակները՝ մենք հաղթահարեցինք գլուխկոտրուկը, ամրացրեցինք ամրագոտիները եւ ճանապարհ ընկանք։

(մեր համեստ ուղեբեռը)

Պլանը հետեւյալն էր։ Օուշեն Սիթիից Օռլանդո ճանապարհը 14 ժամ էր (ըստ թշվառ նավիգատորի)։ Ենթադրվում էր, որ առաջին օրը մենք կանցնենք ճանապարհի կեսը, կգիշերենք ճանապարհի եզրին գտնվող որեւէ գեղեցիկ մոթելում (դե, գիտեք, ֆիլմերից այնպիսիները), իսկ մյուս օրը կանցնենք մնացած կեսը եւ երեկոյան ժամը 6-ին արդեն կլինենք Օռլանդոյում։

Այսպիսով, մենք սխալվեցինք հաշվարկներում։ Օուշեն Սիթիից դուրս գալով՝ մենք հայտնվեցինք ուժեղ տեղատարափ անձրեւի տակ. ճանապարհը վատ էր երեւում, իսկ վարելը դարձավ պարզապես անհնար։ Քրիստինան ամրացրեց ամրագոտին հետեւի նստատեղին, բռնվեց բոլոր հնարավոր բռնակներից եւ վախից ողջ ճանապարհին նախընտրեց լռել։ Վատ եղանակի պատճառով շատ արագ մթնեց, ուստի ճանապարհի մեծ մասը ստիպված եղանք անցնել մթության մեջ՝ լուսարձակների լույսի ներքո հազիվ տարբերելով ճանապարհի գծանշումները։ Մի պահ մայրուղու վրա մենք թեքվեցինք սխալ ճանապարհով, եւ հետ շրջվելու միակ հնարավոր տարբերակը 120 կմ/ժ արագությամբ սլացող մեքենաների չորս գոտիների միջով անցնելն էր։ Սպասելով հարմար պահի, երբ մեքենաների հոսքը ընդհատվեց, ես սեղմեցի գազը որքան ուժ ունեի։ Փառք Աստծո, մենք բարեհաջող հետ շրջվեցինք, եւ այդ ժամանակ Քրիստինան արտասանեց իր առաջին եւ վերջին խոսքերը այդ երեկո. «Անիծվա՜ծ աղջիկներ, մի՞թե մենք ողջ ենք։ Ես սիրում եմ ձեզ»։

(փորձում ենք հասկանալ երթուղին)

Կեսգիշերին մեր աչքերը սկսեցին դանդաղ փակվել, իսկ դա նշանակում էր, որ ժամանակն է գիշերելու տեղ փնտրել։ Ընտրությունը կանգ առավ ամենամոտ մոթելի վրա, որը տնտեսող ուսանողներին գրավեց իր «Budget Inn» անունով։ Ընդունարանում գիշերային մենեջերը դժկամությամբ ընդունեց մեզ եւ 60 դոլարով տվեց սենյակի բանալիները։ Համարը լիովին արդարացրեց մոթելի անունը։ Հավանաբար, այնտեղ մնում էին միայն բեռնատարի վարորդներ, հերոինի թմրամոլներ եւ մարմնավաճառներ։ Դեղին լոգարանը կարծես սպանությունից հետո լիներ՝ արյան կաթիլներով. սավաններն այնքան կեղտոտ էին, որ մոխրագույն-շագանակագույն բծերով կարելի էր գուշակություն անել, իսկ սրբիչները, կարծես, զուգարանի թղթի փոխարեն էին օգտագործվել։ Դատելով մոթելի անունից՝ մյուս համարները լավ վիճակում չէին, ուստի մենք՝ ճանապարհից հոգնած, մենեջերի հետ վիճելու փոխարեն նախընտրեցինք պարզապես քնել, իսկ առավոտյան մոռանալ մոթել-մղձավանջում անցկացրած գիշերվա մասին։

Առավոտյան Վերոնիկան հայտնաբերեց, որ դեմքը կարմրել եւ ուռել է, իսկ աչքերից մեկը գրեթե չէր բացվում։ Ինչպես պարզվեց, այդ գիշեր մեզ հետ կիսել էին փայտոջիլները։ Վիրավորանքից եւ քորից Վերոնիկան լաց եղավ. «Ինչպե՞ս ես այսքան կծված գնամ ատրակցիոնների այգի։ Ինչո՞ւ մենք կանգ առանք այսպիսի էժան մոթելում։ Ինչո՞ւ փայտոջիլներ»։ Ամենահետաքրքիրն այն է, որ ո՛չ ես, ո՛չ Քրիստինան, ըստ երեւույթին, միջատների ճաշակով չէինք։ Մենք միաբերան փորձում էինք համոզել մեր ընկերուհուն, որ կծածները չեն երեւում եւ մինչեւ վաղը հաստատ կանցնեն։ Ո՛չ այս խոսքերը, ո՛չ էլ հետագա քաջալերանքները ողջ օրվա ընթացքում չկարողացան բարձրացնել Վերոնիկայի փչացած տրամադրությունը, բայց զարմանալիորեն, հաջորդ առավոտ կծածներն իսկապես դարձան գրեթե աննկատ։

Հրաժեշտ տալով մեր գիշերային մղձավանջ «Budget Inn»-ին՝ մենք նորից ճանապարհ ընկանք։ Եվ որքա՜ն էր մեր հիասթափությունը, երբ նավիգատորը հայտնեց, որ երեկվա 10 ժամվա վարելու ընթացքում մենք անցել ենք նախատեսված ճանապարհի միայն մեկ հինգերորդը։ Իսկ դա նշանակում էր, որ այսօրվա ողջ օրը ստիպված ենք լինելու վարել առանց կանգառների։

Ճանապարհին անցկացրած երկար օրվանից հետո, կեսգիշերին մենք վերջապես ժամանեցինք Օռլանդո։ Քաղաքում մի փոքր պտտվելուց հետո մենք հասանք այն հյուրանոցը, որտեղ համար էինք ամրագրել, եւ արդեն հույս ունեինք, որ առանց անակնկալների կգրանցվենք եւ կքնենք, բայց ոչ այստեղ էր։ Ընդունարանում հայտնեցին, որ ամրագրումը չեղարկվել է քարտի վրա միջոցների անբավարարության պատճառով։ Թեեւ մինչ այդ ես անձամբ զանգահարել էի հյուրանոց եւ հետաքրքրվել, թե արդյոք հնարավոր է վճարել կանխիկ ժամանելիս, ինչին ինձ ասել էին «այո»։

Որպեսզի իմանաք, Օռլանդոն նման է Լաս Վեգասին, միայն թե ատրակցիոնների այգիներով։ Այնտեղ հյուրանոցների զանգված կա, բայց շաբաթ օրը գիշերվա 12-ին ազատ սենյակ գտնելը դառնում է գրեթե անհնար։ Վշտացած եւ հոգնած՝ մենք սկսեցինք պտտվել քաղաքով՝ հույս ունենալով ինչ-որ բան գտնել։ Եվ ալելույա։ Հիանալի մոթել 55 դոլարով (ավելի էժան, քան անիծյալ Budget-ը) մաքուր սենյակներով եւ նախաճաշի համար համեղ բուլկիներով, որոնք մենք ռուս զբոսաշրջիկների լավագույն ավանդույթներով (յուրաքանչյուրին երեքական) լցնում էինք գրպանները եւ գոհ գնում այգի։

(Universal Studios այգին Օռլանդոյում)

http://worktravel.ru/blog/posts/e4c9c5b7-18ba-41cc-abc1-a5550003876a/?blogpostpage=6