Unite 2: Երազանքները կատարվում են։

Գլուխ 6: Այստեղ կաթի համը ուրիշ է...

Մայիսի 25, 2014 թ.։ Տեղական ժամանակով երեկոյան 4:44-ն է։ Վենետիկից թռչող «AZ7616» համարի իտալական ինքնաթիռը վայրէջք կատարեց օդանավակայանում։ Ինքնաթիռից դուրս գալուն պես մենք միացանք մարդկանց հոսքին եւ շարժվեցինք դեպի գրանցման կետ։ Մենք նայում էինք շուրջբոլորը, հետո՝ իրար։ Մարդիկ խոսում էին տարբեր լեզուներով։ Մենք հետեւեցինք մեր առջեւ գտնվողներին եւ շարունակեցինք առաջ շարժվել։ Ես դեռ չէի կարողանում հավատալ կատարվողին։ Կարծես երազ լիներ։ Մի պահ մենք հասանք փաստաթղթերի ստուգման կետ։ Միայն այն բանից հետո, երբ մաքսային սպան իմ անձնագրի մեջ դրեց Ամերիկայի կնիքը, ես հասկացա, որ իմ երկար սպասված երազանքը կատարվել է։ Այո, ես իսկապես Ամերիկայում եմ։ Այս շենքը զարմանահրաշ Ջոն Ֆ. Քենեդու անվան օդանավակայանն է։

Ատլանտյան օվկիանոսի վրայով 10 ժամ թռչելուց հետո մենք հասանք Նյու Յորք։ Շուրջբոլորը լի էր անծանոթ մարդկանցով, անգլերեն տառերով, մեզ անհասկանալի լեզուներով... Օդանավակայանից դուրս գալուց հետո մենք ուղեւորվեցինք դեպի 42-րդ փողոցում գտնվող Port Authority։ Դրա համար նախ պետք էր հասնել Jamaica Station։ Այնտեղից մետրոյով կհասնենք Մանհեթեն։ Մեր միակ մտքն այն էր, որ այնտեղից Greyhound ավտոբուսով հասնենք մեր նահանգներ։ Օդանավակայանից դուրս գալուց հետո մեզ միացավ մի տղա Ռուսաստանից։ Նա զարմացած էր, թե ինչու ես ռուսերեն չեմ խոսում։ Հենց հասանք Greyhound, Աիդայի ավտոբուսներն արդեն պատրաստ էին։ Նրանք նստեցին իրենց ավտոբուսները եւ մեկնեցին Հարավային Կարոլինա։ Իմ ավտոբուսը վաղն էր։ Մեր ճանապարհներն այստեղ բաժանվեցին։ Նրանք գնացին իրենց նահանգներ, իսկ ինձ մնաց գիշերելու տեղ գտնելը։ Հենց հասնում ես Port Authority, քեզ են մոտենում «բարի» սեւամորթ տղաներ՝ «Can I help you?» ասելով։ Նրանք ցույց են տալիս անհրաժեշտ ուղղությունները, անհրաժեշտության դեպքում օգնում են պայուսակներդ տանել եւ քայլում են քո առջեւից։ Բայց շուտով նրանց դիմակները բացվում են։ Հասնելով նպատակակետին՝ նրանք նայում են քո աչքերին եւ պարզում ափերը՝ «tips» պահանջելով։ Նրանք փոքր գումարով չեն բավարարվում։ Մեզ դիմավորած սեւամորթ տղան էլ մեծ ախորժակ ուներ... Մենք չորսն էինք։ Նա ինձ ուղարկեց այլ ուղղությամբ, իսկ ինքը Աիդային եւ մյուսներին տարավ վերեւ։ Հետո իմացա, որ նրանց տեղ հասցնելուց հետո նա «tips» է պահանջել։ Երբ ռուս տղան ասել է, որ մանր չունի, նա ասել է՝ «ինչ ունես տուր, մնացածը կվերադարձնեմ», վերցրել է 20 դոլարը եւ վերադարձրել միայն 5 դոլարը։ Մի քանի քայլի համար 15 դոլար է վերցրել։ Նման մարդիկ ինձ հանդիպեցին նաեւ այն ժամանակ, երբ պատրաստվում էի հեռանալ։ Երբ խնդրեցի օգնել նստելու տեղ գտնել, նրանցից մեկը ինձ տարավ մի տեղ եւ կանգնեց՝ ափը պարզած։ Միայն այդ ժամանակ հասկացա, թե ինչու էին նրանք այդքան եռանդուն։ Երբ ասացի, որ ոչինչ չունեմ, նա փորձեց ուժ կիրառել, բայց հասկանալով, որ ոչինչ չի ստացվի, գնաց իր գործերով։ Նրանց, ովքեր պատրաստվում են գնալ Ամերիկա, ասում եմ. «Երբեք մի ընդունեք նրանց օգնությունը, ովքեր առաջինն են առաջարկում այն։ Եթե օգնություն է պետք, ինքներդ հարցրեք անցորդներից»։ Ես նույնպես մերժեցի մի քանի սեւամորթ տղաների, ովքեր պարտադրում էին իրենց օգնությունը։ Քիչ անց ես կանգնեցրի պատահական անցնող մի սեւամորթ աղջկա։ Եվ դա ամենաճիշտ որոշումն էր։ Շուտով այդ աղջիկը նույնիսկ փրկեց իմ կյանքը...

Բարեբախտաբար, նա բարի մարդ էր։ Նա իր բջջային հեռախոսով մտավ ինտերնետ եւ մոտակա հոսթելներից մեկում ինձ համար տեղ գտավ։ Ես խնդրել էի գտնել մի բան, որը գիշերվա համար կարժենա 20-30 դոլար։ Նա ասաց. «Ամենաէժանը 50 դոլար է, եթե 40 դոլար ունես, ես կարող եմ 10 դոլար ավելացնել»։ Ո՞վ կհրաժարվեր նման առաջարկից։ Նրա անունը Դանելա է։ Թեեւ սեւամորթ աղջիկ է, բայց հրեա է։ Ինձնից 5 տարով մեծ է։ Հրեաների նկատմամբ իմ վերաբերմունքը նախկինում էլ էր դրական։ Դանելան ավելի ամրապնդեց այդ կարծիքը։

Տեղական ժամանակով երեկոյան 7-8-ն էր։ Բավականին մթնել էր։ Մենք Դանելայի հետ քայլում էինք Մանհեթենի լուսավոր փողոցներով եւ զրուցում, երբ հանկարծ ինչ-որ մեքենայի ազդանշան սկսեց աղմկել։ Չգիտեմ՝ որտեղից հայտնվեց, բայց երբ կտրուկ աջ շրջվեցի, աղբատար մի հրեշ մեքենա էր մոտենում ինձ։ Սիրտս կանգ առավ։ Առաջ վազելու ոչ մի հնարավորություն չկար։ Ինչ էլ լիներ, պետք էր հետ նահանջել։ Հենց կտրուկ կանգ առա եւ հետ քաշվեցի, ձախ կողմում քայլող Դանելան հասցրեց աջ ձեռքով հրել կրծքավանդակս։ Եթե նա այդ պահին դա չաներ, ես թափով դեմքով վայր կընկնեի, եւ մինչ կփորձեի վեր կենալ, այդ աղբատար մեքենան կճզմեր ինձ։ Ամերիկա գնացողներին իմ երկրորդ խորհուրդը՝ սովորեք խստորեն պահպանել երթեւեկության կանոնները։ Անձնական անվտանգությունն առաջին տեղում է։ Այնտեղ օրենքի գերակայությունը շատ ուժեղ է։

Նյու Յորքում արված իմ առաջին լուսանկարների հեղինակային իրավունքը նույնպես պատկանում է Դանելային։ Նա ինձ տարավ Արեւմտյան 20-րդ փողոցում գտնվող «Chelsea International Hostel» եւ տեղավորեց։ Ճանապարհին շատ զրուցեցինք։ Ամենացավալին այն է, որ թեեւ ֆոտոխցիկ ունեի, բայց այդ սեւամորթ աղջկան չլուսանկարեցի, եւ մենք միասին նկար չունենք։ Նա գրի առավ իմ Facebook-ի հասցեն՝ ասելով, որ ընկերության հայտ կուղարկի, բայց ես պատահաբար սխալ հասցե տվեցի։ Մինչ օրս ափսոսում եմ դրա համար։ Մեկ այլ խորհուրդ՝ երբեք մի մոռացեք այն մարդկանց, ովքեր ձեզ բարություն են արել։

Chelsea International Hostel-ի ներքին կանոնակարգի համաձայն՝ եթե առավոտյան հանձնում ես բանալին եւ սրբիչը, քեզ վերադարձնում են 10 դոլարը եւ անվճար նախաճաշ տրամադրում։ Դանելան վճարեց իր խոստացած 10 դոլարը։ Այսպիսով, ես 30 դոլարով հարմարավետ տեղում գիշերեցի։ Մանհեթենում այդ գնով տեղ գտնելը հեշտ գործ չէ։

Առավոտյան հանձնեցի բանալին եւ սրբիչը, հետ ստացա 10 դոլարս։ Նախաճաշի կտրոն տվեցին։ Այսպիսով, առավոտյան Ամերիկայում իմ առաջին նախաճաշը կերա մաքուր օդում։ Այստեղ կաթի համը ուրիշ է...

