Աշխատավայր գնալու ճանապարհին ժամանակ ունեի երազելու եւ մտածելու այն մասին, թե ինչ է ինձ սպասվում հետո։ Բարեբախտաբար, ես արդեն ծանոթացել էի երեք ռուս ուսանողուհիների հետ, որոնց, ինձ պես, սպասում էր Վիրջինիա նահանգի Ատլանտյան օվկիանոսի ափին գտնվող հարմարավետ, հանգիստ քաղաքը՝ Վիրջինիա-Բիչը։

Անմիջապես ասեմ, որ մեկնելուց առաջ շատ ոչ այնքան հաճելի կարծիքներ էի լսել այն մասին, որ դա շատ ձանձրալի վայր է։ Կոտրեմ այդ առասպելը։ Ձանձրալի կարող է լինել միայն այնտեղ, որտեղ ցանկություն չկա արկածներ փնտրելու եւ զվարճալի ու հետաքրքիր ծանոթություններ ձեռք բերելու։ Այո, Վիրջինիա-Բիչը Մայամին չէ՝ իր ողջ փայլով, թանկարժեք բարերով ու ռեստորաններով, գեղեցիկ լողափերով եւ պաթոսային էներգետիկայով։ Սա հանգիստ եւ հարմարավետ քաղաք է, որն ունի իր մթնոլորտը եւ իր «փայլը», ինչպես նաեւ, իմ կարծիքով, բավարար քանակությամբ զվարճանքներ յուրաքանչյուր ճաշակի համար։ Եվ այնուամենայնիվ, գլխավորը քաղաքում բարերի կամ գիշերային ակումբների առկայությունը չէ, այլ քո շրջապատը։

Ամենամեծ երջանկությունը, որ ես զգացել եմ Ամերիկայում գտնվելիս, հանգում է հենց ինձ շրջապատող մարդկանց հետ ժամանակ անցկացնելուն։ Տասնյակ ուսանողներ տարբեր երկրներից, որոնք եկել էին Work and Travel USA ծրագրով, ամերիկացիներ, ինչպես նաեւ ռուսախոս տղաներ ու աղջիկներ, որոնք երկար ժամանակ ապրում են Ամերիկայում, ընկերների ընկերներ, ընկերների ընկերների ծանոթներ եւ այլն. դու կարծես հայտնվում ես ռեալիթի-շոուում, որտեղ բոլորը ճանաչում են միմյանց, որտեղ տիրում է ամեն ինչ՝ սիրուց ու ընկերությունից, ուրախությունից ու զվարճանքից մինչեւ արցունքներ ու բաժանումներ։ Հետեւաբար, առաջին հերթին, այս ծրագրով ԱՄՆ կատարած ուղեւորությունը լավ «կյանքի դպրոց» է։

Իհարկե, չպետք է մոռանալ նաեւ այն մասին, որ Work and Travel USA ծրագիրը, առաջին հերթին, միջազգային մշակութային փոխանակման ծրագիր է։ Ամերիկացիների հետ շփումից բացի, ես հանդիպեցի զարմանալի մարդկանց այնպիսի երկրներից, ինչպիսիք են Ուկրաինան, Մոլդովան, Թուրքիան, Կոսովոն, Ռումինիան, Չեռնոգորիան, Ղազախստանը, Թուրքմենստանը, Չեխիան, Բելառուսը։ Ես համոզվեցի, որ որքան էլ բանալ հնչի, բայց իսկապես կարեւոր չէ, որ մենք խոսում էինք տարբեր լեզուներով։ Չնայած մշակութային առանձնահատկություններին, յուրաքանչյուր երկրի մենթալիտետին, կրոնին եւ այլնին՝ մենք բոլորս մեզ զգում էինք որպես մեկ ամբողջություն։ Երիտասարդ, նորին բաց, բարյացակամ՝ մենք միմյանց հետ կիսվում էինք մեր երկրների ավանդույթների մասին պատմություններով, սովորում էինք խոսել եւ հասկանալ այս կամ այն արտահայտությունները մեկ այլ լեզվով։ Ինձ համար հաճելի է գիտակցել, որ ես դարձա մշակութային փոխանակման գործընթացի մի մասը, որ ոչ միայն շատ բան իմացա այլ ազգությունների մասին, այլեւ իմ ներդրումն ունեցա մայր Ռուսաստանը ուրիշների կողմից ճանաչելու գործում։