Եվ ընդհանրապես ոչ թե ՄԵՆՔ, այլ ԵՍ, եւ ոչ թե գնում ենք, այլ ես եմ գնում Նահանգներ։

Մեր սպասվող ճամփորդության պահին Մաշան սովորում էր Բելառուսի պետական համալսարանի 5-րդ կուրսում՝ «բյուջետային» հիմունքներով։ Զուգահեռ անցկացնենք. Բելառուսում բյուջետային ուսուցումը նշանակում է 2 տարվա պարտադիր աշխատանք հանուն հայրենիքի այն պետական հաստատությունում, որը կորոշվի ֆակուլտետի դեկանատի կողմից։ Դա կոչվում է «բաշխում» (raspredeleniye)։ Բաշխումը Խորհրդային Միության ժամանակների մի յուրօրինակ արձագանք է, որը մեր երկրում դեռ չի վերացել։ Մի բառ, որի հնչողությունը շփոթեցնում է բոլոր բյուջետային ուսանողներին, քանի որ, որպես կանոն, խեղճերին ուղարկում են ոչ այնքան հեղինակավոր վայրեր։ Նրանց համար, ում մասնագիտությունը ուսուցիչ է, դա սովորաբար գյուղական դպրոցներն են, միջմշակութային հաղորդակցության մասնագետների համար՝ գրադարանների միջազգային գրականության բաժինները, իսկ ինժեներների համար՝ «մահացող» գործարանները։ Բայց (!) միշտ էլ կա այդ «բայց»-ը. երբեմն կարող է նաեւ բախտդ բերել։ Սա ռուլետկայի կամ վիճակախաղի պես է՝ երբեք չգիտես, թե ինչ սպասել։

Մաշայի դեպքում հենց այդ «բախտը բերեց»-ը տեղի ունեցավ։ Նրան աշխատանք առաջարկեցին մինսկյան «Priorbank»-ի բաժիններից մեկում՝ աշխատանքային հարմարավետ պայմաններ, հարմար գրաֆիկ, բարձր աշխատավարձ... Բայց (!) աշխատանքի պետք էր անցնել արդեն ամռանը, ինչը նշանակում էր, որ ամերիկյան արձակուրդների մասին երազանքը փլուզվում էր։

Չգիտեմ՝ մեզանից ով ավելի շատ տխրեց։

Մաշան (ձախից) ճանապարհում է մեզ՝ ինձ եւ Կատյային (աջից), դեպի Նահանգներ։

Պայմանավորվեցինք կապ հաստատել Skype-ով, գրվել Viber-ով եւ պարբերաբար «ստուգել» միմյանց ինստագրամյան պրոֆիլները։ Դե, եւ, իհարկե, կարոտել։

Առաջ անցնելով նշեմ՝ Միգելի (Baja Beach House grill-ի մենեջեր) հետ Մաշային ամեն ինչ ուղարկում ենք, որպեսզի այդքան էլ չկարոտի։

«(Hey, yeah, yeah, yeah, yeah)

We must stand together!» - հենց այսպես, մինչեւ հաղթանակ։

Այն դեպքը, երբ քո բելառուս ընկերը մի քանի անգամ ավելի լավն է, քան Google Maps-ը (Մ.-ն փորձում է ինձ բացատրել, թե որտեղ է գտնվում Բեթանիի ավտոբուսի կանգառը)։ «Վ»-ն՝ փոխօգնություն է։