ԱՄՆ մեկնելու իմ առաջին փորձը ձախողվեց: Այն գործակալությունը, որին մենք ընկերուհուս հետ դիմել էինք եւ ազնվորեն վճարել էինք ծրագրի թե՛ առաջին, թե՛ երկրորդ մասնաբաժինները, անսպասելիորեն փակվեց: Նրանք, ովքեր անցել են ԱՄՆ մեկնելու համար բոլոր փաստաթղթերը հավաքելու ճանապարհով եւ վերջապես գտել են այդքան ցանկալի Job Offer-ը, ովքեր գիտեն, թե դա ինչ արժե, հաստատ կհասկանան այն հույզերի փոթորիկը, որ մենք ապրեցինք, երբ իմացանք, որ մեր բոլոր ջանքերն ու հույսերը ջուրը լցվեցին: Ասել, որ ես հիասթափված էի, ոչինչ չասել է: Հիշում եմ, ինչպես հիմա, քթիս տակ հեկեկացի, նստեցի բազմոցին ու սկսեցի գլուխ կոտրել, թե ինչպես «ուրախացնեմ» հայրիկիս, ով իմ չկայացած ուղեւորության գլխավոր հովանավորն էր: Հույսը, որ ծրագրի գումարը մեզ այնուամենայնիվ կվերադարձնեն, դեռ թրթռում էր հոգուս խորքում, ուստի ես հնարավորինս վստահ բացատրեցի նրան. «Հայրիկ, մեզ ամեն ինչ կվերադարձնեն, մինչեւ վերջին կոպեկը, ազնիվ խոսք, նրանք խոստացել էին, ուստի ի՞նչ կասկած կարող է լինել՝ պետք է միայն սպասել, միայն սպասել: Իսկ եթե չվերադարձնեն՝ ամռանը կգնամ աշխատելու հարազատ Վիտեբսկում, ի՞նչ է եղել որ»: Հայրիկս լսեց իմ մանրակրկիտ պատրաստված ճառը եւ ասաց, որ ինքը նման բաներին չի հավատում, եւ խորհուրդ տվեց պատրաստվել բելառուսական ամռանը ամառանոցում՝ լիճ՝ օվկիանոսի փոխարեն, դրանիկներ՝ բուրգերների փոխարեն, organic strawberries, blueberries, eggs (ինչ էլ վերցնես, ամեն ինչ organic է՝ տատիկը = որակի երաշխիք), հանգիստ ընտանեկան հավաքույթներ՝ աղմկոտ ամերիկյան երեկույթների փոխարեն, հեծանիվներով արշավներ մոտակա վայրեր՝ Վաշինգտոնում կամ հարմարավետ Ֆիլադելֆիայում հանգստյան օրերի փոխարեն. արդյո՞ք սրա մասին էի ես այդքան երկար երազել, արդյո՞ք սրան էի ես պատրաստվում ամբողջ տարի: Բայց, ինչպես ասում են, things happen: Ոչինչ չես կարող անել:

Լուսանկարներ այդ նույն «ամառանոցային» ամառվա արխիվից (հունիս-հուլիս 2014, ժապավեն եւ թվային)

«Պապի, արի սելֆի անենք» - «Ի՞նչ, ի՞նչ» - «Ժպտա, կարճ ասած»:

To cut a long story short, հայրիկիս ազնիվ վաստակած 1000-ից ավելի դոլարը հետ ստանալու իմ հույսերին վիճակված չէր իրականանալ, այն տեսությունը, որ մեծերը միշտ ճիշտ են, հերթական անգամ ճշմարիտ դուրս եկավ՝ ծրագրի ոչ առաջին, ոչ էլ երկրորդ մասնաբաժինները մեզ չվերադարձրին: Ես դա ընդունեցի որպես փաստ, որը պետք է ինչ-որ կերպ շուտափույթ դուրս նետել գլխից՝ տխրեցինք ու մոռացանք, ի՞նչ է եղել որ: Ինչպե՞ս էր Տուրգենեւի մոտ. «Մենք դեռ կկռվենք, անիծյալ»: Այո՛: