Մեր երրորդ կանգառը հմայիչ Սան Դիեգո քաղաքն էր։ Գեղեցիկ, մեծ, բայց ոչ աղմկոտ քաղաք՝ իր հիասքանչ լողափով։ Լողափ հասնելուն պես ես հիպնոսացա Խաղաղ օվկիանոսով՝ ձյունաճերմակ ավազ, թափանցիկ ջուր, ալիքների գեղեցիկ ռելիեֆներ, ալիքի մի փոքր ծակծկող փրփուր։ Անհավանական գեղեցկություն։ Ես ինքս մի փոքր ստեղծագործ մարդ եմ, նկարում եմ, բանաստեղծություններ գրում, բայց վաղուց ոգեշնչում չունեի, իսկ իրականում նույնիսկ ժամանակ չունեի ստեղծագործելու։ Բայց այս օվկիանոսը՝ կենդանի ու շնչող, բայց միեւնույն ժամանակ այնքան հանգիստ, պարզապես ոգեշնչում էր ցանում ինձ վրա։ Ինձ մոտ ցանկություն առաջացավ գրել, ստեղծագործել եւ ապրել այնքան թեթեւ, որքան օվկիանոսի զեփյուռը։ Շատ զվարճալի էր ալիքների վրա սահելը, օվկիանոսի ափին թարմ մրգեր ուտելը, արեւի տաք ճառագայթների տակ արեւայրուք ընդունելը։ 3 ամիս լեռներով շրջապատված աշխատելուց հետո ես տենչում էի տեսնել օվկիանոսն ու լողափը։
Երկրորդ օրը եղանակի պատճառով մի փոքր մռայլ ստացվեց, բայց մենք ժամանակը չկորցրինք։ Որոշեցինք զբոսնել քաղաքով, տուն տանելու համար հուշանվերներ գնել, այցելել հայտնի վայրեր։ Երբ անելու բան չմնաց, եւ եղանակի կանխատեսումը նայելուց հետո հասկացանք, որ արեւը կերեւա միայն մեկ շաբաթից, որոշեցինք նորից մեկնել Լոս Անջելես։ Ավտոմեքենա ունենալու դեպքում երկու ժամվա ճանապարհը մեզ համար հիմարություն էր թվում։ Առավել եւս, որ Լոս Անջելեսում անավարտ գործեր կային, ինչպես օրինակ՝ այցելել Հոլիվուդ լեռը եւ լողալ Սանտա Մոնիկայի լողափում։
Սանտա Մոնիկան դրախտային կղզյակ է հսկայական մեգապոլիսում։ Արմավենիները, լողափը, ռեստորանները, ափամերձ փոքրիկ այգին այն դարձնում էին առավելագույնս գրավիչ։ Իհարկե, այստեղ օվկիանոսն այնքան մաքուր չէր, որքան Սան Դիեգոյում, բայց փոխարենը շուրջբոլորը ավելի շատ զվարճանքներ կային։ Ես կրկին սիրահարվեցի օվկիանոսին, որը մագնիսի պես գրավում էր ուշադրությունս, իսկ դրա ֆոնին հայտնվում էր գեղեցիկ մայրամուտը՝ շողալով կարմիրի բոլոր երանգներով։ Այս իդիլիան եւ հոգու խաղաղությունը տարածվում էր մարմնիս յուրաքանչյուր բջջի մեջ մինչեւ հաջորդ օրվա սկիզբը։
Վերջին օրը ԼԱ-ում եւ ընդհանրապես Կալիֆոռնիայում։ Ինչպե՞ս կարելի է անցկացնել այս օրը։ Իհարկե, այցելել քաղաքի խորհրդանիշին՝ Հոլիվուդ գրությամբ լեռանը։ Նույնիսկ եթե դա գրությամբ սովորական լեռ է, միեւնույն է, զգում ես ինչ-որ ուժ կամ էներգիա։ Ամբողջ աշխարհը պարզապես պաշտամունք է սարքել այս լեռից, որ անմիջապես այնտեղ գտնվելով՝ քեզ այլ կերպ ես զգում։ «Սա այն նույն լեռն է, որը ես տեսել եմ տարբեր ֆիլմերում, եւ ես կանգնած եմ հենց դրա դիմաց, նայում եմ այս տառերին եւ չեմ կարողանում հավատալ ինքս ինձ, որ ես այստեղ եմ»։
