Նախ՝ փաստաթղթերի հավաքագրում, հետո ծնողների հետ զրույցներ սեփական քայլի գիտակցվածության մասին, եւ վերջապես՝ հարցազրույց դեսպանատանը։ Իմ մեծ զարմանքին՝ ես ինձ ավելի քան հանգիստ էի պահում։ Մթնոլորտն այնքան բարյացակամ էր, որ կասկած չէր մնում, որ ամեն ինչ յուղի պես կանցնի։ Նաեւ հաճելի է, որ IEC.Exchange-ը շատ պատասխանատու եւ մանրակրկիտ է վերաբերվում այս կետին՝ նախազգուշացնելով ձեզ ոչ միայն բոլոր այն փաստաթղթերի մասին, որոնք պետք է վերցնել դեսպանատուն, այլեւ մանրամասն հրահանգներ են տալիս, թե ինչպես պահել ձեզ հյուպատոսի հետ հարցազրույցի ժամանակ։ Մոտենալով պատուհանին, որտեղ գտնվում էր հյուպատոսը, ես հաճելի զրուցեցի նրա հետ եւ լսեցի երկար սպասված եւ հոգին ջերմացնող «approved» բառը։ Հյուպատոսն այնքան քաղաքավարի էր, որ խնդրեց ինձ լուսանկարներ անել Ամերիկայի ամենագեղեցիկ վայրերից #worktravelusa հեշթեգով։ Երբեք չեմ մոռանա այդ ջերմության զգացումը ինչ-որ տեղ խորքում։ Այն պահը, երբ ներքին ձայնս ինձ ասում էր.
«Դու կարողացար, դու արեցիր դա!
Ռոզա, դու պետք է նվաճես Ամերիկան!»
Օդանավակայանում գրանցման ժամանակ իմ եւ Քսյուշայի միջեւ դեռեւս զգացվում էր որոշակի հեռավորություն, ոչ ոք ոչինչ չէր ցույց տալիս, բայց այն փաստը, որ մենք ծանոթ չէինք, մի փոքր անհանգստացնում էր։ Գիտակցումը, որ չգիտես, թե մարդն ինչպես կպահի իրեն այս կամ այն իրավիճակում։ Բայց մենք երկուսս էլ շարժվում էինք դեպի մեր երազանքը՝ հայտնվել Ամերիկայում, եւ դա մեզ համախմբեց։ Արդեն թռիչքուղու վրա մենք խոսում էինք սպասվող իրադարձությունների մասին եւ կիսվում մեր ակնկալիքներով։
Մեզ սպասվում էր երկար ճանապարհ Նյու Յորքից Վիրջինիա Բիչ, եւ դա իրականում հիանալի է։ Work and Travel USA-ի շնորհիվ ես դարձա ավելի կազմակերպված եւ ինքնուրույն։ Այժմ ինձ համար դժվար չէ պլանավորել իմ գործողությունները եւ անցնել աշխատանքի։
Մեր ողջ ճանապարհի ընթացքում (ինքնաթիռ, ավտոբուս, շաթլ, տաքսի եւ հետիոտն զբոսանքներ) մենք ծանոթացանք հսկայական թվով բաց եւ դրական մարդկանց հետ։ Սկսած պարզ անցորդներից, որոնք բոլորովին անսպասելիորեն կարող էին սկսել զրուցել ձեզ հետ, վերջացրած նույնպիսի ուսանողներով, որոնք եկել էին Work and Travel USA ծրագրով։ Եվ նույնիսկ հիմա, ծրագրի ավարտից հետո, նրանցից շատերը մեզ հրավիրում են հյուրընկալվել իրենց երկրներում։ Հենց այդ պահերին սկսում ես գիտակցել, թե որքան նեղ է այս աշխարհը եւ ինչ հսկայական հնարավորությունների սպեկտր է այն քեզ տրամադրում։
