Երբ մի փոքր տխրեցինք, որ ժամանակն է տուն վերադառնալու եւ ամեն ինչ ավարտվեց, մեր գլխում ծագեց Գրանդ Կանյոն այցելելու ինքնաբուխ գաղափարը։ Այն պարզապես ճանապարհին էր, եւ որպեսզի մեր այցելած վայրերի ցանկում եւս մեկ նշում կատարենք, որոշեցինք այսպես էքսպրոմտով գնալ այնտեղ։ Ճանապարհը երկար էր, եղանակը՝ պարզապես եռում էր, բայց դա արժեր։ Կանյոնի ողջ գեղեցկությունը բառերով չես նկարագրի, դա իսկապես պետք է տեսնել, նույնիսկ ամենապրոֆեսիոնալ լուսանկարներում այն այնպիսին չէ, ինչպես կյանքում։ Այն անծայրածիր է, խորը, էսթետիկ։ Ես ինձ զգում էի այնպես, կարծես գտնվում էի ինչ-որ հայտնի նկարչի կտավի մեջ։ Բայց այս ստեղծագործության նկարիչը մայր բնությունն է։ Յուրաքանչյուր ժայռ կամ փոս այնպիսի տեսք ուներ, կարծես հենց այդպես էլ պետք է լիներ։ Ես խորտակվում էի այդ գեղեցկության մեջ, զգում էի ազատություն, շնչում էի թոքերս լիքը։ Հիմա գրում եմ եւ հիշում, իսկ մարմնովս սարսուռ է անցնում, այնքան շատ ոգեշնչեց ինձ Գրանդ Կանյոնը։ Անապատային Արիզոնան ոչ պակաս տպավորիչ է, քան բերրի Կալիֆորնիան։ Շուտով մենք ճանապարհ բռնեցինք դեպի տուն՝ Էստես Պարկ։

Հաջորդ օրը մենք ժամանեցինք Դենվերի օդանավակայան։ Դենվեր - Նյու Յորք տոմսը մեր ձեռքին էր... Ես հասկացա, որ վերջը անխուսափելի է։ Ես այստեղ անցկացրեցի 3,5 ամիս, շատ բան սովորեցի, տեսա այնքան բան, որքան չէի տեսել Ղազախստանում ապրած 20 տարիների ընթացքում։ Հենց այդ պահին աչքերս ինքնաբերաբար թրջվեցին, եւ արցունքները մեկը մյուսի հետեւից հոսեցին այտերիս վրայով։ Ես գիտեմ՝ «տղաները չեն լացում, դա սառը չէ», բայց ես չէի կարողանում ինձ զսպել, դա իմ ուժերից վեր էր։ Ես զգում էի, որ իմ հոգու մի հսկայական կտոր թողնում եմ այստեղ եւ հիմա, բայց հետդարձի ճանապարհ չկա։

Նյու Յորք ժամանելով արդեն բոլորովին նոր մարդկանց պես՝ մենք այլեւս այն երեք ուսանողները չէինք՝ աչքերում վախով եւ հոգում անորոշությամբ, մենք դարձել էինք շատ ավելի փորձառու, հասուն եւ վստահ։ Ուղիղ 2 օր ծախսեցինք հարազատներիս եւ մտերիմներիս համար նվերներ գնելու վրա, ես հպարտությամբ ծախսում էի այն գումարը, որը ինքս էի վաստակել, եւ երջանիկ էի, որ կարող եմ իմ երազանքի փոքրիկ մասնիկները տուն տանել։ Շոփինգը, իհարկե, հոգնեցնում էր, բայց չէր հանում Նյու Յորքի փողոցներով եւ պողոտաներով նորից ու նորից քայլելու ոգեւորությունը։

Սեպտեմբերի 20, գիշեր։ Ես Empire State Building-ի 86-րդ հարկում եմ, նայում եմ գիշերային Նյու Յորքին եւ չեմ կարողանում հագենալ։ Դարձա 21 տարեկան եւ գտնվում եմ Նյու Յորքի ամենաբարձր շենքի տանիքին, ասեք, ի՞նչը կարող է ավելի լավ լինել։ Երազե՞լ եմ արդյոք երբեւէ ծննդյանս օրը անցկացնել ԱՄՆ-ում, պատասխանը՝ իհարկե ԱՅՈ։ Մտածե՞լ եմ արդյոք, որ դա կարող է պատահել, պատասխանը՝ հնարավորությունները մեծ չէին։ Բայց իրականությունը հակառակն է ապացուցում՝ հնարավորություն միշտ կա։ Վերջում ուզում եմ բոլորին բարություն մաղթել եւ խորհուրդ տալ երազել, շատ երազել եւ երազանքները իրականություն դարձնել։ Ինձ մոտ ստացվեց, անկասկած ձեզ մոտ էլ կստացվի։

ԱՄՓՈՓՈՒՄ՝

6 նահանգ, 8 քաղաք եւ 0 ափսոսանք։ Ոչինչ չեմ ափսոսում, հավատում եմ, որ ամեն ինչ հենց այդպես էլ պետք է լիներ։