Ամեն հինգշաբթի մենք համերգ էինք կազմակերպում հանգստավայրի հյուրերի համար, ներկայացնում էինք մեր երկրները, տոնում էինք, նույնիսկ եթե տոնելու ոչինչ չկար։ Երբ ժամանակն արդեն կեսգիշերն անց էր, եւ գոհ հյուրերը քնած էին, մենք նստում էինք մեքենաները, գնում էինք Pinky Town, որը գտնվում է մայրուղու մյուս կողմում, եւ խարույկի շուրջ երեկույթ կազմակերպում։

Այդ երեկույթներից մեկի ժամանակ ինձ մտերիմ ղազախներ Madina-ն եւ Olzhas-ը ասացին. «Վաղը մեկնում ենք Նյու Յորք, կփորձենք այնտեղ աշխատանք գտնել»։ Իմ հարցին, թե արդյոք նրանք պատրաստվում են այդ մասին ասել հովանավորին, ընկերները պատասխանեցին, որ կասեն այնտեղ հասնելուն պես, ինչո՞ւ հիմա նյարդեր վատնել, առավել եւս, որ վախենալու է բացասական պատասխան ստանալ, ավելի լավ է ասել, երբ տեղում կլինես, այո, նրանք անպայման կասեն։

Մի քանի օր անց նրանք մեկնեցին, իսկ մի քանի շաբաթ անց նրանց ուղարկեցին հայրենիք՝ պայմանագիրը խախտելու համար։ Նրանք այժմ շատ երկար տարիներ չեն կարողանա մուտք գործել Ամերիկա։

Նահանգներում օրենքի հետ ամեն ինչ ծայրահեղ խիստ է։ Ոստիկանությունը կարող է պարզապես կանգնեցնել ձեզ փողոցում եւ հետաքրքրվել, թե արդյոք ամեն ինչ կարգին է, նրանք մի քանի անգամ հենց մայրուղու վրա խուզարկել են մեր ամերիկուհի Megan-ի մեքենան։ Մի անգամ ես քայլում էի Չիկագոյի անբարենպաստ թաղամասով, եւ մի տղա հետաքրքրվեց. «Օրիորդ, by a chance, մարիխուանա չե՞ք ցանկանում»։ Աստված մի արասցե, որ համաձայնեք, իսկ եթե համաձայնել եք, Աստված մի արասցե, որ ընկնեք օրինապահ քաղաքացիների ձեռքը։

Եվ, ինչպես միշտ, ահա իմ խորհուրդները.

1. Ինչ էլ որ պատահի, ամեն ինչ քննարկեք հովանավորի հետ։ Եթե որոշումը կայացնում եք ինքնուրույն, ապա դուք էլ պատասխան կտաք դրա համար։

2. Ես վստահ եմ, որ Ամերիկայում դուք կբախվեք թմրանյութերի, ալկոհոլի, գողությունների։ Միայն Չիկագոյում հանցավորությունն այնքան շատ է, որ ամեն երկու ժամը մեկ ինչ-որ մեկին սպանում են։ Այս ամենը ձեր խղճի վրա է, բայց ես խորհուրդ չէի տա։