Տոմսը դեպի այնտեղ սարսափելի թանկ ստացվեց՝ 230 դոլար երկու օրվա համար։ Այգին հսկայական էր, բաղկացած էր երկու թեմատիկ ենթաայգիներից, ուստի այնտեղ երկու օր անցկացնելու որոշումը ամենառացիոնալն էր թվում։ Եվ մենք չզղջացինք։

Ամենաշատը տպավորեց «Հարի Փոթերի աշխարհը», որը այցելուներին ընկղմում է ֆիլմի մթնոլորտի մեջ։ Այնտեղ կան եւ՛ Հոգվարթսը, եւ՛ Հոգսմիդը, եւ՛ Օլիվանդերը, գնացքը, 9 եւ 3⁄4 հարթակը եւ նույնիսկ կարագով գարեջուրը։

(Նրա մեծություն՝ Հոգվարթսը)

Բացի փոթերիանայից, Յունիվերսալ այգում կային բազմաթիվ այլ ատրակցիոններ՝ նվիրված իրենց հայտնի ֆիլմերին՝ Սիմփսոններ, Տրանսֆորմերներ, Վրիժառուներ, Մինյոններ։ Դրանց մեծ մասը ժամանակակից 3D տեխնոլոգիաներով սլայդներ են, երբ դու բառացիորեն դառնում ես ֆիլմի հերոս։ Ես նախկինում եղել եմ շատ հայտնի թեմատիկ այգիներում, բայց նման բան ոչ մի տեղ չէի տեսել։ Այդ պատճառով Յունիվերսալը Օռլանդոյում պարտադիր այցելելու վայր է։

(Սիմփսոններից ծաղրածու Կրաստիի աշխարհը)

(Իրական Մոյի պանդոկը)

Առաջին իսկ օրը, տպավորությունների լեռից հետո, մենք որոշեցինք գնալ հայտնի (ինձ համար «Մեծ պայթյունի տեսությունը» սերիալից) «The CheeseCake factory» ռեստորան։ Սերիալում այնտեղ աշխատում էր Փենին։ Այս վայրը Ամերիկայում հայտնի է իր համեղ եւ բազմազան չիզքեյքերով։ Սկզբում մենք 40 րոպե սպասեցինք, որ հոսթեսը մեզ նստեցնի (ինչը, ի դեպ, Ամերիկայում բավականին նորմալ է՝ այդքան երկար սպասել սեղանի), հետո մենյուն երկար ուսումնասիրելուց հետո պատվեր կատարեցինք։ Եվ ինչպիսին էր մեր զարմանքը, երբ մատուցողը բերեց մի ամբողջ թաս աղցան։ (Գրեթե այնպես, ինչպես մայրս է օլիվյե պատրաստում Նոր տարվա համար)։ Պարզվում է՝ ռեստորանում բոլոր չափաբաժինները պարզապես հսկայական էին, նույնիսկ ամերիկացիներն իրենք չէին կարողանում դրանք մինչեւ վերջ ուտել։ Արդյունքում՝ գովաբանված չիզքեյքերը որպես աղանդեր մենք բառացիորեն պատառաքաղներով մեզ մեջ էինք մտցնում։ Եվ հետո բոլորը զարմանում են՝ ինչո՞ւ են ամերիկացիները տառապում ճարպակալումից։

(in the Cheesecake factory)

Չիզքեյքերով կերուխումից հետո հաջորդ օրը մենք նորից գնացինք այգի։ Դիտեցինք այն ամենը, ինչ չէինք հասցրել երեկ, առանց շտապելու սահեցինք մնացած ատրակցիոններով եւ հանգիստ հոգով շարժվեցինք դեպի Մայամի։

(այգում վրիժառուների գոտին)

(«Մումիա. Վիշապների կայսրի դամբարանը»)

(Մայամի մուտք գործելիս)

