Աշխատանքի եւ ամերիկացիների մասին

Մինչ Ամերիկա մեկնելը ես պատկերացնում էի, որ ամբողջ ամառ աշխատելու եմ՝ առավելագույնը ուրբաթ օրերը երկու-երեք սենյակակիցներիս հետ գնալով որեւէ տեղական բար, ինչպես նաեւ շաբաթը մի քանի անգամ լողալով օվկիանոսում։ Իրականում ստացվեց այնպես, որ երեք ամսվա ընթացքում ես ինձ հանգստի մեջ էի զգում (պայմանով, որ աշխատում էի մեկ աշխատավայրում օրական մոտ 6 ժամ, շաբաթը 6 օր)։ Նույնը չես ասի նրանց մասին, ովքեր աշխատում էին մի քանի տեղում՝ ազատ ժամանակ ունենալով բացառապես երեկոյան ժամը 11-ից հետո, հաշվի առնելով, որ առավոտյան ժամը 8-ին պետք է նորից արթնանալ աշխատանքի համար։ Այստեղ արդեն ընտրությունը յուրաքանչյուրինն է։ Կախված է նպատակներից, պահանջմունքներից եւ ցանկությունից։ Երկրորդ (կամ նույնիսկ երրորդ) աշխատանք գտնելու խնդիր չկա։

Նշեմ, որ Ամերիկա ես ձեւակերպվել եմ Սանկտ Պետերբուրգի International Exchange Center-ում։ Իմ կողմից ընտրվել էր full service տարբերակը, որը ենթադրում է այն փաստը, որ ծրագրի հովանավորը՝ InterExchange-ը, քեզ համար գործատու է գտնում։ Այդպես ես ստացա իմ փափագած job offer-ը Ամերիկայում ամենահամեղ սառեցված յոգուրտ վաճառող ընկերությունում՝ sweetFrog Premium Frozen Yogurt!

Աշխատանքի ես միշտ (դե, գրեթե միշտ) հաճույքով էի գնում, ինչի համար շնորհակալություն իմ սիրելի գործընկերներին Թուրքիայից (Այշե եւ Գյոքայ) եւ հրաշալի մթնոլորտին՝ շնորհիվ հաճախորդների. ամեն օր բազմաթիվ պատմություններ էին պատահում։

Վերջին աշխատանքային օրը Այշեի հետ

Երեկոն Գյոքայի հետ նրա մեկնելուց առաջ

Հենց sweetFrog-ում աշխատանքային ժամերն օգնեցին ինձ հասկանալ, թե ինչպիսին է ժամանակակից ամերիկացին, ինչի մասին էլ կպատմեմ հետագայում։

Ամերիկացիները շատ են սիրում շփվել։ Պարզ «hello», «how are you doing»-ով չես պրծնի։ Նրանք միշտ հետաքրքրվում են, թե որտեղից ես, նշելով քո «pretty accent»-ը, անընդհատ ժպտում եւ կատակում են, հաճախ բարի մաղթանքներ ասում քեզ՝ որպես մարդու, ով եկել է աշխատելու եւ ճանաչելու նրանց երկրի մշակույթը։ Այո, ամերիկացիներն իսկապես բարյացակամ ազգ են՝ դեմքներին մշտական ժպիտով եւ ամեն օրվա համար հաճելի արտահայտությունների զինանոցով, որոնք ընդունված է ասել միմյանց խանութում, բանկում, տրանսպորտում, փողոցում, աշխատանքի վայրում, փոստում՝ ամենուր։ Այսպիսով, քաղաքավարի, շփվող լինելը եւ միշտ ժպտալը օտար երկրում քեզ չափազանց օտար չզգալու բանալին է։

Սկզբում դա դժվար է, բայց շուտով սովորում ես մենթալիտետի առանձնահատկություններին եւ քեզ այնպես ես զգում, կարծես ապրում ես ինչ-որ հեքիաթային աշխարհում, որտեղ բոլորը ժպտում են, քեզ լավ օր են մաղթում, արեւը միշտ շողում է, եւ պակասում է միայն գունագեղ ծիածանը.

• հարեւան տան երեխաները աշխատանքի գնալիս քեզ լիմոնադ են առաջարկում.

• պատշգամբում առավոտյան թերթ կարդացող կինը հետեւիցդ գոռում է, որ դու գեղեցիկ կոշիկներ ունես.

• խանութի դրամարկղի հերթում կանգնած տղամարդը քեզ առաջ է թողնում՝ տեսնելով, որ ձեռքիդ ընդամենը մեկ շիշ կաթ կա.

• աշխատանքի գործընկերուհին պատրաստ է հերթափոխի դուրս գալուց առաջ քեզ տուն տանել, քանի որ ուժեղ անձրեւ է սկսվել այն ժամանակ, երբ քո հերթափոխն ավարտվել է, իսկ ոտքով տուն հասնելը 20 րոպեից պակաս չէ։

Այս ամենը Ամերիկայում՝ Վիրջինիա-Բիչ քաղաքում գտնվելուս օրերից մեկն է։ Իհարկե, լավին արագ ես սովորում։