Երբ ինձ հարցնում են, թե ինչպես եմ գտել իմ «ամերիկյան տունը», ես պատասխանում եմ, որ այն ինձ է գտել։ Ընդհանուր առմամբ, հենց այդպես էլ եղավ, դե, կամ գրեթե։
Այն նույն ծանոթները, որոնք օգնեցին ինձ աշխատանքի հարցում, գարնանը հետաքրքրվեցին, թե արդյոք ինձ ամռան համար բնակարան պետք չէ։ Ավելի ճիշտ՝ դա այսպես էր. «Բարեւ, դու ապրելու ես Լենայի մոտ»։ Ահա, հիանալի է, սա ամեն ինչ բացատրում է :P
Ո՛չ թե ով է Լենան, ո՛չ թե քանի կիլոմետր հեռավորության վրա է գտնվում նրա տունը քաղաքից, ո՛չ թե ինչ վճարման պայմաններ է նա առաջարկում սենյակի համար, ես այն ժամանակ չգիտեի։ Ընկերները կիսվեցին ինձ հետ նրա կոնտակտներով՝ դրանով նրանց առաքելությունը ավարտված էր, ինձ մնում էր ինքնուրույն կապ հաստատել աղջկա հետ։
Կապ հաստատեցի։ Ամեն ինչ ավելի պարզ ստացվեց, քան մտածում էի։ Նրանք համաձայնեցին դիմավորել ինձ, կերակրել նախաճաշով, պատմեցին բոլոր պայմանները, պատմեցին իրենց մասին, բացատրեցին, թե ինչպես հասնել նշանակետ՝ ես գոհ էի։ Իմ նոր տունը գտնվում էր Բեթանիի բորդվոլքից 10 կիլոմետր հեռավորության վրա՝ Ֆրանկֆորտում. դա 20 րոպե հեծանիվ վարել է, 5 րոպե մեքենայով եւ մեկ ժամից ավելի ոտքով քայլել՝ հիանալի է։ Ոչ ամենամոտ տարբերակը, բայց գոնե ենթադրում է որոշակի ֆիզիկական ակտիվություն («Պ»՝ օգուտ)։ Շաբաթական 90$ «հանգրվանի» համար։ Մեկ անձի համար։ Ինչպես պարզվեց ավելի ուշ, ես միակ ուսանողն էի, որին Լենան համաձայնեց ընդունել ամռանը (=> սենյակի մահճակալը իմն է եւ միայն իմը՝ ոչ ոքի հետ կիսելու կարիք չկա, եւ կոմոդը իմն է, եւ աթոռը, եւ... - միայն առավելություններ, ինչ էլ վերցնես)։
Հունիսի 28-ի առավոտյան ես կանգնած էի իմ նոր «տան» շեմին՝ մի ձեռքիս հսկայական ճամպրուկ, մյուսին՝ լեփ-լեցուն ուսապարկ, եւ մտածում էի, թե ինչպես քաջություն հավաքել եւ զանգել դռան զանգը։ Լինի-չլինի՝ սեղմում եմ կոճակը։ Դուռը բացում է քնաթաթախ մի աղջիկ, որը անմիջապես սկսում է ինձ հարցերով ողողել, որոնց ինքն էլ պատասխանում է. «Դե, ճանապարհն ինչպե՞ս էր։ Նախաճաշելո՞ւ ենք։ Այո՛։ Ձվածե՞ղ։ Հապալասո՞վ։ Սա իմ սիրելին է, դու պետք է փորձես։ Ճամպրուկը դիր այստեղ։ Ծանր է, երեւի։ Ա՜, դու հավանաբար ցանկանում ես ցնցուղ ընդունել, արի, ցույց տամ, թե որտեղ ինչ կա։ Մի՛ ամաչիր, ես չեմ կծում։ Արի՛, արի՛, ինչո՞ւ ես կանգնել»։ Լենան ավելի խոսուն էր, քան ես պատկերացնում էի։
Երբ ես տեսա սենյակը, որտեղ աղջիկը ինձ տարավ «դե, ահա, տեղավորվի՛ր» խոսքերով, ես չհավատացի աչքերիս։ Անմիջապես վերցրեցի հեռախոսը եւ գրեցի մայրիկիս. «Ես արքայադստեր հանգրվանում եմ։ Ամեն ինչ սուպեր է»։ Եվ իսկապես, «իմ» փոքրիկ սենյակը նման էր բարի հեքիաթի փոքրիկ աղջկա բնակավայրին. հսկայական պատուհաններ, որոնք նայում էին հարեւանների «խաղալիք» տներին, բարձր մահճակալ՝ լի բազմատեսակ վերմակներով եւ բարձերով, պատերին օվկիանոսային նկարներ, հատակին գորգ, ծաղիկներ, հայելի, կոմոդ, հսկայական պահարան. եւ ես այստեղ եմ ապրելու։ Ոչ, իսկապե՞ս։
Ամբողջ միջնակարգ դպրոցում ես խաղացել եմ «Sims»։ Սիմեր ստեղծել, ծանոթացնել, ամուսնացնել, երեխաներ ունենալ՝ սա ինձ համար հետաքրքիր չէր, իսկ տներ կառուցելը՝ այո՛։ Ամբողջական քաղաքներ։ Հավաքում ես փափագելի «motherlode»-ը, եւ հոգիդ սկսում է պարել. այստեղ ծառ կլինի, այստեղ՝ լողավազան, այստեղ՝ ճոճանակ, այստեղ՝ բուխարի կդնենք, այստեղ՝ էլի ինչ-որ բան եւ այլն։ Ես կարող էի օրերով խաղալ՝ ուշադրություն չդարձնելով զայրացած մայրիկիս։ Մտածում էի՝ եթե տանն էլ այդպես լիներ, այստեղ սա դնեիր, այնտեղ՝ այն։ Վերցնես ու քաղաքդ անճանաչելիորեն փոխես։ Է՜խ։
Առաջին բանը, որ մտքիս եկավ Նահանգներ ժամանելուն պես՝ ես «Sims»-ում եմ։ Անկեղծ։ Ամեն ինչ չափազանց կատարյալ է եւ նման չէ այն իրականությանը, որին ես սովոր եմ։ Փայլեցված փողոցներ, ճանապարհներ առանց մեկ փոսի, մարգագետիններ այնքան կանաչ, կարծես ինչ-որ մեկը ներկել է դրանք կայուն ներկով, եւ այնքան հարթ, կարծես քանոնով են հնձել, տները չափազանց խաղալիքային են, որպեսզի դրանցում ապրես, եւ չափազանց գեղեցիկ, որպեսզի չկասկածես, որ դրանք իրական են։ Յուրաքանչյուր «համայնքում» կա լողավազան եւ թենիսի կորտ՝ քո գործն է վայելել այդ ամենը։ Մարդիկ վազում են առավոտյան եւ ձեռքով անում, երբ նկատում են ծանոթ եւ անծանոթ դեմքեր, երեխաները զբոսնում են էկզոտիկ շների հետ, դեռահասները լոնգբորդ են քշում, իսկ տարեց զույգերը լողափ են տանում սայլակներ՝ լի անհրաժեշտ եւ ոչ անհրաժեշտ իրերով։ Կծկեք ինձ, ինչ-որ մեկը, հեյ։
Հետաքրքիր է, թե ինչ «կոդեր» է օգտագործում նա, ով կառավարում է այս ամենը։ Իմանայի։
