Օվկիանոսը մեծ է, հսկայական, ես կասեի։ Այ այսպես՝ շշուկ՝ ալիք։ Եվս մեկը։ Եվս մեկը։ Ալիքներ, ալիքներ, ալիքներ։

Օվկիանոսը չարաճճի է՝ ռազ՝ եւ քո «ֆլիպ-ֆլոպը» արդեն ինչ-որ տեղ հեռու է լողում՝ հազիվ հասցնում ես բռնել։

Օվկիանոսը այսօր հանգիստ է, իսկ վաղը՝ մռնչացող։ Նա կյանք է։ Նա երազանք է։ Նա ամեն ինչից լավագույն դեղամիջոցն է։ Վերջերս նա իմ մի մասնիկն է դարձել։

«Ես չեմ պատկերացնում իմ կյանքը ջրից հեռու», - ասաց ինձ ամռանը Բեթը՝ Բեթանիի ափին գտնվող փոքրիկ ամերիկյան հացաբուլկեղենի սեփականատերը։ Եվ ես չէի ցանկանա պատկերացնել, բայց այլ ելք չկա։ Միայն կարոտել, ինքս ինձ խոստումներ տալ վերադառնալ այս կապույտ հսկային հնարավորինս շուտ եւ վերընթերցել ամառային, շտապ գրված նշումները այդ նույն նոթատետրից՝ բոլոր դեպքերի համար։

Օգոստոս, 2015. «Ջրի մոտ ամառը չափավոր է եւ հանգիստ։ Առավոտյան դու մրմռում ես դեպի լողափ՝ մրգերով լի տոպրակով, փորձում ես բռնել առաջին ալիքը՝ բնականաբար, տապալում ես այդ առաքելությունը՝ լողավարտիքդ լցնում ես ավազով, ծույլ քայլերով գնում ես դեպի սրբիչդ, փռվում ես դրա վրա, ինչպես ափ նետված մեդուզա, իսկ հետո՝ արեւ։ Շատ լույս, որի մեջ դու բառացիորեն խեղդվում ես։ Շուրջդ ձայների հաճելի աղմուկ է։ Ալիքների ձայնը։ Երեխաները ավազե ամրոցներ են կառուցում։ Երեխաները դրանք նույնիսկ քանդում են։ Փրկարարները հորանջում են՝ սպասելով իրենց ժամին։ Մի զույգ ֆրիսբի է նետում։ Մեկ ժամ, երկու, երեք։ Դու լիովին հանգստացած ես։ Խաղաղված։ Գլուխդ պարզ է եւ ազատ ամեն տեսակ ավելորդ բաներից։ Կաս դու եւ օվկիանոսը, օվկիանոսը եւ դու։ Եվ ամառը։ Որը կուզենայիր բռնել, պահել, բանկայի մեջ փակել եւ ձմռանը՝ ցրտին ու տխրությանը, գդալ-գդալ վայելել»։

Ես հիշում եմ, թե ինչպես առաջին անգամ տեսա օվկիանոսը։ Նետվեցի դեպի նա, անցնելով տաք ավազի վրա փռված մարմինների միջով, կանգ առա հենց ջրի մոտ, զգուշորեն ոտքիս բութ մատը մոտեցրեցի մոտեցող ալիքին՝ տաք է։ Գլխումս անցավ. «Ես տանն եմ»։

Ես գալիս էի ափ՝ ցանկացած հնարավորության դեպքում։ Առավոտյան՝ գրքով, գիշերը՝ քեսադիլիայով թղթե տուփով, որը մնացել էր ինձ ուշ աշխատանքային հերթափոխից հետո։ Մենակ եւ ընկերների ընկերակցությամբ։ Եվ ամեն անգամ ներքին ներդաշնակության նույն զգացումը ծածկում էր ինձ գլխից ոտք՝ ալիքի պես։ Մտքերը դասավորվում էին կապակցված հոսքի մեջ։ Շնչում էի խորը եւ չափավոր։ Զգում էի։ Ապրում էի։ Երազում էի։

Կրկին առաջ անցնելով՝ ասեմ, որ աշխատում էի զարմանալի ամերիկյան ընտանիքի հետ, ավելի ճիշտ՝ դրա փոքր մասի՝ Բեթի եւ Հարվիի հետ։ Բեթը վերոնշյալ հացաբուլկեղենի սեփականատերն է, Հարվին՝ նրա քսանամյա որդին։ Նրանք միասին պատրաստում էին ցնցող բաներ, որոնց համար առավոտյան ամերիկացիները երկար հերթեր էին կանգնում։ Բայց այդ մասին՝ մի փոքր ուշ։

Երբեմն Բեթը քնքշորեն Հարվիին անվանում էր «my beach boy». նա սերֆինգի խելագար երկրպագու էր եւ մշտապես սպասում էր ալիքների, որոնք արեւելյան ափին հազվադեպ են։

Եթե հիշում եմ Հարվիին, ապա հիշում եմ նրան տխուր։ Ամռան վերջում, չնայած սեզոնի ավարտին, մենք ստիպված էինք աներեւակայելի շատ աշխատել՝ խոհանոց, բոցավառվող գրիլ, շաբաթը 1 հանգստյան օր. տղան հյուծված էր, եւ երբ ես հարցնում էի Բեթին, թե ինչ է պատահել, նա ասում էր, որ «my boy is done with all that stuff»։ Դա ճշմարտություն էր։

Բայց մի օր ես տեսա նրան այլ կերպ։ Օգոստոսի կեսերն էր։ Հերթափոխի կեսին Հարվին հեռախոսազանգին պատասխանեց իր սովորական հանգիստ «hello»-ով, հետո հանկարծ դեմքը փոխվեց, պայծառացավ, ինչ-որ բան գոռաց խոսափողի մեջ, նետվեց դեպի Բեթը, նույնքան արագ ինչ-որ բան հարցրեց նրանից եւ, չսպասելով պատասխանի, գնդակի պես դուրս թռավ հացաբուլկեղենից՝ ձեռքով հրաժեշտ տալով մեզ։

Ավելի ուշ ինձ բացատրեցին, թե ինչ է տեղի ունեցել։ Այդ օրը Բեթանիում հսկայական ալիքներ կային, որոնք նա պարզապես չէր կարող բաց թողնել։ «My twins grew up by the beach, they can’t live without it», - ասաց ինձ Բեթը, - «so I never blame Harvey for leaving the place earlier when there are waves»։

Ոմանց՝ ոսկե սարեր, ոմանց՝ շոկոլադի ֆաբրիկա, իսկ ոմանց՝ ալիքներ։ Յուրաքանչյուրին՝ իրենը։ Ինչ վերաբերում է ինձ, ապա ես վաղուց արդեն հասկացել եմ, որ «in my heart I belong in a house by the sea»։