Ես... ավելի երջանիկ եմ դառնում: Աստված իմ: (c)

Թվիթերյան գրառում Ամերիկայից հետո:

Ես միշտ գիտեի, որ ինչ-որ բանի համար եմ նախատեսված, եւ, հոսանքին հլու-հնազանդ լողալով, հավատում էի. ես իմ ճանապարհին եմ: Բայց եկավ մի պահ, երբ ես հոգնեցի իմ պատմության շարունակությանը սպասելուց. այն այնքան ձանձրալի էր, որ ես հաջողությամբ մոռացա իրադարձությունների եւ կերպարների մի մասը:

Ամերիկա մեկնելիս մտածում էի. սա կայունության ստուգման հիանալի միջոց կլինի, գուցե օվկիանոսից այն կողմ գտնվող քաղաքակրթությունը ինձնից քաջ եւ արկածախնդիր կդարձնի, կընդլայնի իմ նեղ իմաստային շրջանակները: Ես ուզում եմ ձեզ պատմել իմ պատմությունները եւ ձեր դատին հանձնել իմ խելագարության մակարդակի որոշումը:

Պատմություն առաջին (Ինչպե՞ս ծանոթանալ մարդկանց հետ: Պատասխան՝ ոչ մի կերպ, մարդիկ իրենք կծանոթանան քեզ հետ)

Ես թռչում էի առանց ընկերների եւ ուղեկիցների, ուստի Ֆրանկֆուրտում փոխանցման ժամանակ, որը տեւեց – հանգիստ, ես ամեն ինչ ավելի հեշտ տարա, քան պլանավորել էի! – տասնութ ժամ, ես մնացի մենակ: Խմեցի տաք թեյ, որը շատ ավելի անհոգի էր թվում, քան այն, որը պատրաստում է իմ բելառուս բնակարանակիցը՝ տաք թավայի վրա սպիտակ հացը տապակելով:

Օդանավակայանում միայնություն զգալը նորմալ է: Հայրենիքը կարոտելը նորմալ է: Ի դեպ, կարող է կոպիտ հնչել, բայց դա վերջին անգամն էր, երբ ես մասշտաբային կարոտում էի տունը:

Փորձեցի օդանավակայանի աթոռին տեղավորվել այնպես, որ քուն մտնեմ, բայց լավ չստացվեց. պառկած էի փակ աչքերով եւ աննպատակ լողում էի մտքերիս մեջ, մինչեւ զգացի, որ ինչ-որ մեկը ծածկեց ինձ վերմակով: Քնկոտությունը քշում եմ, աչքերս բացում: Դիմացս՝ ուրախությունից եւ ներողությունից փայլող, բնավ չշփոթված աֆրոամերիկացի, մրմնջում է, թե՝ աղջիկ ջան, երեւի ոտքերդ սառել են, ինչպե՞ս չօգնել մի աղջկա, ում ոտքերը սառում են, ես քեզ տաք գուլպաներ կտայի, բայց տաք գուլպաներ չկան, վերցրու առայժմ վերմակը, ոտքերդ սառում են:

Հիմա գիտեմ, որ դա Hector-ն էր: Նա Լուիզիանա նահանգի Նոր Օռլեանից է, նա սիրում է իր տարեց ծնողներին (ավելի ուշ ես կտեսնեմ այս մարդկանց՝ բարի դեմքերով, որոնք փչացած են աչքերից եկող տասնյակ ծռված կնճիռներով), նա պաշտում է մեղրը եւ կցանկանար փաստաբան դառնալ: Այդպես ես հանդիպեցի իմ առաջին ամերիկացի ընկերոջը Ֆրանկֆուրտում:

Այստեղից սահուն բխում են իմ խորհուրդները.

1. Ընկեր, մի՛ վախեցիր օգնություն ընդունել, նույնիսկ եթե քեզ թվում է, որ դա հակաբնական է: Պարզապես ընդունիր, որ օգնության կարիք ունես: Ես հասկանում եմ. ինքս էլ նախկինում ամաչում էի նույնիսկ հարցնել, թե որ կողմում է փոստը:

2. Օդանավակայանում միայնություն զգալը նորմալ է:

3. Փորձիր չկորցնել կապը յուրաքանչյուրի հետ, ում կհանդիպես ճանապարհին: Հայրենիք վերադառնալիս “what’s up” կամ “i miss you” հաղորդագրությունները քեզ կթվան որպես փրկարար օղակ:

Ի դեպ, իմ ամերիկյան կյանքում կար եւս մեկ Hector: Նա մոտեցավ ինձ Չիկագոյի աշխույժ փողոցում եւ ասաց. “Hey, հիանալի կոշիկներ!” Արդեն կես ժամ անց Hector-ը ցույց էր տալիս ինձ Չիկագոյի երկնաքերերը եւ հյուրասիրում քաղցր խնձորով, իսկ ես իմանում էի, որ նա սիրում է փոշոտ բարերը, ատում է իր փաստաբանի մասնագիտությունը (oh!) եւ հավատում է, որ կան մարդիկ, ովքեր անարժանորեն վերցնում են ամեն ինչ:

Այս հուշերն այնքան ջերմ են, որ դրանց հանդեպ սերը երբեմն խանգարում է ինձ շնչել: