Մեր ավտոճանապարհորդությունը մոտենում էր ավարտին, մենք ստիպված էինք հանձնել մեր փոքրիկին (Nissan սեդանը) Մայամիի օդանավակայանում (նշեմ՝ անվնաս եւ առողջ) եւ ոտքով ուղեւորվել նոր վայր՝ Չիկագո։
(Չիկագոյի կոլորիտը)
(Չիկագոյում այս քանդակը անվանում են Հսկա լոբի։ Թեեւ իրականում հեղինակը փորձել է ցույց տալ սնդիկի կաթիլը ընկնելուց մեկ ակնթարթ առաջ)
(Երկնաքերերը գիշերով)
(մենք շրջագայություն կատարեցինք Չիկագոյի գետերով եւ ջրանցքներով)
Ժամանելով քաղաք՝ մենք ուղեւորվեցինք հենց կենտրոն՝ երբեմնի աշխարհի ամենաբարձր աշտարակի՝ Willis tower-ի ստորոտը։ Նրա կողքին էր ապրում մեր նոր հյուրընկալողը couchsurfing-ից՝ Շոնը։ Այս անգամ դա բավականին փոքր բնակարան էր՝ երկու կատուներով՝ Վայոլետ եւ Վերուկա (հիշո՞ւմ եք «Չարլին եւ շոկոլադի ֆաբրիկան» ֆիլմի մաստակ ծամող աղջկան եւ մագնատի չարաճճի դստերը)։ Երբ Շոնը իմացավ, որ ինձ անվանել են իր կատվի պատվին, անմիջապես համակրեց մեզ երեքիս։
(Վերուկա կատուն)
Շատերի համար Չիկագոն ասոցացվում է գանգստերների, 66-րդ մայրուղու եւ ջազի հետ։ Բայց այսօր դեպի Կալիֆորնիա տանող հայտնի մայրուղին փակել են, գանգստերները մնացել են իրենց ծաղկման տասնամյակում, իսկ ջազը՝ ջազ է։ Ավելի կենդանի, քան երբեւէ։ Մեզ համար Չիկագոն դարձավ առաջին երկնաքեր-քաղաքը։ Մեկ քառակուսի մետրի վրա այսքան բարձրահարկ շենքեր ես նախկինում երբեք չէի տեսել։ Միայն Willis tower-ն ինչ արժե։ Հաստատ տեսել եք լուսանկարներ, որտեղ մարդիկ կանգնած են ապակե հատակով թափանցիկ արկղերի մեջ, որոնց տակ տարածվում է քաղաքը, որտեղ մարդիկ եւ մեքենաները նման են փոքրիկ մրջյունների։
Չիկագոյի եւս մեկ այցեքարտ դարձավ նրա ֆիրմային պիցցան։ Այն նման է կարկանդակի՝ ներքեւում պանրով եւ վերեւում միջուկով՝ յուրօրինակ քիշ։
Եվ իհարկե, Չիկագոյում կա ժամանակակից արվեստի հիանալի պատկերասրահ՝ համաշխարհային գլուխգործոցների հայտնի բնօրինակներով, ուր արժե գնալ գոնե Վան Գոգի «Աստղային գիշեր»-ի համար։
Հրաժեշտի պահին Քրիստինան Շոնի համար թխեց ռուսական բլիթներ ջեմով, որոնք նա հաճույքով կերավ՝ գիշերային ակումբից առավոտյան ժամը 4-ին վերադառնալով։ Հենց այդ ժամանակ մենք հավաքում էինք ճամպրուկները։ Շոնը, վերջին բլիթը ուտելով, հետաքրքրվեց մեզանից. «Դուք գիտե՞ք, թե որ օդանավակայանից է ձեր չվերթը»։
Մենք ընդհանրապես չէինք մտածել այն մասին, որ Չիկագոյում կարող են լինել մի քանի օդանավակայաններ, որոնք իրականացնում են ներքին չվերթներ։ Եվ ահա, դուրս գալուց բառացիորեն մի քանի րոպե առաջ պարզվեց, որ մենք պետք է գնանք քաղաքի մյուս ծայրը՝ օդանավակայանը սխալ էր։ Մենք սարսափելի ուրախացանք դրան, քանի որ եթե չլիներ Շոնի անհանգստությունը, ապա մեր չվերթը հաստատ բաց կթողնեինք մեր անուշադրության պատճառով։
Բայց մեր առավոտյան անհանգստությունները դրանով չավարտվեցին, հետո ավելի հետաքրքիր էր դառնում։ Ժամանելով նոր նշանակված օդանավակայան՝ մենք հայտնաբերեցինք, որ շփոթել ենք թռիչքի ժամանակը՝ երեկոյան 8-ի փոխարեն մենք եկել էինք առավոտյան 8-ին։ Այդ հիմար AM եւ PM-ները, որոնց ես չէի նկատել տոմսեր գնելիս։ Ռուսաստանում, իհարկե, նման բան հազիվ թե պատահեր, 20:00-ն առավոտյան ութի հետ շփոթելը նույնիսկ հարբած վիճակում անհնար է։ Իսկ ի՞նչ էր մնում անել մեզ՝ սթափ վիճակում Ամերիկայում։ Ճամպրուկներով (իսկ դրանք, հիշեցնեմ, 6-ն էին) քաղաք վերադառնալը խելագարություն էր թվում։ 12 ժամ մնալ օդանավակայանո՞ւմ։ Ձանձրույթից մենք երեւի կսպանեինք իրար։ Բայց ամենից շատ ցավալին այն թանկարժեք ժամանակն էր, որը մենք կարող էինք անցկացնել Նյու Յորքում, ինչպես եւ պլանավորել էինք։
Ելքը բավական արագ եկավ մեր գլուխները։ Ես մոտեցա գրանցման սեղանին եւ սկսեցի աղաչել տիկնոջը, որ թույլ տա ավելի շուտ թռչել։ Նա, շատ ուշադիր լսելով մեր հիմար իրավիճակը, առանց մեծ զարմանքի եւ վրդովմունքի գրանցեց մեր ուղեբեռը եւ ուղարկեց այն Նյու Յորք մեկնող ամենամոտ չվերթով։ Իսկ մեզ ուղեկցեց սպասման ցուցակ եւ հաջողություն մաղթեց։ Ահա թե ինչպես են գործերը լուծվում Ամերիկայում։ Նույնիսկ եթե ուշացել եք ձեր չվերթից, ավիաընկերությունը կհոգա ձեր մասին եւ կնստեցնի մեկ այլ չվերթի, գուցե 4 փոխանցումով, բայց միեւնույն է՝ դուք կհասնեք ձեր նպատակակետին։
(Չիկագոյի օդանավակայանում)
Առաջին ամենամոտ չվերթով մեզ չհաջողվեց թռչել։ Բայց երկրորդով, մի քանի ժամ անց, ինքնաթիռում հրաշքով երեք ազատ տեղ առաջացավ, որոնք մենք հաջողությամբ զբաղեցրինք եւ թռանք մի քաղաք, որին անհնար է չսիրահարվել։
http://worktravel.ru/blog/posts/e4c9c5b7-18ba-41cc-abc1-a5550003876a/?blogpostpage=8
