Հավանաբար, եթե չհաշվենք Ղրիմ մեքենայով ճանապարհորդությունները, ես երբեք ոչ մի տեղ այդքան երկար չեմ հասել, որքան իմ ամերիկյան նպատակակետին՝ Բեթանի Բիչ (Bethany Beach) փոքրիկ առողջարանային քաղաքին, որը գտնվում է Նահանգների արեւելյան ափին։

3 ժամ մեքենայով իմ հարազատ Վիտեբսկից մինչեւ Մինսկ, 1 ժամ՝ թռիչք Մինսկի օդանավակայանից մինչեւ Մոսկվա, 6-ժամյա սպասում «Շերեմետեւո»-ում, 9-ժամյա թռիչք դեպի Նյու Յորք, 8-ժամյա սպասում տրանսֆերին JFK-ում եւ, վերջապես, 4 վերջին ժամը, եւ ես տեղում էի. E-Point-ի տղաները ինձ հասցրին ուղիղ իմ նոր «տան» դռան մոտ։

Բայց (!) այս բոլոր, թվացյալ անվերջ սպասումները, ազնիվ խոսք, արժեին ինքնաթիռի երկու կարճ թռիչքներին եւ վայրէջքներին։

Ես կարող եմ անվերջ երկար սպասել, որպեսզի նորից զգամ ձեռքերի եւ ոտքերի այն զվարճալի թմրածությունը, երբ մռնչացող հսկան բարձրանում է օդ եւ սահուն իջնում վայրէջքուղու վրա։ Նստած ես, աչքերդ կիպ փակած, սեղմված նստատեղին, իսկ սիրտդ բաբախում է խելագարի պես. դու ամբողջությամբ պատված ես նորի սպասման ինչ-որ մրրիկով, ստամոքսիդ տակ ծծող զգացողություն կա։ Ինչպե՞ս կլինի այնտեղ՝ անծանոթ երկրում։ Ինչպե՞ս կլինեմ ես այնտեղ։ Կկարողանա՞մ հաղթահարել։ Գիտակցությունը գրոհող հարցերի հոսքն անվերջ է։ Ականջներումս սիրելի երգերն են, ոտքերիս տակ գտնվող ուսապարկում՝ ֆոտոխցիկ, մի քանի գիրք, թարմ Kinfolk եւ կոկոսով ընկույզների փաթեթ (դրանք միայն տանը կարելի է գտնել՝ փաստ է)՝ լիակատար «մարտական» պատրաստվածություն։

Ես ունեմ սիրելի մաշված նոթատետր՝ էսքիզներով, բանավոր պրակտիկայի դասերի երկխոսություններով, to-do ցուցակներով, ինչ-որ նշումներով, որպեսզի չմոռացվի. այս իրը ինձ հետ անցել է ոչ մեկ տարի եւ ոչ մեկ ճանապարհորդություն։ Առաջին էջին մատիտով գրված է անփույթ մի գրություն՝ իմ յուրօրինակ կարգախոսը, my state of mind՝

Wandering re-establishes the original harmony which once existed between man and the universe.

Չէ՞ որ հենց այդպես էլ կա, չէ՞ որ Անատոլ Ֆրանսը չի ստել, ընկերներ։

Միայն ճանապարհորդությունների ժամանակ ենք մենք գտնում մեզ, այնպես որ ցանկացած հարմար առիթի դեպքում՝ ես լցնում եմ ուսապարկս եւ ճանապարհ ընկնում։ Ամեն ինչին ընդառաջ։