Բնակարանը որոշեցինք ինքներս գտնել, բայց, ցավոք, դա արեցինք ամենավերջին պահին, այդ կապակցությամբ կցանկանայի նախազգուշացում անել, որպեսզի դուք փորձեք ձեր բոլոր խնդիրները կատարել նախապես։ Դրանում օգնեց ամենասովորական Վկոնտակտե կայքը։ Մեր բախտը բերեց, եւ մեզ դիմավորեցին հենց կանգառում, որտեղ ժամանեց շաթլը, եւ տարան ուղիղ մեր աշխատանքի վայր, որպեսզի մենք մոտավորապես պատկերացնենք, թե որտեղ է այն գտնվում։ Շրջապատող բոլոր մարդիկ ծայրահեղ բարյացակամ էին, ինչը չէր կարող չտրամադրել։
Երբ մենք մտանք Subway, իսկ հենց այնտեղ էլ մենք ունեինք JobOffer, մեզ դիմավորեց հենց սեփականատերը, եւ մի քանի նախադասությունից հետո նա հետաքրքրվեց, արդյոք մենք ունենք Social Security Number (SSN)։ Ես այն չունեի, եւ հենց նա իմացավ այդ մասին, անմիջապես սիրալիր առաջարկեց գնալ եւ փաստաթղթերը հանձնել։ Բոսը սպասում էր ինձ, մինչ ես հանձնում էի փաստաթղթերը, իսկ հետո տարավ ուղիղ տուն, որտեղ ինձ արդեն սպասում էր Քսյուշան։
Նա արդեն սկսել էր տնտեսավարել մեր, այժմ արդեն, տանը։ Բավականին ընդարձակ սենյակներ (հատկապես, կարծում եմ, ինձ կհասկանան նրանք, ովքեր ապրում են բնակարաններում). սեփական պատշգամբ, լոգարան, լվացքի եւ չորացման մեքենաներ, այն էլ օվկիանոսից 10 րոպե հեռավորության վրա, իսկ ավելին երազելն անգամ ավելորդ էր։
Մենք հայտնվեցինք հեքիաթում։
Ամենատարօրինակն այն է, որ մենք Քսյուշայի հետ նույնիսկ ընդհանուր լեզու գտնելու կարիք չունեինք։ Հեռավորությունը ինչ-որ կերպ միանգամից անհետացավ, եւ մենք հեշտությամբ ծիծաղում եւ շփվում էինք, կարծես 100 տարի ճանաչում էինք իրար։ Սա ի գիտություն նրանց, ովքեր վախենում են ուղեկիցների հետ մեկնել, քանի որ ցանկացած մարդ, ով կարողացել է դուրս գալ իր պատյանից, կամ ինչպես հիմա ընդունված է ասել, լքել է իր հարմարավետության գոտին, արդեն իր ցանկությամբ եւ գործողություններով արտահայտում է, որ պատրաստ է արկածների եւ չի վախենում վտանգներից։
Մենք Քսյուշայի հետ պատրաստ էինք ամեն ինչի եւ ապացուցեցինք դա։
Մեր բնակարանում, թեեւ ուզում եմ ասել ապարտամենտներում, մենք սկզբում ապրում էինք երեքով, եւս մեկ աղջկա հետ, հետո նրան փոխարինեց Սիբիրից մի շատ սիրուն զույգ։
Մինչ այս ծրագիրը ես չէի էլ կարող մտածել, որ 3 ամսում կարելի է դառնալ մտերիմ ընկերներ այն մարդկանց հետ, ում ճանաչում ես ընդամենը մի քիչ։ Այն գիտակցումը, որ դուք Ամերիկայում, կարելի է ասել, մենակ եք, տալիս է անհավանական միասնության զգացում բոլոր նրանց հետ, ովքեր շրջապատում են քեզ, եւ դա տալիս է էներգիայի անհավանական լիցք եւ գործելու ցանկություն՝ չկանգնելով ոչ մի դժվարության առաջ։
Իմ YouTube ալիքում կարող եք դիտել Ռուսաստանից երկու ուսանողուհիների՝ իմ եւ Քսյուշայի, ամենամանրամասն եւ անհավանական հետաքրքիր արկածները Ամերիկայում։ Հաճելի դիտում :)