Մենք ուղեւորվում էինք Մայամիի արվարձան՝ Հոլիվուդ քաղաք։ Ոչ թե այն, որտեղ ֆիլմեր են նկարահանում, այլ Ֆլորիդա նահանգում գտնվող նրա անվանակիցը։ Իսկ մենք գնում էինք հենց այնտեղ, որովհետեւ Couchsurfing կայքում գտել էինք Բրեմին՝ Հոլիվուդի բնակիչ, օվկիանոսի ափին շքեղ վիլլայով։ Նա պատրաստ էր մեզ ընդունել եւ ուղարկել էր իր կոորդինատները։ Նրա տունը մեզ դրախտի մի փոքրիկ կտոր էր թվում ամերիկյան «հանրակացարանում» երեք ամիս ապրելուց հետո։ Լուսավորությամբ լողավազանը, դիջեյի համար նախատեսված ստենդը, ժամանակակից քանդակների եւ նկարների հսկայական քանակությունը, բիլիարդը, մեծ բարը եւ այլ ուրախություններ, որոնք մեզ՝ ուսանողներիս, անվճար հասան, չէին կարող վայրի հիացմունք չառաջացնել։ Բացի այդ, Բրեմը մեզ տեղավորեց հյուրատանը, հատկացրեց երկու հսկայական սենյակ՝ առանձին լոգարաններով եւ խոհանոցներով։ Հոլիվուդ մենք հասանք բավականին ուշ, ուստի Բրեմը, մեզ տան հետ ծանոթացնելով, գրեթե անմիջապես գնաց քնելու։ Իսկ մենք, գոհ եւ երջանիկ, գնացինք «յուրացնելու» նրա բարն ու լողավազանը։

(Բրեմի վիլլան ցերեկը)

(Վիլլան գիշերը)

Մեքենայի առկայությունը շատ հեշտացրեց Մայամիում մնալը։ Հոլիվուդից մինչեւ կենտրոն ճանապարհը տեւում էր կես ժամ (ըստ հիմար նավիգատորի)։ Բայց, իհարկե, դա մեզ չխանգարեց ամեն օր երեք անգամ ավելի երկար գնալ, որովհետեւ Մայամիի ճանապարհային հանգույցները սկսնակ վարորդի համար մղձավանջ են։ Ավտոբուսները, թեեւ ըստ չվացուցակի են գնում, բայց բավականին հազվադեպ։ Օրինակ՝ ժամը մեկ։ Իսկ մայրուղիներով ոտքով գնալը տանջալից երկար է եւ ոչ ռացիոնալ։ Մի անգամ Վերոնիկայի հետ մոտ մեկ ժամ ոտքով գնացինք խանութ, որտեղ հասնելը, լավագույն դեպքում, 10 րոպե էր։

(Ոստիկանի բուդկան Մայամի Բիչում)

(Լողափ)

Մայամին մեզ հիշվեց իր անհավանական խեղդող շոգով եւ խոնավությամբ։ Եվ թեեւ տեղի բնակիչները սեպտեմբերը անվանում էին տապ ամառվանից հետո երկար սպասված թեթեւացում, մեզ համար եղանակը նույնիսկ գիշերը անտանելի էր։ Բայց «ոչինչ չէր կարող փչացնել այդ ճամփորդությունը», ուստի Մայամին մեզ հիշվեց իր «նկարներից» արմավենիներով, լողափով, խանութներով (Մայամիում կան մի քանի հսկայական աութլետ մոլեր՝ մեծ զեղչերով), Վիսկայա վիլլայով եւ Վայնվուդյան պատերով։

(Վիսկայա վիլլա - անցյալ դարում մի խելահեղ հարուստ գործարար իր համար կառուցել էր Վերածննդի դարաշրջանի ոճով ամրոց, որն այսօր զբոսաշրջիկների համար պարտադիր այցելելու տեսարժան վայր է)

(Արվեստի թաղամաս Մայամիում - Wynwood Walls)