Հաջորդ կանգառը մեծ եւ աստղերով լի Լոս Անջելեսն էր։ Քաղաքը պարզապես անհավանական չափերի է, բայց մեզ համար պարզ էր, որ չափը գլխավորը չէ։ ԱՄՆ-ի մասին երկրորդ կարծրատիպը կոտրվեց։ Նույնիսկ ոչ թե կարծրատիպ, այլ ես պարզապես ավելին էի սպասում այս քաղաքից։ Քաղաքն ինքնին ոչնչով չէր տարբերվում, հոտն էլ այնքան էլ լավը չէր։ Հույս ունենալով գոնե ինչ-որ հետաքրքիր բան տեսնել՝ մենք շրջագայության գնացինք ԼԱ-ի ամենահայտնի վայրերով՝ Բեւերլի Հիլզ, Ռոդեո Դրայվ, գլխավոր փողոցներ։ Շատ զվարճալի եւ հետաքրքիր էր, քանի որ քչերը կարող են պարծենալ, որ տեսել են այն տունը, որտեղ մահացել է Մայքլ Ջեքսոնը, որտեղ սափրել է գլուխը Բրիթնի Սփիրսը, որտեղ սկսել է աշխատել Բրեդ Փիթը եւ թե որ մարզասրահում է մարզվել Առնոլդ Շվարցենեգերը։
Աստղերի հայտնի ծառուղին։ Ասենք, ոչ ամենուր է այն այնքան լավ տեսք ունենում, որքան ֆիլմերում կամ նկարներում։ Ծառուղու ամենահետաքրքիր մասը, իհարկե, Մադամ Տյուսոյի թանգարանի մոտ է, այնտեղ են հավաքված ամենահայտնի աստղերը, եւ ամեն րոպե բազմաթիվ զբոսաշրջիկներ են անցնում այդ փողոցով։
Լոս Անջելեսում անցկացրած ժամանակս հիշվեց ոչ թե հենց քաղաքով, այլ Six Flags զվարճանքի այգով եւ, իհարկե, Universal Studios-ով!!! Սկսենք հերթով։
Երկրորդ օրն ամբողջությամբ անցկացրինք Six Flags-ում, ես կարող եմ դա անվանել ամերիկյան սլաքների թագավորություն, այնտեղ 12 ժամ անցկացնելուց հետո, կարծում եմ, արյանս մեջ ադրենալինը կբավականացնի մեկ տարվա համար։ Սա անհավանական փորձ էր, որը բաղկացած է միայն հուզական պոռթկումներից։ Առաջին սլաքից հետո ես մեկ ժամ չէի կարողանում ուշքի գալ, քանի որ դա ամենասարսափելի ատրակցիոնն էր, որի վրա երբեւէ նստել եմ։ 55 վայրկյան «զվարճանքի» ընթացքում եղել են 90 աստիճան թեքություն, գլխիվայր ընթացք, կրակի բռնկումներ, անհավանական արագություն եւ ՎԱԽ, աղերսանք, ճիչեր, արեւային ակնոցի կորուստ։ Ինչ լավ է, որ մենք VIP տոմս չգնեցինք, քանի որ ատրակցիոնների միջեւ մենք մեկ կամ մեկուկես ժամ հերթ էինք կանգնում, ինչն օգնում էր ինձ ինչ-որ կերպ հանգստանալ եւ կարգավորել սրտի զարկերը։ Այդ սարսափելի վախը շատ դանդաղ վերածվում էր զվարճանքի։ Այս հրաշալի վայրում հույզերի պոռթկումը ես երբեք չեմ մոռանա։
Երրորդ օրը մենք այցելեցինք Universal ստուդիա։ VIP տոմսեր գնեցինք, քանի որ լսել էինք 3-ժամյա հերթերի մասին։ Universal ստուդիան պարզապես շրջեց իմ երեւակայությունը, իմ միտքը։ Ես տեսա այն, ինչ գոյություն չունի, ես զգացի անիրականը, ես տեսա տեսարաններ, որոնց մասին նույնիսկ չէի կարող կասկածել։ Հերթական ատրակցիոնից կամ շոուից դուրս գալով՝ մտածում էի, որ ինձ արդեն ոչինչ չի կարող զարմացնել, բայց որքան էի սխալվում, նորից ու նորից ինչ-որ նոր եւ հետաքրքիր բան, ուղեղս այդ պահին վաղուց մոռացել էր հենց Լոս Անջելեսի եւ ամերիկյան սլաքների մասին։ Ես ցանկություն ունեի պարզապես մնալ այնտեղ եւ հավերժ ապրել։ Երեկոյան 1,5 ժամանոց շրջագայություն կատարեցինք հենց ստուդիայով. մեզ բացահայտեցին կինոնկարահանման գաղտնիքները, ցույց տվեցին տաղավարներն ու դեկորացիաները, շատ տեղեկություններ տվեցին ընդհանրապես կինեմատոգրաֆիայի մասին։ Universal-ը իմ սրտում է։
