Ես փորձում էի իմ 2014 թվականի ամառը հնարավորինս բազմազան դարձնել. մեկ ամիս աշխատեցի մանկապարտեզում որպես դաստիարակ, մեկ ամիս արեւայրուք ընդունեցի ամառանոցում, իսկ սեզոնի վերջում մայրիկիս հետ մի քանի շաբաթով գնացինք ժայռոտ Ղրիմ։

Սեպտեմբերը դիմավորեցի երջանիկ, արեւահարված եւ հանգստացած։ Երեւի, ամեն ինչ լինում է լավի համար։ Երեւի, այդպես էր պետք։

2014 թվականի սեպտեմբերի 9-ին դարձա 20 տարեկան։ Տատիկներս, պապիկներս, հորեղբայրներս, մորաքույրներս, ընկերներս եւ ծնողներս որոշեցին, որ փողը լավագույն նվերը կլինի նման հասուն օրիորդի համար, քան ինչ-որ անպետք իրեր, որոնք հետո փոշոտվելու են դարակում, ուստի այս կարեւոր օրվանից հետո մանկապարտեզում իմ վաստակած կոպեկներին ավելացավ բավականին կոկիկ գումար, եւ ես մտածեցի, որ եթե սեղմեմ ծախսերս եւ ուսումնական տարվա ընթացքում խնայեմ նույնիսկ շոկոլադե սալիկներից, ապա իմ ամերիկյան երազանքը կարող է իրականանալ 2015-ի ամռանը։ Հայրիկիս որոշեցի չտեղեկացնել իմ պլանների մասին (նա արդեն բավական տանջվել էր), իսկ մայրիկիս հետ կիսվեցի իմ մտադրություններով. նա համաձայնեց ֆինանսապես օգնել։ Որոշ ժամանակ անց տատիկս նույնպես տեղեկացվեց մեր գաղտնիքի մասին, եւ այսպիսով մենք ստեղծեցինք մի փոքրիկ, կանացի, գաղտնի ընտանեկան համայնք, որը շատ համերաշխ աշխատում էր մինչեւ իմ ԱՄՆ մեկնելը։

2015 թվականի հոկտեմբերի սկզբին ընկերուհուս հետ քայլում էինք Մինսկի փողոցներով դեպի տեղի CMO բաժին՝ ծրագրին մասնակցելու համար անհրաժեշտ փաստաթղթերի փաթեթով եւ ոգեւորված պլաններ էինք կազմում գալիք ամռան համար։

Մաքսիմ Տանկի գրասենյակում մեզ դիմավորեց մի բարեհամբույր աղջիկ, որը անմիջապես հետաքրքրվեց, թե որ բուհերի ուսանողներ ենք, եւ քանի որ ես այդ ժամանակ Վիտեբսկի լեզվաբանական բուհի ուսանող էի, իսկ ընկերուհիս արդեն մասնակցել էր միջազգային փոխանակման ծրագրերի, անգլերենի թեստ հանձնելու կարիք չեղավ. հավատացին մեր խոսքին, որ լեզուն գիտենք։ Մենք պատմեցինք, թե ինչու ենք ուզում մասնակցել ծրագրին, ինչ ենք ակնկալում դրանից, գրասենյակի բարեհամբույր աշխատակցին տվեցինք 1001 հարց, որոնք մեզ հետաքրքրում էին, ստացանք 1001 մանրամասն պատասխան եւ մի քանի օգտակար խորհուրդ, ծանոթացանք ծրագրին մասնակցության պայմանագրի պայմաններին, ստորագրեցինք այն, նույն օրը բանկում վճարեցինք առաջին մուծումը, իսկ երեկոյան Մինսկի կենտրոնական սրճարաններից մեկում նշում էինք հաջողության ճանապարհին արված առաջին քայլը։

Ամիսները սլանում էին շատ արագ։ Մենք Google-ում փնտրում էինք այն վայրերը, որոնք ուզում էինք տեսնել Նահանգներում, փնտրում էինք երաժշտական փառատոններ, որոնք պետք է անցկացվեին այնտեղ ամռան ընթացքում. պլանավորում էինք, հազար անգամ փոխում պլանները, կառուցում նորերը. ամբողջությամբ կլանված էինք սպասվող արկածներով։

Job Offer-ների որոնումը մեզ համար time consuming կամ exhausting բան չէր. ընկերները, որոնք բազմիցս եղել էին Նահանգներում Work and Travel-ով, կապվեցին իրենց գործատուի հետ, որն էլ համաձայնեց մեզ վերցնել իր թիմ։ «Baja Beach House Grill», Bethany Beach, Delaware, ողջույն։ Մենք շարունակում էինք քայլել դեպի հաջողություն։ Գործը շատ քիչ էր մնացել։