Քաղաքը, որտեղ պետք է աշխատեի, կոչվում է Rehoboth Beach։ Այն ունի ոչ պաշտոնական անվանում՝ Ամերիկայի ամառային հանգստի մայրաքաղաք։ Նյու Յորքից այնտեղ ուղիղ ավտոբուս չկա։ Նյու Յորքից ավտոբուսով հասա Wilmington, այնտեղից՝ Dover։ Պարզվեց, որ Dover-ից այլեւս ավտոբուս չկա։ Ուրիշ ճար չկար, ստիպված տաքսի նստեցի։ Ոչ խորհրդակցելու մարդ կար, ոչ էլ ձեռքիս ինտերնետին միանալու սարք։

Rehoboth Beach (Դելավեր նահանգ) հասա նույն օրը երեկոյան։ Հասա, բայց ինձ աշխատանք առաջարկած «Corner Grille» հունական ռեստորանը փակ էր։ Պարզվեց՝ աշխատում են միայն մինչեւ կեսօր։ Քնելու տեղ չկար։ Ստիպված այդ օրը 120 դոլարով գիշերեցի «Oceanus motel» հյուրանոցում։ Հաջորդ օրը ամբողջ օրը բնակարան էի փնտրում։ Չգտա։ Քաղաքը գեղեցիկ է։ Ինձ զգում էի հեքիաթային աշխարհում։ Մի պահ տեսա կարմիր աղյուսից կառուցված եկեղեցի։ Հետաքրքրվելով ճարտարապետությամբ՝ մոտեցա եկեղեցուն։ Սա պրեսբիտերական եկեղեցի էր։ Մոտենալիս տեսա «Rooms for everyone» գրությունը։ Անմիջապես վազեցի դեպի դուռը։ Եթե տեղ տային, պատրաստ էի նույնիսկ եկեղեցու ներսում գիշերել։ Բայց հասա, դուռը փակ էր։ Որովհետեւ արդեն շատ ուշ էր։ Ճանապարհի մյուս կողմում երկրորդ եկեղեցին էր։ Մտածելով՝ ինչու՞ չփորձել օգնություն խնդրել այս եկեղեցուց, ուղեւորվեցի դեպի ոչ հեռու գտնվող «Սուրբ Էդմոնդ» կաթոլիկ եկեղեցին։ Բացեցի եկեղեցու դուռը, ներսը լիքն էր մարդկանցով, կարծես պատարագ էր։ Կողքին նստած կարմրաքիթ մի տղամարդ դուրս եկավ եւ հարցրեց, թե ինչ օգնություն է պետք։ Հետո իմացա, որ նա լեհական ծագումով բարի քահանա էր՝ Ռոբերտ Ուոլհեր անունով։ Երբ մանրամասն պատմեցի իրավիճակը, նա ասաց, որ արդեն շատ ուշ է, եւ խնդրեց գալ վաղը։ «Մենք անպայման կօգնենք քեզ», - ասաց նա։ Այսպիսով, այդ օրը նորից հյուրանոցում գիշերեցի։ Հաջորդ օրը նշանակված ժամին նորից եկա կաթոլիկ եկեղեցի, իսկ այնտեղ անվճար ընթրիք էին տալիս միջազգային ուսանողների համար։ Երեկվա տղամարդն ասաց. «Դու հանգիստ կեր, մենք հիմա կօգնենք քեզ»։ Ամբողջ ամառ այս կաթոլիկ եկեղեցին ամեն չորեքշաբթի անվճար ընթրիք էր առաջարկում։ Մի պահ նա ինձ ծանոթացրեց Միխաելա Ֆիլիպովա անունով բուլղարացի աղջկա հետ, եւ մենք պայմանավորվեցինք, որ ես շաբաթական 100 դոլարով կմնամ նրա տանը։ Ջեյմս Ուելշ անունով բարի քահանան ոչ միայն բնակարան գտավ ինձ համար, այլեւ իր գրպանից վճարեց առաջին շաբաթվա վարձը՝ 100 դոլարը։ Ես ընդհանրապես չէի սպասում նման առատաձեռնության։ Ես անչափ շնորհակալ եմ նրան։ Կաթոլիկները իսկապես բարի մարդիկ են։ Այդ տանը 2 շաբաթ ապրեցի։ Հետո, շփվելով, բուլղարացի աղջիկը դարձավ իմ հարազատ քրոջ պես։ Երկու շաբաթ անց իմ նոր աշխատավայրը՝ «Brighton Suites» հյուրանոցը, ինձ կացարան տրամադրեց։ Նոր տանը մենք 8 հոգով՝ 7 բուլղարացի եւ 1 ղազախ, ապրեցինք ավելի քան 3 ամիս։ Work and Travel-ին մասնակցել պատրաստվողներին իմ երրորդ խորհուրդը՝ փորձեք ստանալ կացարանով Job offer-ներ։ Եթե այդպիսին չկա, ապա նախապես պայմանավորվեք աշխատավայրում կացարանի մասին։ Հակառակ դեպքում բավականին դժվարություններ կունենաք։