Գլուխ 7. Գողություն եկեղեցում։

Ռեհոբոթ Բիչը ամերիկացիներն անվանում են «Ամերիկայի ամառային մայրաքաղաք»։ Այս անվանման պատճառն այն է, որ այստեղ հանգստանալու են գալիս հիմնականում Վաշինգտոնի բնակիչները։ Քաղաքի բնակիչները բարի են եւ ուրախ։ Այստեղ գործում է եկեղեցիների միացյալ ասոցիացիան։ Նրանք անվճար հեծանիվներ եւ անվճար սնունդ են տրամադրում արտերկրից ժամանած միջազգային ուսանողներին։ Այս առատաձեռնությունը տեւում է ամեն տարի մայիսի 27-ից սեպտեմբերի 2-ը։ Հետեւաբար, այս քաղաք են գալիս նաեւ բազմաթիվ ուսանողներ աշխարհի տարբեր ծայրերից։ Սկզբում բաժանված անվճար հեծանիվները հետո վերջացան։

Ես Ռեհոբոթ Բիչ ժամանեցի մայիսի 27-ին։ Այդ օրը «Էփվորթ Միացյալ Մեթոդիստական» եկեղեցին ընթրիք էր տալիս, բայց ես չհասցրեցի։ Այստեղ եկեղեցիներն օգնում են ոչ միայն անվճար սննդով եւ հեծանիվներով, այլեւ գիշերակացով, իսկ ոմանք նույնիսկ օգնում են աշխատանք գտնել։

Քաղաք հասնելու օրը թանկարժեք հյուրանոցում մեկ գիշեր անցկացնելուց հետո, երբ գնացի աշխատանքի, այնտեղ էլ ուրախալի լուրեր չլսեցի։ Այն մարդը, ով մեզ վաճառել էր «Job offer»-ը, մեկ մարդու աշխատանքը վաճառել էր երկու հոգու։ «Մենք 40 ժամը կբաժանենք ձեր երկուսի միջեւ՝ 20/20 ժամով։ Այնպես որ, ինքներդ ձեզ համար այլ աշխատանք փնտրեք»,- ասում է նա։ Իմ պաշտոնը խոհանոցի օգնական էր։ Անկեղծ ասած, գնալուց հետո հույն գործատուները ինձ չսիրեցին։ Աշխատանքն էլ ինձ դուր չեկավ։ Տաք իրեր, սուր դանակներ, ցանկացած պահի կարող էիր վնասվածք ստանալ։ Դրան գումարած՝ արագ արա, արագ արա ասելով մարդուն հոգնեցնում են։ Հենց այստեղ ես մի գաղտնիք բացեմ. սա բնորոշ է շատ աշխատատեղերի։ Քանի որ այստեղ աշխատավարձը վճարվում է ժամավճարով։ Այդ պատճառով էլ ամերիկացի գործատուների համար ձեռնտու է աշխատանքը արագ կատարել տալ եւ աշխատողներին տուն ուղարկել։ Եթե աշխատանքը արագ ավարտես, գովում են եւ շտապում տուն ուղարկել։ Արդյունքում շատերը աշխատանքը անորակ են կատարում։ Իմ ընկեր Աքբարը աշխատանքը արագ է անում, բայց որակը գոհացուցիչ չէ։ Երբ ես աշխատանքը դանդաղ եմ անում, Աքբարին գովում են, որ ամեն ինչ արագ է անում, իսկ երբ տեսնում են վատ լվացված ամաններ, նրան հանդիմանում են, որ ամեն ինչ շտապողականությամբ է անում, ճիշտ չի անում։ Իսկ ես ցանկացած աշխատանք մանրակրկիտ եմ անում։ Փոխարենը դա շատ ժամանակ է խլում։ Արդյունքում ես անընդհատ «Դու շատ դանդաղ ես աշխատում» դիտողությունն էի ստանում։ Իհարկե, ես էլ կարող էի Աքբարի պես կիսատ-պռատ անել, բայց դա ինձ ձեռնտու չէ։ Նախ՝ աշխատանքը արագ անելիս վնասվածք ստանալու վտանգը մեծանում է։ Երկրորդ՝ հոգնում ես։ Երրորդ՝ ժամերդ էլ քիչ կլինեն։ Քեզ հասանելիք աշխատանքը ավարտելուց հետո գովում են եւ տուն ուղարկում։ Ժամերդ քիչ լինելուց հետո աշխատավարձդ էլ է քիչ լինում։ Իսկ այստեղի ընկալումը «Ժամանակը փող է»։ Այդ պատճառով էլ ես աշխատանքի ժամանակ միտումնավոր ժամանակը ձգում էի։ Հետո հյուրանոցում ինձ հետ աշխատող բուլղարացի տղաներն ու աղջիկները նույնպես ինձ հանդիմանում էին, որ արագ ավարտեմ։ Նրանք իրենք ամեն ինչ արագ-արագ են անում, հետո տուն գալիս ծխախոտները ծխելով նստում էին։ Հետո ամեն երկու շաբաթը մեկ աշխատավարձի չեկը ստանալիս «մեր աշխատավարձը քիչ է» ասելով իրենց լեզվով իրար բողոքում էին։ Իսկ ես միտումնավոր ժամանակը ձգելու շնորհիվ նրանցից մի փոքր ավելի էի ստանում։ Այս արարքս հույն ղեկավարներիս դուր չեկավ։ Այնուամենայնիվ, հույները արագաշարժ ժողովուրդ են։ 27-ամյա Այրինը եւ նրա հայրը՝ 65-ամյա Ջորջ Վրենցոսը, շատ արագ են շարժվում։