Մարտի կեսերին մենք ուսապարկերով նստած էինք Վիտեբսկ-Մոսկվա գիշերային ավտոբուսում՝ դեպի Նահանգներ տանող ճանապարհի վերջին քայլը կատարելու՝ ամերիկյան վիզաներ ստանալու համար։ Առավոտյան ժամը 6-ին մենք մեգապոլիսի ծայրամասում էինք, 8-ին նախաճաշում էինք «Բարիկադնայա» մետրոյի կայարանի մոտ գտնվող դատարկ ճաշարանում։ Սարսափելի անհանգստացած էինք։ Ես հարյուրերորդ անգամ մտքումս կրկնում էի ամերիկյան Pamphlet-ից իմ իրավունքների 6 կետերը, իմ Մաշան աչքի էր անցկացնում հարցազրույցի ժամանակ հյուպատոսների կողմից տրվող հարցերի մոտավոր ցանկը։

Հավատացեք, նույնիսկ եթե ունեք կատարյալ անգլերեն, իսկ Նահանգներում ձեր իրավունքները գիտեք այնքան լավ, որ գիշերը ձեզ արթնացնեն, առանց մեկ վարանումի կթվարկեք դրանք, հարցազրույցից առաջ ծնկների դողից եւ ստամոքսի «թվիստներից» խուսափել չի ստացվի. բոլորն էլ անցնում են դրանով։

Ժամը 9-ին մենք դողում էինք հյուպատոսության դռների առջեւ՝ երգելով The White Stripes – Seven Nation Army-ի տողերը (դա մեր օրվա յուրօրինակ հիմնն էր). «I'm gonna fight 'em all. A seven nation army couldn't hold me back»։

Ժամը ինն ու կեսին պահակը մեզ ներս թողեց։ Անցնելով բազմաթիվ պատուհաններով, պատասխանելով տասնյակ հարցերի եւ հյուպատոսության աշխատակիցներին ցույց տալով ամեն տեսակի անհրաժեշտ եւ ոչ անհրաժեշտ թղթեր, մենք վերջապես ստացանք այն պատուհանների համարները, որոնցում մեզ հետ պետք է զրուցեին ԱՄՆ հյուպատոսները։ 3-րդ պատուհան՝ ես, 4-րդ՝ Մաշան։

Իմ հերթը շարժվում էր ավելի արագ, հյուպատոսի մոտից դուրս եկող յուրաքանչյուր մարդու հետ սիրտս ավելի ու ավելի արագ էր բաբախում։ Եվ ահա այն վճռորոշ պահը. գնում եմ փաստաթղթերի թղթապանակով դեպի անհրաժեշտ պատուհանը, գլխումս՝ ոչինչ, բացի Pamphlet-ից արդեն բավականին ձանձրացրած իրավունքներից. գոնե չմոռանամ, գոնե չմոռանամ. «to be treated and paid fairly..»։ Մոտենում եմ։ Պատուհանի կինը բացարձակապես ուշադրություն չի դարձնում ինձ, խոսում է գործընկերոջ հետ, ինչ-որ բան երկար բացատրում նրան։ Մտածում եմ, թե ինչ կարող է պատահել ինձ հետ, եթե չհասկանամ նրա անգլերենը. մայրիկ ջան, ինձ նորից ծնիր։ Ծնկներս ծալվում են։ Կամքս հավաքում եմ բռունցքի մեջ եւ ժպիտ եմ կորզում ինձնից։ Երեւի հեռու է «ամերիկյան» լինելուց, բայց ինչ ստացվեց այդ պահին։ «Hallo!»..

Ամբողջ հարցազրույցը տեւեց 3 րոպեից քիչ եւ բաղկացած էր ամենապարզ հարցերից, ինչպիսիք են՝ «What’s your name? Where are you from? Where do you study? What year are you doing at your school? Is it the last one? Why have you decided to go to the USA? How did you find your job? Do you know your duties? Have you already contacted your employer? How? Have you studied the Pamphlet? What will you do in case of the fire?» Եվ վերջ։ Վերջ։ Ոչ մի գերբնական բան։ Ոչ մի բան, որին պատրաստ չլինեի։ Վերջինը, ինչ լսեցի նրանից, «well, now we need to stamp your DS, all right, and my signature – here we go»-ն էր, հետո՝ ինչպես մշուշի մեջ։ Արյան մեջ էնդորֆինների մակարդակը սկսեց գերազանցել։ Ամեն ինչ ավարտվեց։ Ամեն ինչ նոր էր սկսվում։

Մաշան նույնպես վիզա ստացավ, իսկ դա նշանակում է՝ մենք գնում ենք։ ՄԵՆՔ։ ԳՆՈՒՄ ԵՆՔ։ ՆԱՀԱՆԳՆԵՐ։