Երբ գնացի Սուրբ Էդմոնդ կաթոլիկ եկեղեցի, ինձ անվճար հեծանիվ էլ առաջարկեցին, բայց ես չվերցրի, քանի որ հեծանիվ վարել չգիտեի։

Ամերիկա հասնելուց հետո հրատապ լուծում պահանջող խնդիրներից մեկը SEVIS-ում գրանցվելն է, եւ այնտեղ մեր կարգավիճակը «Active» դառնալուց հետո մոտակա Social Security Office գնալը եւ Social Security Card ստանալու համար դիմում ներկայացնելը։ Շատ ուսանողներ SEVIS-ում իրենց կարգավիճակը «Active» չլինելով դիմում են ներկայացնում եւ երկար ժամանակ չեն կարողանում ստանալ իրենց Social Security Card-ը։ Սա Ամերիկայում շատ կարեւոր փաստաթուղթ է։ Առանց դրա երկրորդ աշխատանք չես կարող գտնել։

Բնակարանի հարցը լուծելուց հետո ինձ մնաց Social Security Card-ի համար դիմելու հարցը։ Մայիսի 29-ին լյութերական եկեղեցում ծանոթացած լիտվացի աղջկա՝ Ջուստինայի հետ պայմանավորվեցինք գնալ հարեւան քաղաքում գտնվող գրասենյակ։ Այսպիսով, սկզբում մենք երկուսով գնացինք, ճանապարհին մեզ միացան բազմաթիվ մարդիկ։ Սա հունիսի 3-ն էր՝ երեքշաբթի օրը։ Այդ օրը ընթրիքը տալիս է «Էփվորթ Միացյալ Մեթոդիստական» (Epworth United Methodist Church) եկեղեցին։ Social Security Card-ի համար դիմելուց հետո վերադառնալիս ճանապարհին մեզ միացած Էլզար Իսաեւ անունով ղրղզ տղան հրաժարվեց մտնել եկեղեցի։ Ես հազիվ համոզեցի նրան բերել եկեղեցի, բայց նա եկեղեցու միջանցքից հետ դարձավ։ Հետո, երբ նրան փողոցում հանդիպեցի եւ հարցրեցի, թե ինչու է այդպես արել, նրա տված պատասխանից ես ինքս զարմացա։ Եկեղեցիներ մտնելիս ընդունարանում մի քանի մարդ է կանգնած լինում։ Նրանք ժամանած ուսանողներից խնդրում են այնտեղ ծառի վրա տեղադրված աշխարհի քաղաքական քարտեզի վրա նշել այն վայրը, որտեղից եկել են։ Ես էլ Ղազախստանից՝ Ակտոբեից եմ եկել, ասացի եւ ասեղը խրեցի քարտեզի մեջ։ Երբ այդպիսի ասեղներից մեկը տվեցին ղրղզ տղային, նա քարտեզի վրա չկարողացավ գտնել իր երկիրը։ Այդ եկեղեցում կախված քարտեզի վրա Ղրղզստանը եւ Տաջիկստանը նշված էին որպես Չինաստանի մաս։ Չհավատալով Էլզարի խոսքերին՝ հաջորդ անգամ գնալիս միտումնավոր նայեցի այդ քարտեզին, Ղրղզստանը եւ Տաջիկստանը միացված էին Չինաստանին, Վրաստանը՝ Ռուսաստանին, իսկ Հնդկաստանի եւ Պակիստանի միջեւ վիճելի Քաշմիրի տարածաշրջանը ցույց էր տրված որպես անկախ պետություն։ Զարմացած՝ հարցրեցի այնտեղի եկեղեցու աշխատակիցներին, բայց նրանցից ոչ մեկը չկարողացավ բացատրել։ Իհարկե, քարտեզը պատրաստողը նրանք չեն։ Քարտեզը գնել են եւ կախել։ Երեւի քարտեզը Չինաստանում է պատրաստված...

Այս եկեղեցին միջազգային ուսանողների համար սնունդ է տալիս շաբաթը երկու անգամ։ Ամեն երեքշաբթի՝ ընթրիք, եւ ամեն կիրակի՝ ճաշ։ Կիրակի օրը աշխատանքից շուտ դուրս եկա եւ հերթական անգամ եկա այս եկեղեցի ճաշելու։ Ներսում ուսանողներ շատ կային, եկեղեցին լեփ-լեցուն էր։ Վերցրեցի սնունդս եւ հենց նստել էի սեղանի շուրջ, մեծ սեղանի մյուս կողմում նստած մի աղջիկ լաց էր լինում։ Հովվի գլխավորությամբ մի խումբ մարդիկ զբաղված էին նրան մխիթարելով։ Չհասկացա, թե ինչ է պատահել։ Պարզվեց՝ հենց նոր այդ աղջկա պայուսակը գողացել են, եկեղեցու ներսում։ Այո՛, եկեղեցու ներսում։

Հետո այդ աղջկան փողոցում հանդիպեցի, հարցրեցի իրավիճակի մասին, ինչ-որ մեկը գողացել էր նրա պայուսակը, վերցրել էր մեջի փողը, իսկ դատարկ պայուսակը գցել էր եկեղեցու դիմացի աղբամանը։ «Շատ փող կորավ»,- ասում է գողացված պայուսակի տերը՝ ռուս աղջիկ Օլեսյա Եգորովան։ Սա 2014 թվականի հունիսի 8-ն էր...